หอจำนำโทษเมืองฉางอัน
ในห้องขังที่มืดมนแฉะชื้น
หวังเถิงกับหวังซื่ออันนั่งอยู่ห่างกันเพียงโต๊ะไม้เก่าผุพังใบหนึ่ง ทั้งพ่อทั้งลูกต่างผมยุ่งฟูพร่า เสื้อผ้ายับเยิน
เพียงไม่กี่วัน ทั้งสองก็ดูเสื่อมโทรลงราวสิบปี
"พ่อ!"
"จูซานคนนั้นมันไม่ใช่คน!"
หวังเถิงพอคิดถึงเหตุการณ์ในคืนนั้นก็โกรธสั่นทั้งกาย อดไม่ได้ที่จะฟาดหมัดลงกลางโต๊ะไม้เสียงดังโครม
หวังซื่ออันได้ยินดังนั้น ใบหน้าก็เข้มคล้ำทันที
ไม่ใช่แค่ไม่ใช่คนเท่านั้นหรือ!
คนผู้นี้ยังต่ำต้อยกว่าสัตว์สี่เท้าอีก!
หวังเถิงแทบขบเขี้ยวเอ่ยออกมา "พ่อ ขายข้อสอบตามพระบัญชา ขายข้อสอบตามพระบัญชา!"
"พ่อลองฟังดู! คำพูดเช่นนี้ มนุษย์ธรรมดาจะเอ่ยออกปากได้อย่างไร!"
"มันขายข้อสอบปลอมก็ช่างมัน แต่ขายเสร็จยังกล้าอุ้มกองจิ่นอีเหวยเดินทางมาถึงหน้าประตูเพื่อบริการหลังการขายอีก!"
"พวกก๊วยพื้นถิ่นแห่งเมืองฉางอัน ยังเหลือกฎระเบียบอันใดอยู่อีกหรือ!"
ใบหน้าหวังซื่ออันกระตุกเกร็งอย่างบ้าคลั่ง
จนบัดนี้ นาง... เขาก็ยังลืมสีหน้าของจูซานเมื่อยืนอยู่หน้าประตูโรงเตี๊ยมในคืนนั้นไม่ได้ อกเสื้อแขวนป้าย 'ขายข้อสอบตามพระบัญชา' และยืนเคียงข้างคือจางโซ่วเชียนฮู่แห่งกองจิ่นอีเหวย
ผู้ไม่รู้เรื่องย่อมคิดว่าไอ้คนนี้ขายไม่ใช่ข้อสอบปลอม หากคือผู้คัดเลือกคนทรยศต่อราชสำนักเสียมากกว่า
หวังซื่ออันยิ่งคิดยิ่งโกรธ ตั้งศีรษะขึ้นจ้องหวังเถิงตวาด
"เจ้ายังกล้าประณามอีกหรือ!"
"ถ้าไม่เพราะเจ้า พ่อลูกเราคงหนีออกจากฉางอันไปแล้ว!"
หวังเถิงได้ยินเช่นนั้นก็ไม่พอใจทันที
"พ่อ เรื่องนี้จะโทษข้าแต่เพียงผู้เดียวได้อย่างไร!"
"ยามนั้นเราเปลี่ยนเป็นเสื้อคลุมเก่าๆ กันแล้ว แม้แต่ห่อสัมภาระก็หิ้วออกมาแล้ว เป็นจูซานมันเองยืนอยู่หน้าประตูโรงเตี๊ยม พอดีเราเดินชนเข้าเท่านั้น!"
"นั่นคือเงินหมื่นเหลียงนะพ่อ!"
"ข้าเห็นมันแล้วจะอดทนไหวหรือ!"
หวังซื่ออันตวาดด้วยความพิโรธ "เจ้าไม่อดทนก็เท่ากับนั้น จำเป็นต้องตะโกนว่าจูซานไอ้บัดซบ แล้วพุ่งออกจากซอยไปเลยหรือ!"
"เจ้าทำท่ากลัวแต่กองจิ่นอีเหวยจะไม่รู้ว่าพวกเราซ่อนอยู่ที่ไหน ทั้งที่พ่อจัดการป้องกันไว้ก่อนแล้ว!"