นอกกำแพงเมืองฉางอัน
ดวงอาทิตย์สูงขึ้นถึงเชื้อมฟ้า
เกาหยางจึงหาวยืดเส้นยืดสาย ค่อย ๆ ก้าวออกจากเต็นท์
เพียงก้าวออกจากเต็นท์ เขาก็เห็นเฉินเซิ่งคุกเข่าอยู่ภายนอก ใบหน้าเศร้าหมองราวกับว่าฟ้ากำลังจะถล่มลงมา
และไม่ไกลนัก หลี่เหวินเสวียน ฉินซู่ และคนอื่น ๆ ต่างจับตาจ้องเขาไม่กะพริบ
คิ้วของเกาหยางขมวดเล็กน้อย เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ "ไง? อะไรทำให้เจ้าเฉินเซิ่งเป็นท่งนี้ได้ ฟ้าถล่มหรือ?"
เฉินเซิ่งก้มหน้าลงต่ำอย่างรวดเร็ว ใบหน้าเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด
"คุณชายใหญ่ ข้าน้อยกระทำผิด!"
เกาหยางหยิบผ้าเช็ดหน้าจากมือของลวี่หลัวที่ยืนอยู่ข้างกาย แล้วเช็ดใบหน้า
"เกิดเรื่องอะไรขึ้น?"
เฉินเซิ่งกัดฟันแน่น แล้วเอ่ยขึ้น
"เมื่อยามเช้าวันนี้ จิ่นอีเหว่ยส่งข่าวมาว่า บุตรพุทธเจี่ยเย่แบกคำขอของพสกนิกรนับหมื่นไม่ไหว ได้จากเมืองฉางอันไปแล้ว กำลังเตรียมหนีกลับสู่แคว้นอินเดีย"
"ข้าน้อยคิดว่าสถานการณ์เป็นที่แน่นอนแล้ว และเห็นคุณชายใหญ่กำลังหลับอยู่ จึงไม่ได้รีบปลุก"
"แต่ไม่คิดว่า…"
เกาหยางขมวดดวงตาแน่น เอ่ยขึ้น
"คนนี้ไม่หนีงั้นสิ? หายนะเทพมัจจุราชเมื่อวานก็เป็นม่านบังตาที่เจ้ามันจัดเวทีไว้?"
เฉินเซิ่งเงยหน้าขึ้นทันที
"คุณชายใหญ่รู้ได้อย่างไร?"
"เปล่าประโยชน์"
"ถ้ามันหนีไปจริง เจ้าจะคุกเข่าอยู่ตรงนี้ขอโทษได้อย่างไร?" เกาหยางกลอกตาแล้วเอ่ย
เฉินเซิ่ง: "……"
"พูดมา"
"พระนั่นทำสิ่งใดลงไป?"
เฉินเซิ่งสูดลมหายใจลึก ๆ
"เจี่ยเย่ตั้งใจปล่อยข่าวว่าจะหนี โดยมีจุดประสงค์เพื่อดึงดูดชาวบ้านนับพันไปยังวัดชือหยุน"
"แล้วต่อมา…เขาก็ลงมือปราบมารเหยียบเปลวเพลิงต่อหน้าคนทั้งปวง!"
ตูม!
ใบหน้าของสวี่กวนหลาน ฉินซู่ และหลี่เหวินเสวียนเปลี่ยนสีพร้อมกัน