ในเวลาเดียวกัน
จวนติ้งกั๋วกง ห้องอบอุ่น
เกาหยางเอนกายอยู่บนเตียงนุ่ม เบื้องหน้ามีผลไม้สดและขนมประณีตวางเรียงราย
เขาหยิบขนมชิ้นหนึ่งส่งเข้าปาก ทว่าคิ้วกลับขมวดด้วยความหงุดหงิด
ฝ่าบาททรง... จำผิดคนหรือ?
ไม่ควรเป็นเช่นนี้!
องค์จักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ ทรงตรัสเช่นนั้นได้อย่างไร?
เขาชำเลืองมองเกาฉางเหวินที่ยืนอยู่อย่างเรียบร้อย ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ
สองวันมานี้เกาฉางเหวินถูกลงโทษไม่น้อย แต่น่าเสียดายที่ใจแข็งยิ่งนัก!
ยืนกรานคำเดิม ไม่ยอมเปลี่ยนคำพูด
เกาฉางเหวินสัมผัสได้ถึงสายตาที่ไม่เป็นมิตรนั้น จึงยิ้มแหยๆ "พี่ชาย ข้าขอรับรอง คำนี้จริงยิ่งกว่าทองคำ อย่าลงโทษข้าเลย ข้าทนไม่ไหวจริงๆ"
ก็ในขณะนั้นเอง
"คุณชายใหญ่ จงหย่งโหวขอพบ" ฝูโป๋รายงานจากนอกประตู
"ให้เขาเข้ามา"
เกาหยางหันกลับมารับคำ
หวังอี้ฟานเดินเข้ามาอย่างเร่งรีบ ใบหน้าเปื้อนยิ้มตื่นเต้นที่อดกลั้นไว้ไม่อยู่ "ท่านอัครมหาเสนาบดี กรมราชทัณฑ์ส่งข่าวมา ฝ่าบาทมีพระบรมราชโองการ—ปล่อยหลัวเฉิง!"
มือที่กำลังหยิบผลไม้ของเกาหยางชะงักกึก ดวงตาในชั่วพริบราวกับสายตาคมกริบของเหยี่ยว แววหงุดหงิดเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความเย็นชาและแฝงนัยลึก
"โอ้? ในที่สุดก็จะปล่อยแล้วหรือ?"
เกาหยางค่อยๆ นั่งตัวตรง ดวงตาเปล่งประกายราวกับฉลามที่ได้กลิ่นคาวเลือด "ดูท่า ฝ่ายแคว้นเยี่ยนเตรียมพร้อมแล้ว จะลงมือแล้วสินะ?"
หวังอี้ฟานพยักหน้า สีหน้าตื่นเต้นยิ่งนัก "ตามแผนพิษที่ท่านว่าไว้ บัดนี้คงเริ่มลงมือแล้วกระมัง"
"สองกลยุทธ์ของท่าน ทำให้ข้าน้อยเคารพยิ่งนัก ดั่งสายน้ำที่ไหลเชี่ยว..."