หน้าจวนติ้งกั๋วกง.
สายลมยามเช้าอันหนาวเหน็บพัดพาเสียงเรียกอันแจ่มใสของเด็กน้อย ดึงดูดสายตาของผู้คนที่สัญจรผ่านไปมาอีกสองสามคนในบริเวณใกล้เคียง.
"อะไรนะ?"
"ราชันย์แห่งความตายออกมาแล้วหรือ?"
ฝีเท้าของเกาหยางหยุดชะงักเล็กน้อย สายตาจับจ้องไปที่เด็กชายที่หน้าซีดแดงด้วยความหนาว แต่ในดวงตากลับเปล่งประกายเจิดจ้า รวมถึงหนังสือเรื่อง 'ตำนานวีรบุรุษเกา' ที่เก่าแก่ยับเยินในอ้อมแขนของเขา.
ประกายอันคมกริบในดวงตาของเขาอ่อนลงชั่วขณะ แล้วจึงก้าวเท้าเดินเข้าไปหา.
หญิงสาวผู้หนึ่งตกใจจนพูดไม่ออก ได้แต่ใช้มือปิดปากแน่น.
ลูกชายบ้านเธอพูดถูก.
ราชันย์แห่งความตายออกมาจริงๆ ด้วย!
"วีรบุรุษผู้ยิ่งใหญ่! วีรบุรุษผู้ยิ่งใหญ่!"
ดวงตาของเด็กชายเปล่งประกายอย่างน่าอัศจรรย์ รีบถามอย่างไม่อาจรอได้ "ท่านจะไปช่วงชิงคนรักหรือ?"
เกาหยางหยุดอยู่ตรงหน้าเด็กชาย ยื่นมือออกไปช้าๆ ลูบศีรษะเล็กๆ ที่แดงก่ำด้วยความหนาวนั้น.
มุมปากของเขายกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางๆ "ย่อมเป็นเช่นนั้น."
"หากแม้แต่คนรักของตัวเองยังไม่กล้าช่วงชิง แล้วเช่นนั้นจะเรียกว่าวีรบุรุษได้เล่า? คงได้แต่เป็นหมีป่าเท่านั้นกระมัง?"
พูดจบ เกาหยางก็หันไปทางหญิงสาวที่ตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว "อากาศหนาว อย่าให้เด็กหนาวจนเจ็บป่วย ลำบากพาเขากลับไปเถิด หาที่อบอุ่นๆ พักผ่อน"
หญิงสาวราวกับเพิ่งตื่นจากฝัน รีบพยักหน้า "ขอรับ... ขอบพระคุณท่านเกา!"
นางกอดเด็กชายที่ยังคงโบกกำปั้นเล็กๆ อย่างตื่นเต้น คำนับลึก แล้วหมุนตัวเดินจากไปอย่างรวดเร็ว.
แต่เด็กชายยังคงหันคออย่างยากลำบากในอ้อมแขนมารดา สุดเสียงตะโกนไปทางเกาหยาง "วีรบุรุษเกาผู้ยิ่งใหญ่ สู้ๆ ไล่ตีพวกตัวร้าย ช่วงชิงเจ้าสาวกลับมาให้ได้!"
รอยยิ้มที่มุมปากของเกาหยางทอแสงลึกขึ้นเล็กน้อย มิได้กล่าวสิ่งใด เพียงยกมือขึ้น โบกไม้โบกมืออย่างแผ่วเบา.