ภายในตำหนักหนังสือ
เมื่อสุรเสียงของเกาหยางดังขึ้น ความรู้สึกสะเทือนสะท้านอันไร้ที่สิ้นสุดก็ประหนึ่งกลายเป็นรูปธรรม แผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูของตำหนักหนังสือ
อู่จ้าวกำหมัดแน่น
ดวงตาหงส์คู่หนึ่งของนางจ้องเขม็งไปยังเกาหยาง ในสมองมีแต่คำพูดของเกาหยางนี้
"ดี!"
"ดีจริงหนอยุทธวิธีสายฟ้าแลบ ดีจริงธงอ๋องของมหาส่านอวี๋แห่งซงหนูยังไม่ทันชูขึ้น ทหารม้าชุดเกราะดำแห่งมหาจักรวรรดิเฉียนของเราก็ได้เหยียบย่ำเขายานจือซานของซงหนูจนพังพินาศ ดีจริงที่ข่าวของผู้สอดแนมซงหนูยังส่งไปไม่ถึงราชสำนักส่านอวี๋ ไฟสงครามก็ลามไปทั่วสามสิบหกรัฐแห่งซีอวี้!"
อู่จ้าวเอ่ยด้วยความชื่นชม นางจำต้องยอมรับว่า ในโลกนี้มีผู้มีพรสวรรค์อยู่จริง
ยุทธศาสตร์ที่เกาหยางเสนอ เป็นสิ่งที่นางไม่เคยได้ยิน ไม่เคยพบเห็น และในการลองคำนวณดู ยุทธวิธีสายฟ้าแลบนี้อาจได้ผลอย่างน่าอัศจรรย์ต่อซงหนูก็เป็นได้!
พลันนั้น คิ้วคู่ของอู่จ้าวก็ขมวดเข้าหากัน ราวกับนึกถึงปัญหาใดขึ้นมาได้
นางมองไปยังเกาหยาง เอ่ยด้วยความกังวล "อัครมหาเสนาบดีเกา ทัพใหญ่เคลื่อนไหวย่อมต้องลำเลียงเสบียงและยุทโธปกรณ์ไปก่อน นั่นจะหน่วงความเร็วในการเดินทัพอย่างมาก"
"ผู้สอดแนมของซงหนูสามารถส่งข่าวกรองได้รวดเร็วยิ่ง ทั้งยังมีเหยี่ยวและควันไฟสัญญาณคอยแจ้งเตือนภัย แม้ท่านอัครมหาเสนาบดีจะมีทหารม้าหุ้มเกราะดำ แต่จะเร็วกว่าผู้สอดแนมซงหนูที่ขี่ม้าตัวเดียวส่งข่าวเป็นเครือข่ายได้อย่างไร?"
เมื่อตรัสถึงตรงนี้ คิ้วของอู่จ้าวก็ขมวดมุ่นขึ้นกว่าเดิม
หากปัญหานี้ไม่ได้รับการแก้ไข ก็จะกลายเป็นปัญหาใหญ่
แล้วสายฟ้าแลบ จะเริ่มต้นจากที่ใด?
เกาหยางได้ฟังก็หัวเราะขบขัน "ฝ่าบาท ยังคงไม่ทรงเข้าพระทัยหัวใจสำคัญของสายฟ้าแลบ เมื่อกระหม่อมออกจากมหาจักรวรรดิเฉียนไปแล้ว... เพียงเสบียงสำหรับไม่กี่วันก็พอ!"