เสียงของเกาหยางดังขึ้น
อำเภออันหนิงเสี้ยนลิ่ง หวังเจิ้นสะท้านไปทั้งร่าง เหงื่อบนหน้าผากไหลริน
ฟ้าถล่มแล้ว!
เขารีบลุกขึ้นยืน
"หวังเจิ้นคารวะท่านเกา!"
เกาหยางเอ่ยปาก "นับตั้งแต่มหาจักรวรรดิเฉียนของเราก่อตั้งประเทศ ก็ได้ปราบปรามธรรมเนียมเสื่อมเสียทั้งปวงอย่างเคร่งครัด ทำลายระบบศักดินาท้องถิ่น พิธีบวงสรวง การฝังทั้งเป็น และธรรมเนียมเสื่อมเสียอื่น ๆ อย่างชัดแจ้ง!"
"ตั้งแต่ฝ่าบาทขึ้นครองบัลลังก์ ยิ่งทรงย้ำหนักหนาว่าประชาคือรากฐานของประเทศ ธรรมเนียมเสื่อมเสียทั้งหลายควรสูญสิ้นไป"
"ข้าน้อยใคร่ถามหวังเสี้ยนลิ่ง ท่านเห็นว่าอันหนิงอำเภอปฏิบัติได้เป็นเช่นไร?"
หวังเจิ้นได้ฟัง เหงื่อเย็นเยียบผุดพรายบนหน้าผาก
แต่เขาเอ่ยว่า "คำของท่านเกาล้วนแทงใจดำ ทว่าข้อนี้ ข้าน้อยเห็นว่าอันหนิงอำเภอทำได้ไม่เลว ราชโองการของฝ่าบาทคือทิศทางที่ชี้นำให้ข้าน้อยเดินหน้าเสมอ"
"ทั่วทั้งอันหนิงอำเภอ อาจกล่าวได้โดยไม่เกินเลยว่าธรรมเนียมศักดินาเสื่อมเสียถูกกวาดล้างเกลี้ยง!"
เกาหยางเพิ่งมาถึงชิงสุ่ยอำเภอก็ถูกโรงเตี๊ยมเถื่อนลอบสังหาร หวังเจิ้นจึงถือโอกาสคิดว่าเกาหยางคงไม่ได้ไปอันหนิงอำเภอ
ทว่าวาจานี้ ทำให้แววตาของซ่างกวันวานเอ๋อร์เปลี่ยนไป
เฉินเซิ่งและอู๋ก่วงก็มองหวังเจิ้นด้วยความเห็นใจ
คนอื่นไม่รู้ แต่พวกเขารู้ดีว่าการไต่สวนราชการครั้งนี้ เหตุใดจึงเกิดเรื่องใหญ่โตถึงเพียงนี้!
หวังเจิ้นนี่ เดินชนคมดาบชัด ๆ!
เกาหยางได้ฟังก็หัวเราะ
"หวังเสี้ยนลิ่งมั่นอกมั่นใจ ดูท่าคงเป็นทองแท้ไม่หวั่นไฟ"