ชั่วขณะนั้น
หมู่บัณฑิตกรูกันเข้าไปข้างใน
แต่เกาหยางกำชับไว้เป็นพิเศษ ต้องควบคุมจำนวนคน ป้องกันเหตุเหยียบกันตาย ครั้งหนึ่งจึงเข้าได้เพียงร้อยกว่าคน
หวงจื่อจาน หลินซู่ฮั่น เฉินว่านเจวี้ยน และคนอื่นๆ อยู่ในนั้น พวกเขามองภาพหรูหราภายใน ล้วนตื่นตะลึงยิ่งนัก
นี่อลังการเกินไปแล้ว!
และฉากที่จัดไว้ งามวิจิตรตระการตา ผิดแผกจากหอนางโลมที่เคยไปโดยสิ้นเชิง เพียงแค่ของประดับตกแต่ง ทุกแห่งล้วนอบอวลด้วยกลิ่นอายความสูงส่ง
หลู่เป่าและเด็กรับใช้ของสถานอาบอบนวดเดินออกมา โน้มกายก้าวเข้ามา คอยต้อนรับ
"คุณชายเจ้าคะ ทางร้านมีนักนวดระดับธรรมดา ระดับสูง ระดับเหรียญทอง และระดับไพ่ตาย แน่นอนว่าราคาก็ต่างกันไป"
หลินซู่ฮั่นยังคงระแวดระวัง
เขาเอ่ยปาก "นักนวดระดับเหรียญทองเป็นอย่างไร ขอดูสักหน่อยได้หรือไม่"
หลู่เป่าตบมือ
ไม่นาน หญิงงามสองนางที่แตกต่างกันก็เดินออกมา
พวกนางก้มกายลงเล็กน้อย เสียงนุ่มนวลชวนสยิว
"นักนวดหมายเลขเก้า หลิวซินเมิ่ง เมิ่งเมิ่งคารวะคุณชายทั้งหลาย"
"นักนวดหมายเลขสามสิบหก หวงอิงอิง อิงอิงคารวะคุณชายทั้งหลาย"
ชั่วขณะนั้น ทั้งสามคนตาลุกวาว
"นักนวดระดับเหรียญทอง งามถึงเพียงนี้เชียว?"
แม่เล้าเชิดหน้าอย่างภาคภูมิ "เป็นธรรมดาเจ้าค่ะ สถานอาบอบนวดของเรานอกจากนักนวดระดับไพ่ตายหนึ่งนางแล้ว นักนวดระดับเหรียญทองก็คือหน้าตาของร้าน!"
หวงจื่อจานรีบเอ่ยก่อน "เช่นนั้นเรียกนักนวดระดับไพ่ตายให้ข้าที!"