"ขอรับ!"
"บ่าวจะรีบไปจัดการ รับรองว่าข่าวจะแพร่กระจายไปโดยไม่มีผู้ใดรู้ตัว โดยเฉพาะเข้าถึงหูของผู้ที่ควรได้ยิน"
เฉินเซิ่งแลบลิ้นเลียริมฝีปาก ร่างกายเต็มไปด้วยความตื่นเต้นอย่างยิ่ง
เฉินเซิ่งพูดจบ ก็ก้าวยาวจากไป
ยามนั้น
ฝูโป๋จึงเดินเข้ามาข้างหน้า กล่าวว่า "คุณชายใหญ่ เก่านี้จะไปจัดเตรียมบ่าวไพร่ในจวน เพื่อเตรียมการเรื่องนี้"
พูดพลาง ฝูโป๋ก็เตรียมจะหันหลังเดินจากไป
"ฝูโป๋ เจ้ารอก่อน"
ยามนั้น เกาหยางจึงเอ่ยเรียก
"คุณชายใหญ่ มีสิ่งใดหรือ?" ฝูโป๋สีหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย
เกาหยางยิ้มกล่าว "ข้าถามเจ้า หากมีผู้มาหาที่จวน เจ้าเคยเรียกเก็บเงินบ้างหรือไม่?"
คำพูดนี้เอ่ยออกมา
ฝูโป๋ตะลึงไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็ยิ้มกว้างใส่เกาหยาง กล่าวว่า "คุณชายใหญ่โปรดวางใจ เก่าเข้าใจแล้ว!"
"ฮึ่ย!"
เกาหยางสีหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึง
"ข้ายังไม่ได้พูดอะไรเลย เจ้าเข้าใจแล้วหรือ?"
"เจ้าเข้าใจสิ่งใดกัน?"
ฉู่ชิงหลวนและซ่างกวันวานเอ๋อร์ก็ตะลึงเช่นกัน ฝูโป๋เข้าใจแล้วอย่างนั้นหรือ?
รู้หรือไม่ว่า ทั้งสองนางยังไม่เข้าใจเจตนาของเกาหยางเลย!
ฝูโป๋ยิ้ม ราวกับฮิปโปโปเตมัสฉี่ เผยให้เห็นฟันเหลืองๆ ชุดใหญ่ กล่าวว่า
"แต่ก่อนจวนติ้งกั๋วกง หากมีผู้มาหา ย่อมไม่กลั่นแกล้ง และไม่เก็บเงินอยู่แล้ว"
"แต่เมื่อเป็นคุณชายใหญ่ บ่าวเฒ่าย่อมเข้าใจ หากผู้ใดไร้ยศฐาบรรดาศักดิ์มาขอพบ และไม่ใช่คนรู้จักเก่าของคุณชายใหญ่ จำต้องปฏิบัติตามธรรมเนียมเดิม ถวายค่าธรรมเนียมเข้าพบ เพื่อคัดกรองให้คุณชายใหญ่ด้วย"
"พรุ่งนี้บ่าวเข้าใจแล้ว ต้องเก็บค่าส่งข่าว ค่าเข้าจวน มิเช่นนั้นห้ามเข้า"
"มิเช่นนั้นหากมีพวกขุนนางสะอาด พวกยวี่สื่อปนเข้ามา คนพวกนี้ในกระเป๋ามีไม่กี่อีแปะ แต่เรื่องมากเสียเหลือเกิน ไม่ใช่เข้ามาก่อความวุ่นวายให้คุณชายใหญ่หรือ?"