คำนี้ทันทีที่ลับปากออกมา
ดวงตาของเหยียนเจิงหุบกระชับลงทันที!
หนึ่งชกของจานถานนี้ แทงตรงเข้าประชิดจุดสำคัญ!
"เยี่ยมยอดนัก! สามเณรร้ายก็มีบาป ธรรมของพุทธะก็ไร้โทษ!"
"แต่ท่านสามเณรน้อย เจ้าลืมเรื่องหนึ่งหรือไม่?"
เหยียนเจิงกดฝ่ามือลงบนทะเบียนบัญชี จ้องมองจานถานไปพลางกล่าวว่า "มหาจักรวรรดิเฉียนของข้าเคยกล่าวแก่ผู้ใดเล่าว่าธรรมของพุทธะเป็นโทษ?"
"สิ่งที่อ๋องเฉียนสังหาร คือพระร้ายที่ฉกฉวยที่นา เบียดเบียนราษฎร ปล่อยกู้บีบคั้นชีวิตมนุษย์ สิ่งที่ปิดผนึก คือวัดร้ายที่แอบซ่อนอาชญากร แอบสะสมดาบอาวุธ ส่วนที่ริบมานั้นก็คือที่ดินของราษฎรที่ถูกวัดฉกฉวยไปทั้งนั้น!"
"มหาจักรวรรดิเฉียนของข้ากวาดล้างคือความชั่วในวัด สับคือบาปในหมู่สามเณร!"
"เคยเผาพระสูตรสักคัมภีร์หรือ?"
"หรือเคยเพราะสามเณรผู้หนึ่งกินเจสวดมนต์ จึงเดินเขาขึ้นลานประหาร?"
"เจ้าเปิบปากพร่ำบอกว่าสามเณรร้ายมีบาป แล้วธรรมของพุทธะคิดอันใด..."
"แต่ดาบของมหาจักรวรรดิเฉียน ตั้งแต่ต้นก็มิได้ฟันลงที่ธรรมของพุทธะ!"
"เจ้าหยิบธรรมของพุทธะมาขวางกายพระร้ายไว้ แล้วจึงถามโต้ว่ามหาจักรวรรดิเฉียนเหตุไฉนทำร้ายพุทธะ...การเปลี่ยนเสาเปลี่ยนคานแบบนี้ ข้าพเจ้านับถือจริง ๆ!"
ตึง!
สองฝั่งแม่น้ำฉวีเจียงตื่นตูมขึ้นทันใด!
"พูดดี!"
"ราชสำนักฆ่าคืออาชญากร ไม่ได้ห้ามสามเณรสวดมนต์สักหน่อย!"
"สามเณรร้ายละเมิดกฎหมายแผ่นดิน ทำไมจะฆ่ามิได้?!"
"ไม่กระนั้นหรือ หากสวมจีวรแล้ว ก็จะกลายเป็นผู้อยู่นอกเหนือกฎหมายแผ่นดินไปเลยหรอ?!"
เหล่านักปราชญ์แห่งมหาจักรวรรดิเฉียนนับไม่ถ้วนตะโกนเชียร์ส่งเสียงกึกก้อง!
ฮวงจื่อจานยิ่งบีบกำปังข้าแน่นสุดชีวิต
สวยงาม!
สมแล้วที่เป็นปากร้ายอันดับหนึ่งแห่งมหาจักรวรรดิเฉียน!
หากจานถานยังคงปกป้องสามเณรร้ายต่อไป ย่อมเท่ากับเป็นปฏิปักษ์ต่อกฎหมายแผ่นดิน
หากรับรู้ว่าสามเณรร้ายสมควรตาย
แล้วมหาจักรวรรดิเฉียนกวาดล้างวัด ผิดตรงไหน?
คำถามชุดนี้ แม่นยำพอดิบพอดี!
ขณะนี้เอง
แม้แต่สาวกนิกายพุทธะจำนวนไม่น้อยก็เงียบสนิท!