สีหน้าเหล่าขุนพลดูประหลาดพิกล พากันจ้องมองเกาหยางตาไม่กะพริบ
อีกนิดเดียว?
ตามนิสัยของเกาหยาง จอมกุนซือพิษแห่งมหาจักรวรรดิเฉียนที่ขึ้นชื่อเรื่องความรอบคอบ การเตรียมการครั้งนี้……น่าจะไม่น้อยเลย!
ไม่นาน
อู๋ก่วงก็เดินเข้ามา ในมือถือแผ่นทองแดงขนาดใหญ่ หนีบกรงทรายใส่ฝูงมด และจูงอูฐมาหนึ่งตัว
ด้านหลังยังมีองครักษ์สนิทของเกาหยางช่วยกันหามต้นฮูหยางมา พร้อมถุงน้ำหนังแกะใบเล็กใบใหญ่ อีกทั้งพลั่วหัวเหล็กรูปเกลียวจำนวนกว่าสิบเล่ม แผนที่ดาวหนึ่งแผ่น และขุนนางจากกรมดูดาวในชุดคลุมสีเขียว
“ข้าน้อยอู๋อิง โหราจารย์แห่งกรมดูดาว เข้าพบท่านอัครมหาเสนาบดีเกาตามรับสั่ง”
อู๋อิงโค้งคำนับเกาหยางด้วยท่าทางเคารพเต็มเปี่ยม
เกาหยางพยักหน้ารับ แต่พลันเห็นอูฐตัวโตที่อู๋ก่วงจูงตามหลังมา ก็อดสบถออกมาไม่ได้
“ให้ตายสิ! อู๋ก่วง เจ้าเอาอูฐเข้ามาทำไม?”
เหล่าขุนนางได้ยินคำว่าอูฐพลันตกใจ พากันกรูออกไปด้านนอก
“ท่านอัครมหาเสนาบดี อูฐตัวนี้……?”
หลี่เอ้อจีอ้าปากค้าง จ้องมองอูฐเบื้องหน้าด้วยความตกตะลึง
“หนึ่งในเครื่องเตรียมพร้อมของข้าสำหรับการเดินทางครั้งนี้”
เกาหยางมองอูฐตัวโตตรงหน้าแล้วตอบอย่างขัดเขินเล็กน้อย
“แล้วมดในกรงทรายนี่เล่า?”
“นี่เรียกว่ามดทะเลทราย เป็นสิ่งเตรียมพร้อมของข้าเช่นกัน!”
“แล้วพลั่วรูปประหลาดนี้เล่า?”
“ก็เช่นกัน!”
“แผ่นทองแดงใหญ่นี้เล่า?”
“ก็ใช่อีก”
“แล้วต้นไม้นี้ล่ะ? ต้นไม้จะมีประโยชน์อันใด? นี่คงไม่ใช่แล้วกระมัง?”
“นี่คือต้นฮูหยาง อย่าได้ดูแคลนเป็นอันขาด มันเป็นหนึ่งในเครื่องเตรียมพร้อมสำคัญยิ่งของข้าเอง!”
เหล่าขุนนางได้ฟังคำเกาหยาง พากันมองดูสิ่งของตรงหน้าแล้วรู้สึกมึนงงไปหมด
มดทะเลทราย……
ต้นฮูหยาง……
อูฐ……
แผนที่ดาว ขุนนางกรมดูดาว……
ยังมีแผ่นทองแดงใหญ่อีกหนึ่งแผ่น และพลั่วประหลาดหลายเล่ม
การหาน้ำในทะเลทรายกับการกำหนดทิศทาง จะเกี่ยวพันกับสิ่งเหล่านี้ได้อย่างไร?