ตูม!!!
คำพูดของเกาหยางดังขึ้น ท้องพระโรงก็แตกตื่นโกลาหลในทันที!
"อะไรนะ?!"
"ท่านซื่อหลางแซ่เฉียง?!"
"เป็นไปได้อย่างไร!"
ขุนนางฝ่ายพลเรือนและฝ่ายทหารทั้งราชสำนัก ตื่นตกใจกันทั่วหน้า
เสียงอื้ออึงที่ส่งดังกึกก้อง สายตาไม่อยากเชื่อที่แลดูมาทั้งหมวดหมู่ พากันหันมามองเกาหยางพร้อมกัน
อู๋ยง ผู้ช่วยประธานศาลต้าหลี่ ยกมือขึ้นก่อนคนอื่น
เขาแลดูตกตะลึง กล่าวว่า "อาฉงเกา! ท่า...ท่านมิได้เข้าใจผิดหรอกพ่ะย่ะค่ะ? นั่นคือท่านซื่อหลางแซ่เฉียง!"
"ท่านรับราชการมากว่า 20 ปี สองแขนว่างเปล่าไร้เงินสินบน ราชสำนักต่างรู้กันดี ท่านยังคงอาศัยอยู่ในเรือนเก่าที่ราชสำนักพระราชทานไว้แต่ครั้งอดีต กินเพียงข้าวจานธรรมดา นุ่งห่มแต่เสื้อเก่า!"
"ท่าน...ท่านจะละเมียดละไมรับสินบนได้อย่างไร! จะฆ่าฟันคนได้อย่างไร!"
"มิชอบด้วยเหตุผลอันใด!"
เสียงของอู๋ยง คือหัวใจของคนส่วนใหญ่ที่อยู่ ณ ที่แห่งนี้
ก็แน่อยู่
นั่นคือเฉียนอวี้ถัง
สายน้ำใสสายหนึ่งแห่งราชสำนักมหาจักรวรรดิเฉียน คือแบบอย่างที่บุตรหลานตระกูลจนนับไม่ถ้วนเงยหน้ามอง คือบุรุษผู้อ่อนโยนผู้ที่มักเอ่ยปากว่า ผู้ครองตำแหน่งต้องยึดชีวิตมหาชนทั้งแผ่นดินเป็นที่ตั้งจิตเสมอ
เรื่องฆ่าคนนั้นไม่ต้องพูดถึง แม้เพียงการเอ่ยวาจา ท่านยังแลดูอ่อนโยนอบอุ่น ยิ้มแย้มตลอดเวลา
ท่านจะเป็นผู้อยู่เบื้องหลังมหกรรมชั่วร้ายนี้ได้อย่างไร?
ช่างไร้สาระเหลือเกิน!
เจิ้งชวน ซื่อหลางฝ่ายซ้ายแห่งกรมงานก่อสร้าง ก็ยืนขึ้นเช่นกัน สีหน้าเคร่งขรึมกล่าวว่า "อาฉงเกา คดีนี้มิใช่เรื่องเล็ก ท่านมีหลักฐานมั่นคงหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?"