เสียงของเกาหยางจางหายไป
ภายในตำหนักหนังสือ เงียบกริบราวแดนมรณะ
สีหน้าของทุกคนแข็งค้างอยู่บนใบหน้า ดุจถูกสะกดด้วยมนต์หยุดกายพร้อมเพรียงกัน
"อร่อย... อร่อยสินะ?"
เหยียนเจิงแคะตาโต แววตาเต็มไปด้วยความไม่อาจเชื่อ ราวได้ยินเรื่องเลื่อนลอยนิทานเมืองสวรรค์
นี่มันภัยธรรมชาติไม่ใช่หรือ!
ทำไมมันจึงกลายเป็นอาหารไปได้!
อู่จ้าวแหงนดวงตาหงส์กว้าง ก็คิดว่าตนเองหูฝาดไปเอง
นางถึงกับเอนกายเล็กน้อยโดยไม่รู้สึกตัว ม่านไข้ประคำสั่นไหว "เกาชิง แกกล่าวสิ่งใดเมื่อครู่?"
"สิ่งนี้มิได้ยากจะจัดการ หากแต่... อร่อยสินะ?"
เกาหยางจับตามองหอยนางรมสีเทาขาวหยาบกร้านและกุ้งก้ามแดงสีแดงคล้ำที่กางก้ามแขนงอยู่ในถาดไม้ คืนนี้ยังไม่ได้รับประทานอาหารเย็น ความหิวจึงคลาเคลียน ลำคอของเขากลืนน้ำลายลงไปอีกคราโดยมิอาจระงับ
"กึก!"
เสียงกลืนน้ำลายดังถนัดถนัดขึ้นอีกครา
ครานี้ ทุกคนได้ยินกันหมดสิ้น
อู่จ้าว "......"
บรรดาขุนนาง "......"
แปลว่า เสียงกลืนน้ำลายเมื่อครู่ มิได้เกิดจากความตื่นตระหนกหรือความยากลำบาก หากเกิดจากความอยากอาหารสินะ?
มุมปากของทุกคนกระตุกพร้อมกัน!
ท่ามกลางสายตานับพันนับหมื่น เกาหยางเอ่ยขึ้นอีกครา ด้วยน้ำเสียงที่มั่นคงยิ่ง
"ฝ่าบาท ฝ่าบาทมิได้หูฝาด"
"กระหม่อมหมายความว่า สิ่งนี้มิเพียงมิได้ยากจะจัดการ หากยังเป็นวัตถุดิบแห่งอาหาร!"