ในเวลาเดียวกัน
มหาจักรวรรดิเฉียน
เมืองฉางอัน
พระราชวัง ท้องพระโรง
อู่จ้าวอยู่ในชุดคลุมมังกรสีดำอมเหลือง รอบกายแผ่พลังกดดันมหาศาล นางประทับบนบัลลังก์มังกร ดวงตาหงส์กวาดมองขุนนางทั้งหลายเบื้องล่าง
เบื้องล่าง
ขุนนางบุ๋นบู๊ยืนเรียงรายสองข้าง ลำตัวตั้งตรงราวทวน
เรื่องแรกที่อู่จ้าวเอ่ยถามเมื่อเข้าเฝ้าคือ "เกาหยางมีข่าวคราวส่งมาหรือไม่"
ชุยซิงเหอได้ยินจึงรีบสาวเท้าออกมา ส่ายศีรษะ "กราบทูลฝ่าบาท ท่านอัครมหาเสนาบดียังไม่มีข่าวใดส่งมา"
บนพระพักตร์อู่จ้าว ปรากฏแววผิดหวังให้เห็นได้อย่างชัดเจน
เกาหยางนำทัพบุกทะลวงไปไกล นอกจากเมื่อสิบวันก่อนส่งข่าวคราครั้งหนึ่งว่ากองทัพเคลื่อนถึงที่ใดแล้ว จนบัดนี้ก็ยังไร้วี่แวว แม้อู่จ้าวจะมีความอดทนยิ่ง แต่ก็อดร้อนรนไม่ได้
เพราะศึกนี้ต่อมหาจักรวรรดิเฉียน มีความสำคัญถึงขั้นชี้ชะตา
ขณะนั้น
หวังจงก้าวออกมาประสานมือ "ฝ่าบาท กระหม่อมมีเรื่องสำคัญจะกราบทูล"
อู่จ้าวสดับเสียง ดวงตาหงส์กวาดมองหวังจง นางตรัสด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "ท่านแม่ทัพอาวุโสหวังมีเรื่องอันใดจะกราบทูล"
"กราบทูลฝ่าบาท มหาจักรวรรดิเฉียนเคลื่อนพลต่อเนื่อง เสบียงและยุทโธปัจจัยลำเลียงไปเมืองซ่างหลินขนานใหญ่ การเคลื่อนไหวเยี่ยงนี้ราษฎรทั่วไปมิอาจล่วงรู้ แต่ยากจะปิดบังผู้ที่จับตามอง"
"กระหม่อมเกรงว่าข่าวจะรั่วไหลออกไปก่อนแล้ว และอาจไปถึงหูของฉานอวี๋แห่งซงหนู หวั่นว่าฉานอวี๋จะระดมพลมาตั้งรับ เรื่องนี้... มิอาจละเลยได้!"
"หากเป็นเช่นนั้นจริง เกาหยางมีเพียงทหารม้าชั้นดีไม่กี่หมื่น เกรงว่ายากจะต้านทาน!"
หวังจงเอ่ยด้วยสีหน้ากังวล เสียงดังสะท้อนไปทั่วท้องพระโรง
เมื่อหวังจงเอ่ยจบ ผู้คนต่างขมวดคิ้วแน่น
โดยเฉพาะเหยียนเจิง ซ่งหลี่ และขุนนางบุ๋นอีกหลายคนที่มิเห็นด้วยกับการทำศึกซงหนูตั้งแต่ต้น ล้วนมีสีหน้าเป็นกังวล