สามวันให้หลัง
แสงอรุณสีทองดั่งน้ำทองหลั่งรินอาบท่วมด่านเยี่ยนเหมินอันห้าวหาญ ละอองไอร้อนระอุที่ยังค้างกรุ่นบนกำแพงเมืองยังมิทันจางหาย เบื้องล่างกลับพลุ่งพล่านดั่งน้ำเดือด—ชะตาลิขิตแล้วว่าวันนี้ จะต้องถูกจารึกไว้ในหน้าประวัติศาสตร์ด้วยปลายพู่กันอาบหมึกเข้มข้น
ภายในด่านเยี่ยนเหมิน ผู้คนเนืองแน่น
ประชาชนยืนเรียงรายสองข้างทาง เงยมองอย่างจดจ่อ ประหนึ่งรอคอยสิ่งใดอยู่
หลี่เฉิงเยี่ยเจ้าเมืองเอี้ยเหมินออกมาต้อนรับด้วยตนเอง ใบหน้าเปี่ยมด้วยสีหน้ายินดีปรีดาสุดขีด
หัวใจของเขาตื่นเต้นยิ่ง ใบหน้าเปล่งปลั่งผุดผ่อง
ชัยชนะอันใหญ่หลวงที่ไม่เคยมีมาก่อน ถือกำเนิดขึ้นต่อหน้าต่อตาเขา
อ๋องเจิ้นเยว่นำคนในตระกูลยอมจำนน แผ่นดินแม่น้ำทั้งหมดเปลี่ยนมือ นับแต่นี้ดินแดนแม่น้ำจะถูกรวมเข้ากับแผนที่มหาจักรวรรดิเฉียน!
เกียรติประวัติครั้งนี้ นับได้ว่าไม่มีผู้ใดในอดีตเทียบเทียม และยากจะมีผู้ใดในภายหลังมาเทียบถึง
และทั้งหมดนี้ล้วนเป็นเพราะคนเพียงคนเดียว—กวนจวินโหวแห่งมหาจักรวรรดิเฉียน จอมกุนซือพิษผู้ได้ชื่อว่าเป็นหนึ่ง เกาหยาง!
ในที่สุด
สุดปลายสายตา
ละอองคลี้อันบดบังฟ้าดินลอยคลุ้งขึ้นจากขอบฟ้า เกราะเหล็กหนักหน่วงภายใต้แสงสุริยาสีทองสาดส่องเป็นสายธารสีเงินยาวเหยียด
เกาหยางสวมเกราะเงิน คลุมผ้าคลุมสีแดง ทรงม้าบุกเดี่ยวมาเป็นทัพหน้า
เมื่อเกาหยางปรากฏกาย
ชั่วพริบตา
เสียงโห่ร้องกึกก้อง ดุจคลื่นยักษ์ถาโถมเข้าใส่
“ท่านอัครมหาเสนาบดีเกา!”
“ท่านอัครมหาเสนาบดีเกา!”
ราษฎรภายในด่านเอี้ยเหมินเดือดพล่าน
พวกเขาอาศัยอยู่ใกล้ดินแดนแม่น้ำ ได้รับความเดือดร้อนจากพวกอนารยชนซงหนูแห่งแม่น้ำอย่างแสนสาหัส
ระหว่างพวกเขา มีความแค้นฝังลึกถึงเลือดเนื้อมิอาจลบล้าง
และบัดนี้ ความแค้นในเลือดนี้ได้รับการชำระล้างแล้ว ไฉนเลยจะไม่ทำให้พวกเขาตื่นเต้นยินดีเล่า?