“มีขอรับ!”
หลี่เหล่าซื่อเคยได้ยินชื่อเสียงของเกาหยางมานาน รู้สึกเคารพเกรงขามอย่างยิ่ง แต่ก็หวาดกลัวราวกับเสือ มองด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวาดหวั่น
เมื่อได้ยินคำพูดของเกาหยาง เขารีบหยิบก้อนหินสีดำทั้งก้อน หนักอึ้งออกมาจากกระเป๋า
เขาตัวสั่นเทิ้มกล่าวว่า “ท่านขอรับ สิ่งนี้แหละขอรับ”
เกาหยางมองหินดำที่หลี่เหล่าซื่อหยิบออกมา รูม่านตาหดทันที
เขาก้าวเข้าไปอย่างรวดเร็ว คว้ามันไว้ในมือ หนักอึ้ง เนื้อละเอียด ทาบแล้วรู้สึกเย็นเฉียบ มีความมันวาวพิเศษ
สิ่งนี้......
สีหน้าของเกาหยาง ค่อย ๆ เปลี่ยนจากการมองฉางเหวินเป็นตัวตลก กลายเป็นความหนักแน่น
“พี่ชาย เจ้าเศษหินนี่มีอะไรน่าดูนัก รีบพาน้องไปหาลำธารล้างมือเถิด ใกล้จะแห้งติดมืออยู่แล้ว” เกาฉางเหวินเร่งเร้า
“ไม่รีบ”
“เฉินเซิ่ง เจ้าพาฉางเหวินไปหาที่ล้างเถิด”
เกาหยางกล่าวโดยไม่หันกลับมา
ฉู่ชิงหลวนและซ่างกวันวานเอ๋อร์เข้าใจเกาหยางเป็นอย่างดี พอเห็นสีหน้าของเกาหยางก็รู้สึกถึงความผิดปกติ
ทั้งสองสบตากัน ใบหน้าเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น
เกาหยางมองใบหน้าที่หวาดกลัวของหลี่เหล่าซื่อ เขาเย็นชากล่าวว่า “ข้าถามเจ้าตอบ อย่าปิดบังแม้แต่น้อย มิเช่นนั้น......ข้าจะทำลายตระกูลเจ้าให้สิ้น เข้าใจหรือไม่”
“เจ้าชื่ออะไร สิ่งนี้มาจากไหน”
หลี่เหล่าซื่อแทบจะปัสสาวะราด พอได้ยินคำถามของเกาหยางก็รีบพูดเหมือนเทถั่ว ไม่กล้าปิดบังแม้แต่น้อย