"ต่อยหมัดเดียวให้เปิดทาง รอดพ้นร้อยหมัดที่จะตามมา?"
อู่จ้าวได้ยินดังนั้น ดวงตางามเป็นประกาย
"คำกล่าวนี้ช่างเต็มเปี่ยมไปด้วยอำนาจบาตรใหญ่!"
"ช่างเป็น 'ต่อยหมัดเดียวให้เปิดทาง รอดพ้นร้อยหมัดที่จะตามมา' ที่ยอดเยี่ยม!"
นางบังเกิดความฮึกเหิม อดมิได้ที่จะทวนคำพูดนั้น
ซ่างกวันวานเอ๋อร์ก็จ้องมองเกาหยาง เกาหยางที่เต็มไปด้วยอำนาจเช่นนี้ ช่างมีเสน่ห์เย้ายวนใจยิ่งนัก!
เกาหยางเอ่ยต่อว่า "เยี่ยนอู๋ซวงก่อกวน แคว้นฉู่ก็จะเข้าร่วม แคว้นฉีถูกฝ่าบาททรงล่วงรู้แผนสับเปลี่ยนมังกร ก็คงจะเข้าร่วมไม่ช้าก็เร็ว หลีกเลี่ยงไม่ได้ ก็ต้องสู้!"
"พูดกันตามตรงก็คือ การพัฒนาของมหาจักรวรรดิเฉียนเรา ทำให้พวกมันรู้สึกถูกคุกคาม ระเบิดมือ น้ำตาลขาว สบู่ และสุราเข้มข้น ล้วนทำให้พวกมันหวาดกลัว ภายใต้การผนึกผลประโยชน์ จึงเกิดเหตุการณ์เช่นนี้ขึ้น!"
"แต่หากไม่ส่งทหาร ซงหนูก็จะยิ่งเหิมเกริม รังแกหนักขึ้นไปอีก พวกมันจะยิ่งเห็นว่ามหาจักรวรรดิเฉียนอ่อนแอ รังแกได้ อนารยชนโดยรอบก็จะยิ่งคึกคะนอง ล้วนคิดจะเข้ามาฉวยโอกาส สู้สู้ยิบตากับซงหนูให้ตายไปข้างหนึ่ง กำจัดซงหนูก่อน แล้วจึงประกาศศักดาต่อหกรัฐ!"
"แม้ฝ่าบาทจะส่งคนไปอภิเษกสมานฉันท์ ไปอ้อนวอนซงหนู ก็ไร้ประโยชน์ แลกมาซึ่งสันติภาพไม่ได้ เพราะสันติภาพมิได้เกิดจากการอ้อนวอน ยิ่งมิใช่สิ่งที่องค์หญิงใช้เรือนกายแลกกลับมา หากแต่ได้มาจากการต่อสู้!"
วาจาชุดนี้แฝงไว้ด้วยพลังอำนาจอันท่วมท้น ดั่งคลื่นยักษ์ถาโถมเข้าใส่ทั่วสวนหลวง!
ซ่างกวันวานเอ๋อร์ดวงตาเป็นประกาย หมัดกำแน่น
อู่จ้าวเองก็มีสีหน้าเปลี่ยนแปลง
ณ ชั่วขณะนี้
อู่จ้าวตบโต๊ะดังสนั่น ไม่ลังเลอีกต่อไป
"ก็สู้!"