"ท่านอาจารย์จะเดินทางไปต้าโม่ทางเหนือรึ?"
"เหตุใดกัน?"
เยี่ยนอู๋ซวงได้ยินแล้วตกใจยิ่ง ดวงตาทรงอำนาจฉายแววสงสัย
ดินแดนทะเลทรายทางเหนือ ลมและทรายกวาดไปทั่วผืนทะเลทรายไร้จุดสิ้นสุด เงื่อนไขแสนลำบาก ทั้งยังหลงทางได้ง่าย เป็นดินแดนรกร้างแท้จริง มีเพียงกองทัพซงหนูอาศัยอยู่เท่านั้น
เฉินผิงพยักหน้า จากนั้นสูดลมหายใจลึกพลางเอ่ย "เพราะไอ้ราชันย์แห่งความตายนั่น รับมือยากเกินกว่าที่ข้าน้อยคาดคิดไว้"
"เพียงแค่พบหน้า ก็มองข้าเป็นเสี้ยนหนามในดวงตา สั่งคนมาลอบสังหาร ผู้นี้ช่างโหดเหี้ยมอำมหิตนัก"
เยี่ยนอู๋ซวงจมสู่ห้วงครุ่นคิด ทุกคนก็เงียบงันไร้เสียง
ในข้อนี้ พวกเขาก็อดทึ่งในความเด็ดขาดของราชันย์แห่งความตายไม่ได้
"และที่ข้าน้อยกังวลที่สุดมิใช่การลงโทษผู้แจ้งความเท็จนี้ แต่คือระบบคัดออกปลายแถว ราชสำนักต้าเฉียนกำลังจะเผชิญการแข่งขันภายใน"
"ครั้งก่อน ศึกป้องกันฉางอันปะทุ ราชันย์แห่งความตายใช้สารพัดวิธี เอาชนะกองทัพหนึ่งแสนของแคว้นฉู่ พลิกชีวิตให้ต้าเฉียน ทั้งมีของวิเศษระเบิดกลางอากาศ อานุภาพมหาศาล ดาบคมกริบยิ่งกว่า ความสามารถทางทหารของต้าเฉียน เมื่อเวลาผ่านไป จะยิ่งน่ากลัวขึ้นเรื่อย ๆ"
"หากยังให้เวลาจักรพรรดินีแห่งมหาจักรวรรดิเฉียนต่อไป ปราบปรามอ๋องชายแดนทั่วหล้า เปลี่ยนแปลงความวุ่นวายในมหาจักรวรรดิเฉียน อีกทั้งยังมีสบู่ น้ำตาลขาวและสิ่งของอื่น กวาดทรัพย์จำนวนมาก ทำให้มหาจักรวรรดิเฉียนมั่งคั่งและประชาชนเข้มแข็ง มิอาจกล่าวเกินจริงได้เลยว่า มหาจักรวรรดิเฉียนมีทุนจะรวมแผ่นดินแล้ว"
เสียงของเฉินผิงแฝงความเคร่งเครียด ในข้อนี้เขามองทะลุชัดแจ้ง ทั้งยังเป็นเหตุผลที่เขาไม่อาจเข้าร่วมกับต้าเฉียนได้เลย
ในต้าเฉียน ฐานะของเกาหยางมิอาจสั่นคลอนแล้ว เขาจะล้างแค้นให้ผู้น้อง ทำได้เพียงเข้ากับแว่นแคว้นอื่น