อู่จ้าวทรงพยักพระพักตร์ เกิดความกระจ่างขึ้นบ้าง
“ทว่าเสบียงเพียงไม่กี่วัน เกรงว่าจะไม่เพียงพอ? จะทำเช่นไรดี” อู่จ้าวตรัสถามต่อ
เกาหยางส่ายศีรษะ “ฝ่าบาททรงกังวลเกินไป ด้วยลักษณะภูมิประเทศพิเศษของเขตแม่น้ำ กระหม่อมได้กราบทูลไว้ก่อนแล้ว ทางเดินแม่น้ำเมื่อมองจากแผนที่ก็คือเส้นทางตรงสายหนึ่ง ชนเผ่าซงหนูย่อมตั้งรกรากใกล้แหล่งน้ำ หาได้ไม่ยาก”
“หากเป็นชนเผ่าเล็ก ไร้วัวแกะสัตว์เลี้ยงเล่า” อู่จ้าวตรัสถามอีก
“ตามหลักแล้ว ความเป็นไปได้นี้ต่ำยิ่งนัก ไม่ควรเกิดขึ้น” เกาหยางชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยตอบ
อู่จ้าวมีพระพักตร์เคร่งขรึม “ในสนามรบ สถานการณ์แปรเปลี่ยนได้ในพริบตา เหตุใดจะไม่เกิด เจิ้นตรัสถามถึงกรณีที่เกิด ก็เจ้าเตรียมแผนรับมือไว้ดีแล้วหรือไม่”
“เจิ้น...หวังดีต่อเจ้า”
เอ่ยเช่นนี้ เกาหยางก็หมดหนทาง
เดิมเขาไม่คิดจะกล่าว ทว่าชื่อเสียงของเกาหยางในตอนนี้ช่างดีงามนัก ใครพบเห็นก็ล้วนกล่าวว่าจิตใจดี เป็นคนดี?
เมื่อเป็นเช่นนั้น เกาหยางจึงประสานมือคารวะ “เมื่อฝ่าบาททรงซักไซร้ กระหม่อมก็จะกราบทูลตามตรง”
“กระหม่อมเป็นคนรอบคอบโดยสันดาน ย่อมคิดหาหนทางสำรองไว้แล้ว”
“ต่อให้เป็นชนเผ่าหนึ่ง วัวแกะลดน้อยลงไปบ้าง แต่ถึงอย่างไรก็ยังมีอยู่ เมื่อมีวัวแกะ ก็ย่อมต้องมีชาวซงหนูที่เลี้ยงสัตว์พักอาศัยอยู่ใช่หรือไม่”
อู่จ้าวมีพระพักตร์ขุ่นเคือง “ท่านเกา เจิ้นถามเจ้าเรื่องวัวแกะมีน้อย ไม่พอแก่การส่งกำลังบำรุงทัพ แต่เจ้ากลับกล่าวถึงคนเลี้ยงสัตว์พักอาศัยทำไมกัน”
เกาหยางยิ้มแต่ไม่ตอบ เพียงจ้องมองอู่จ้าว
ซ่างกวันวานเอ๋อร์เป็นผู้ไหวตัวก่อน ริมฝีปากแดงระเรื่ออ้าค้างเล็กน้อย
ในชั่วพริบตาต่อมา
สีพระพักตร์ของอู่จ้าวก็เปลี่ยนไป
นางทอดพระเนตรมายังเกาหยาง ฉายแววตื่นตะลึงเต็มพระพักตร์
“ท่านเกา...เจ้าหมายความว่า...” อู่จ้าวมีพระพักตร์ตื่นตะลึง ทรงงงงัน