ภายในห้อง
เกาหยางพยักหน้าช้า ๆ อย่างพึงพอใจ
“ดีมาก”
“อ๋องไม่ได้มองผิดคนจริง ๆ”
“เพียงแต่อ๋องช่วยเจ้าเอาไว้ได้ ก็ต้องขึ้นคำสาบานต่อหน้าฝ่าบาทว่าหากพลาดพลั้งขอรับโทษถึงตาย”
“บัดนี้มีเรื่องหนึ่ง เจ้าต้องทำให้สำเร็จเพื่ออ๋อง!”
“เจ้ามั่นใจเพียงใด?”
จูซานสะบัดเอวตรงขึ้นทันที ตบอกตูมเปาะ
“แม้ต้องลุยน้ำลงไฟ กระหม่อมก็ยินดีพ่ะย่ะค่ะ!”
“ไม่ต้องถึงกับหนักหน่วงเช่นนั้น”
เกาหยางลุกขึ้นยืนตรง แล้วถามตรงประเด็น
“อ๋องมีคำถามถามเจ้าหนึ่งข้อ”
“บัดนี้โรงพนันในเมืองฉางอัน เปิดรับแทงเวทีอภิปรายไร้พรมแดนของวันพรุ่งนี้หรือยัง?”
อ้า?
โรงพนันเปิดรับแทง?
จูซานได้ฟังดังนั้นก็อึ้งงันไปเลย
นอกประตู อู่จ้าว ฉู่ชิงหลวน และเสี่ยวหยวน ต่างก็ชะงักพร้อมกัน
ยามนี้การอภิปรายพระธรรมใกล้เข้ามาทุกที เจ็ดแคว้นจับตามอง
กระทั่งชะตาราชอาณาจักรทั้งมหาจักรวรรดิเฉียนก็แขวนอยู่เหนือศีรษะ นับไม่ถ้วนคนเป็นห่วงเป็นใย
แต่เกาหยางเล่นล้อเลื่อนมานานเสียเช่นนั้น สุดท้ายกลับถามเรื่องโรงพนันเปิดรับแทง?
นี่เป็นสิ่งที่อู่จ้าวไม่คาดฝันอย่างยิ่ง
จูซานเองก็อึ้งไปถึงสามลมหายใจ ก่อนสติจะกลับคืนและพูดออกมา
“เปิดแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
“พอเจียเย่ก้าวข้ามเปลวไฟปราบปีศาจ ประกาศจะตั้งเวทีอภิปรายไร้พรมแดนที่ฉวีเจียง โรงพนันเล็กใหญ่ในฉางอันก็ขยับตัวกันหมดแล้ว”
พูดถึงตรงนี้
จูซานเหมือนกลับเข้าสู่ถิ่นที่ตนถนัด ความหวาดหวั่นบนใบหน้าเมื่อครู่หายไปเกือบหมด เสียงกลับคืนมาคล่องแคล่วดังเดิม
“ชาวเมืองนับพันคนเห็นกับตาตัวเองถึงกลอุบายที่เจียเย่จัดแสดงที่วัดฉือหยุน ต่างนับถือว่าเป็นพระพุทธเจ้าแท้ลงมาโลก ข่าวเลื่องลือไปทั้งฉางอัน ยิ่งตัวเขาเป็นบุตรแห่งพระธรรมแห่งแคว้นเทียนจู ราคาแทงเจียเย่ชนะจึงเป็นแทงสิบได้สิบห้า”