"พี่ฉื่อ..."
"พี่ฉื่อ..."
เมื่อฉื่อพั่วเทียนปรากฏตัว สายตาทุกคู่ต่างจับจ้องไปยังเขา พร้อมแววตะลึงงัน
หลินซู่ฮั่นนิ่งงัน เฉินว่านเจวี้ยนนิ่งงัน
เหล่าบัณฑิตฮั่นหลินล้วนนิ่งงัน
พวกเขาจ้องมองฉื่อพั่วเทียนเป็นตาเดียว ราวกับล่วงรู้สิ่งใด ทว่าไม่กล้าเอ่ยออกไปตรง ๆ ได้แต่มองเขาด้วยแววตาที่เปี่ยมด้วยความปรารถนาและความคาดหวัง
ฉื่อพั่วเทียนยืนประสานมืออยู่หน้าประตูเรือน สีหน้าเรียบเฉย ดวงตาคู่ฉายแววสงบเยือกเย็นและเด็ดเดี่ยวราวกับหยั่งรู้ความเป็นความตาย ชายเสื้อพลิ้วไหว!
เขาเอ่ยวาจาแผ่วเบา ดั่งเสียงกระซิบของเทพเจ้า
"ไอ้เฒ่าหวังนี่ คิดว่าในโลกนี้ไม่มีใครจัดการมันได้แล้วหรือ?"
"ไปเถิด ให้บัณฑิตฮั่นหลินอย่างฉื่อพั่วเทียนได้สั่งสอนมันสักบท ว่าอะไรคือคำสาบาน!"
กล่าวจบ ฉื่อพั่วเทียนก็ก้าวเท้าออกไป นำหน้าทุกคนมุ่งไปยังนอกลานเรือน ผู้คนต่างหลีกทางให้
เฉินว่านเจวี้ยนเอ่ยชมว่า "หวังจงหาใช่ผู้ไร้เทียมทานอย่างแท้ ในโลกนี้ยังมีฉื่อพั่วเทียน!"
ส่วนหวงจื่อจานจ้องมองแผ่นหลังของฉื่อพั่วเทียน พลางเอ่ยอย่างตื่นเต้น "ก่อนหน้านี้ข้าหวงจื่อจานศรัทธาเทพเจ้า แต่นับจากวันนี้ ข้าจะไม่ศรัทธาเทพเจ้าอีกแล้ว"
ด้านข้าง หลินซู่ฮั่นเอ่ยถามอย่างอดไม่ได้ "พี่หวง เหตุใด?"
หวงจื่อจานก้าวเท้าออกไป ตามหลังฉื่อพั่วเทียน ทิ้งไว้เพียงน้ำเสียงหนักแน่น "เพราะเทพเจ้าของข้ามาถึงแล้ว!"
"..."
จวนสกุลหวัง
หวังจงเปลี่ยนเป็นชุดลำลอง ยืนประสานมือเดินไปมาอยู่ในลานเล็ก สุดท้ายก็อดไม่ได้ที่จะหันไปมองหวังเซียว "ข่าวลือข้างนอกหนาหูมาก? พวกนั้นล้วนหัวเราะเยาะข้า?"