โครม!
นางฟาดฝ่ามือลงบนบัลลังก์มังกร ใบหน้าสูงศักดิ์ปรากฏแวบแห่งโทสะ
"เกาหยาง ที่เจ้าพูดมานี้จริงหรือ"
"พวกมันชั่วช้าถึงเพียงนี้เชียวหรือ"
เกาหยางประสานมือคารวะรายงาน "กระหม่อมมีหลักฐาน อีกทั้งตระกูลใหญ่ในท้องถิ่นล้วนยอมรับแล้ว บันทึกคำให้การและหนังสือรับสารภาพครบถ้วนทุกประการ!"
เมื่อเกาหยางกล่าวเช่นนี้ อู่จ้าวก็ไม่คลางแคลงใจอีก
แต่ทันใดนั้น อู่จ้าวก็นึกถึงเรื่องหนึ่งได้ นางระเบิดโทสะ "สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าซุกซ่อนความอัปมงคลเช่นนี้ เจิ้นมีรับสั่งให้เมิ่งจื่ออี้ตรวจสอบ แต่เขากลับรายงานว่าทุกอย่างเป็นปกติ เป็นฝีมือชาวบ้านร่อนเร่ร้องเรียนเท็จ!"
"ขุนนางใหญ่ผู้เป็นถึงเจ้าเมืองแคว้น ยังมีเอี่ยวด้วยหรือ"
เกาหยางพยักหน้ารับ "ถูกต้อง!"
"เพราะการจับคู่วิญญาณแต่งงาน เป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยที่สุดในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าเท่านั้น"
"ฝ่าบาททรงทราบหรือไม่ว่าเหตุใดกระหม่อมจึงต้องสังหารเจ้าเมืองแคว้นเมิ่ง"
น้ำเสียงเกาหยางแผ่วเบา แต่ตกกระทบโสตผู้คนราวมรสุมใหญ่ ทำให้ร่างทั้งหลายแข็งทื่อ ใจสั่นสะท้าน
โดยเฉพาะกัวโหย่วเหลียง หน้าผากเม็ดเหงื่อเย็นเฉียบผุดพรายโดยไม่รู้ตัว
เกาหยางนี่ เหตุใดถึงรู้แจ้งทะลุปรุโปร่งถึงเพียงนี้
แต่ยามนี้ นอกจากจะฝืนทนแล้ว ไม่มีทางอื่น!
อู่จ้าวดวงตาหงส์แปรเปลี่ยน จ้องมองเกาหยางพลางตรัสถามอย่างเคร่งขรึม "เหตุใดเจ้าจึงต้องสังหารเจ้าเมืองแคว้นเมิ่ง"
แม้นางจะประทานอำนาจเป็นตายให้เกาหยาง แต่อย่างไรเมิ่งจื่ออี้ก็เป็นเจ้าเมืองแคว้นหนึ่ง ด้วยอุปนิสัยของเกาหยาง นางก็รู้สึกประหลาดใจยิ่ง
เกาหยางยืน ณ ใจกลางท้องพระโรง จ้องมองอู่จ้าว
"เพราะเจ้าเมืองแคว้นเมิ่งมีรสนิยมแปลกแยก ไร้ความสนใจในอิสตรี!"