"นี่...นี่คือเสือโคร่ง?"
เมื่อภาพ "เสือโคร่งลงจากเขา" ถูกกางออก ชั่วขณะนั้น ภายในสวนหัวหน้าหยวนอันกว้างใหญ่ เงียบสงัดไร้ซึ่งเสียงใด
ผู้คนเบิกตากว้าง ราวกับได้เห็นสิ่งที่น่าเหลือเชื่อที่สุด
ในวันนี้ ภายใต้การคัดกรองหน้ากากสามชั้น ผู้ที่สามารถเข้ามาในสวนหัวหน้าหยวนได้ ล้วนเป็นผู้มีชื่อเสียงในเมืองฉางอันทั้งสิ้น
เหล่าจิตรกรเอกในอดีต ภาพเขียนอันเลื่องชื่อที่สืบทอดต่อกันมา พวกเขาก็ได้เห็นมามากมายเกินนับ
โดยเฉพาะกลุ่มพ่อค้าฉางอัน การสร้างกระแสแต่เดิมก็คือสิ่งที่พวกเขาถนัดที่สุด
แต่ภาพเสือโคร่งลงจากเขานี้ กลับทำให้พวกเขาตกตะลึงอย่างแท้จริง
"ให้ตายเถอะ เสือโคร่งลงจากเขา นี่มันไถลลงมาด้วยรางลื่นหรืออย่างไรกัน?"
หวังจงรู้สึกสมองตื้อไปหมด
ชั่วขณะนั้น เขามองจนตะลึงงัน
หวังไป่ว่านก็ตะลึงเช่นกัน
ถึงเขาจะร่ำรวย แต่ก็ไม่ควรจะปฏิบัติกับเขาเหมือนทาสคุนหลุนน่ะสิ?
วิธีการกวาดทรัพย์เช่นนี้ ตรงไปตรงมาเกินไปแล้วหรือไม่?
ถึงแม้จะเป็นแผงลอยข้างถนนในเมืองฉางอัน เหล่านักศึกษาเร่ร่อนที่ยากจนขายภาพเขียน ราคาเพียงไม่กี่สิบอีแปะต่อภาพ เขาหวังไป่ว่านก็ยังสามารถควักเงินห้าหมื่นตำลึงซื้อได้!
แต่สิ่งนี้ มันดูหมิ่นสติปัญญาของเขาเกินไปหรือไม่?
"เจ้าเสือตัวนี้ คาดเอวไว้ด้วยอะไร? สิ่งที่แหลมคมทีละชั้นๆ พวกนั้นคืออะไรกัน?"
"แล้วอาวุธในมือเสือคืออะไรกัน เห็นแล้วไม่เคยเห็นที่ไหนในใต้หล้านี้!"
หวังไป่ว่านงงไปหมด
ในความคิดของทุกคน ภาพหนึ่งผุดขึ้นมาพร้อมกัน
ภาพเสือโคร่งลงจากเขา ควรจะเป็นแบบนี้ไม่ใช่หรือ?
นึกถึงภาพเสือโคร่งลงจากเขาในความคิด แล้วกลับมามองภาพ "เสือโคร่งลงจากเขา" ของเกาหยางที่อยู่ตรงหน้า
ทุกคนพากันกระตุกยิ้มอย่างเจ็บปวด
หูเต๋อลู่ตาดำคล้ำ ตัวเกร็งไปหมด