"ท่านขอรับ ในใต้หล้านี้ยังมีคนโหดเหี้ยมถึงเพียงนี้หรือ?"
ท่ามกลางฝูงชน เฉินเซิ่งผู้เห็นเหตุการณ์ทุกอย่างกับตา สีหน้าตกตะลึง แววตาซับซ้อนยิ่งนัก เขาหันไปหาเกาหยางแล้วเอ่ยด้วยความพรั่นพรึง
เกาหยางพยักหน้า สีหน้าก็ซับซ้อนไม่แพ้กัน "ข้าน้อยตั้งใจจะร้องบอกให้หยุด แต่ก็ช้าไปเพียงเสี้ยวขณะ"
"ฉื่อพั่วเทียนผู้นี้ นับว่าเป็นบุคคลไม่ธรรมดา"
จ้าวต้าที่อยู่ข้างกายก็เอ่ยด้วยความรู้สึกลึกซึ้ง "โหดเหี้ยมนัก!"
"ข้าจ้าวต้าไม่เคยนึกว่า ในโลกนี้จะมีผู้กล้าหาญถึงเพียงนี้!"
พอเห็นภาพนี้ ก็เห็นได้ชัดว่าหวังจงสิ้นชื่อสิ้นแซ่แล้ว กลยุทธ์ของฉื่อพั่วเทียนครานี้คือแผนเปิดเผยขั้นยอดเยี่ยม ตนเองเสียหายหมื่นส่วนแต่กลับทำร้ายศัตรูได้แปดร้อยส่วน
หากหวังจงไม่กิน ก็ต้องก้มหัวไปชั่วชีวิต
หากหวังจงกินเข้าไป ก็ตกหลุมพราง
เพียงแต่ฉื่อพั่วเทียนผู้นี้ โหดเหี้ยมเกินไปแล้ว
นอกประตู
เมื่อฉื่อพั่วเทียนอาเจียนออกมาแล้วถอยหนีไป ชาวบ้านที่มุงดูก็ค่อย ๆ สลายตัว ทว่าความคึกคักหาได้จางหายไม่
เรื่องนี้ ในอีกนานนับจากนี้ จะกลายเป็นเรื่องเล่าขบขันของชาวเมืองฉางอัน ชื่อของฉื่อพั่วเทียนนับว่าดังระเบิดเพราะการได้กินนี้
"คุณชายใหญ่ ยามนี้พวกเรายังจะไปกระตุ้นพ่อลูกหวังจงอีกหรือ? นี่มันโหดร้ายเกินไปหรือไม่?" เฉินเซิ่งถาม
เกาหยางปรายตามอง แล้วกล่าวว่า "ฆ่าคนไม่บีบหัวใจ ไฉนเลยเป็นวิสัยของจอมกุนซือพิษ?"
"ไป เคาะประตูใหญ่ บอกว่าข้าน้อยมาถึงแล้ว!"
เกาหยางกล่าวราบเรียบ
เฉินเซิ่งไม่ลังเลอีก รุดหน้าไปเคาะประตูจวนสกุลหวังทันที