มหาจักรวรรดิเฉียน
วังหลวง
แท่นโอรสแห่งสวรรค์
ที่แห่งนี้คือจุดสูงสุดของทั้งเมืองฉางอัน การยืนอยู่บนแท่น ย่อมเหลียวมองเห็นทั้งเมืองฉางอันได้ไกลสุดสายตา
อู่จ้าวในฉลองพระองค์ฉลองพระโอรสสีดำมืดทรงมังกร เมื่อยืนอยู่หน้าราวระเบียง เงยหน้ามองไปยังซากปรักหักพังที่อยู่ไกลออกไป
เกาหยางยืนอยู่เคียงข้างนาง ในชุดฉลองพระองค์สีขาวราวจันทร์ ประสานมือไว้ข้างหลัง
"วัดพุทธรัศมี ถึงได้สูญสลายไปเช่นนี้หรือ" เสียงของอู่จ้าวดังขึ้น ล่องลอยไปกับสายลมอันอ่อนโยนของเมืองฉางอัน
"ทูลฝ่าบาท สูญสลายแล้ว"
"คดีนี้หลักฐานชัดเจน สมุดบัญชีที่ค้นพบภายในวัดกองสูงจนเกือบครึ่งห้อง ทางศาลาว่าการเมืองฉางอันก็ได้เปิดศาลตรวจสอบขึ้นเป็นการเฉพาะ ชาวเมืองนับไม่ถ้วนก็พากันเข้าฟ้องร้อง กล่าวหาวัดพุทธรัศมีว่าหลายปีที่ผ่านมาปล่อยเงินกินดอกเบี้ยโหดร้าย และยึดครองที่ดินนาของผู้คน"
"ส่วนพระเฒ่าหยวนทง... แรงต้านทานอ่อนแอนัก จึงเสียชีวิตลงทันทีในสถานที่"
แรงต้านทานอ่อนแอนัก?
เมื่ออู่จ้าวได้ยินดังนั้น สีพระพักตร์กลับดูแปลกประหลาดยิ่งนัก
"เจิ้นได้ยินมาว่า เจ้าได้แต่งกวีนิพนธ์หนึ่งบทไว้หน้าพระพุทธรูป?"
เมื่อเกาหยางได้ยินดังนั้น สีหน้าก็ไม่อาจรักษาความสงบไว้ได้
เขาขมวดคิ้วขึ้นเล็กน้อย ไอแห้งหนึ่งครั้งแล้วตอบว่า "กระหม่อมแต่งขึ้นเพราะความครึกครื้นชั่ววูบ หาแต่บัดนี้แม้แต่ฝ่าบาทก็ทรงทราบแล้วกระมล?"
อู่จ้าวทรงถามกลับด้วยสีพระพักตร์เช่นนั้น "บัดนี้ทั้งเมืองฉางอัน ผู้ใดไม่ทราบ?"
"ผู้อื่นเจิ้นไม่ขอกล่าวถึง แต่พ่อตาของเจ้านั่นแหละ ที่ชื่นชมยินดียิ่งนัก ด้วยเสียงอันกังวานนั้น แทบจะดังไปทั่วทั้งเมืองฉางอัน เจิ้นจะไม่ทราบก็เป็นไปไม่ได้"