สำนักฮั่นหลิน
หวงจื่อจาน ฉื่อพั่วเทียน และคนอื่นๆ เมื่อได้ฟังข่าว ต่างก็ขมวดคิ้วขึ้นในทันที
“ตั้งแต่เช้าวันนี้ ข่าวที่ว่าไม้ไผ่ได้ชื่อว่าเป็นไม้สะกดผี กระดาษไผ่อาจทำลายวาสนาบัณฑิตนั้นแพร่สะพัดรวดเร็วนัก”
“ข่าวนี้ลามมาถึงสำนักฮั่นหลินของพวกเราแล้ว เหล่าบัณฑิตมากมายต่างพากันวิพากษ์วิจารณ์กันไปทั่ว!”
ฉื่อพั่วเทียนกล่าวเรียบๆ “นี่ต้องเป็นฝีมือสกปรกของสกุลเผย ลอบผลักดันอยู่เบื้องหลัง”
“กลเม็ดนี้ ช่างต่ำช้าสิ้นดี”
ข้อนี้ หวงจื่อจานเองก็รู้ดี แต่เมื่อฟังจบ สีหน้ากลับไม่มีแววยินดี
ตรงกันข้าม เขากล่าวด้วยสีหน้าเคร่งเครียดหนัก
“แต่ตอนนี้มีข่าวลือว่าท่านอาจารย์หลี่ผู้หนึ่งกล่าวว่า กระดาษไผ่ตัดวาสนาบัณฑิต เป็นลิขิตจากสวรรค์!”
เฉินว่านเจวี้ยนแสยะยิ้มเหยียดหยาม “พี่หวง? ข่าวเช่นนี้ท่านก็เชื่อหรือ? นี่ก็เป็นกลอุบายของสกุลเผย จะอาศัยวาทะภูตผีมาโยงใย หลอกลวงชาวบ้านที่ไร้การศึกษาเท่านั้น”
“พวกเราผู้เป็นบัณฑิต จะเชื่อคำพูดเช่นนี้ได้อย่างไร?”
“แต่ท่านอาจารย์หลี่นี่จะสาธิตให้เห็นกับตา ในวันนี้เวลาอู่ซือ ซึ่งเป็นยามที่แสงอาทิตย์แรงกล้าที่สุด บนถนนจูเชวี่ยตั้งแท่นประกอบพิธี ให้เจตจำนงแห่งสวรรค์ปรากฏ!”
“อะไรนะ?”
คำพูดนี้หลุดออกมา
แม้แต่เฉินว่านเจวี้ยนกับฉื่อพั่วเทียนก็ไม่อาจสงบใจได้