แม้เกาหยางจะกล่าวอย่างลึกลับยิ่งนักและมีวิธีการอันแยบยล ภายในใจของหลิวอีหมิงกลับไม่เคยคาดหวัง
มิใช่สิ่งใด วิธีการช่วยชีวิตผู้นี้มันลบล้างกฎเกณฑ์โลกเกินไป
แต่เมื่อข้อเท็จจริงปรากฏตรงหน้า หลิวอีหมิงก็ตะลึงงัน ประหนึ่งถูกเปิดเข้าสู่โลกใบใหม่
จนถึงบัดนี้ มือที่ประคองผงจินชวงของเขายังคงสั่นไหว
เขาจ้องมองบาดแผลของลวี่โหย่วหรง เห็นอย่างชัดเจนว่า ขอบแผลที่ถูกประทับเหล็กร้อนไหม้ดำม้วนงอ แม้ดูไม่น่ามองอย่างยิ่ง หากไหมก้างปลาไม่กี่เข็มตรงกลางกลับยึดกล้ามเนื้อที่พลิกกลับเข้าที่ได้อย่างอัศจรรย์
หลิวอีหมิงรักษาคนมาร่วมสามสิบปี พบบาดแผลมามากนัก
ทว่าฝีมือของเกาหยางด้วยไหมก้างปลาตรงหน้ากลับประณีตเรียบร้อยกว่าการเย็บแผลใด ๆ ที่เขาเคยเห็น
“ข้าหลิวอีหมิงรักษาคนมาทั้งชีวิต สามสิบปีพลิกตำรายาจนปริ ทว่ากลับสู้เพียงครึ่งกระบวนท่าของวัยรุ่นไม่ได้...” หลิวอีหมิงถอนใจในใจ ซับซ้อนยิ่งนัก
วิธีถ่ายเลือด!
เย็บด้วยไหมก้างปลา!
วิธีการเช่นนี้ ไม่แปลกที่จะดูแคลนบัณฑิตแห่งวิถีแพทย์
ในสายตาของหลิวอีหมิง เกาหยางคือบัณฑิตแห่งวิถีแพทย์ที่คู่ควรอย่างไม่มีข้อกังขา!
วิธีการนี้ ลบล้างกฎเกณฑ์โลกเกินไป!
มังกรปากเบี้ยวผู้สันโดษในตำนานก็ต้องมีอยู่จริง หลิวอีหมิงแน่ใจแล้ว
มิฉะนั้นด้วยอายุของเกาหยาง เหตุใดจึงมีวิธีช่วยคนสูงส่งเพียงนี้?
“ท่านอัครมหาเสนาบดีเกา วิธีการของท่าน มิใช่ผู้อาวุโสสันโดษมังกรปากเบี้ยวถ่ายทอดให้หรือ? ผู้เฒ่าเป็นหมอมาทั้งชีวิต วันนี้ถือว่าเปิดหูเปิดตาแล้ว!”
เกาหยางได้ฟัง มุมปากกระตุก
เขาไม่คิดว่าพลังจินตนาการของหลิวอีหมิงจะรุ่มรวยเพียงนี้ เห็นได้ชัดว่าเชื่อสนิทว่าเคล็ดวิชาช่วยคนของเขานี้ล้วนมังกรปากเบี้ยวที่เขาเคยแต่งขึ้นถ่ายทอดให้