ยามรุ่งสาง ถนนจูเชวี่ยเต็มไปด้วยผู้คนสัญจร เสียงอึกทึกครึกโครม
หัวใจของจักรวรรดิอันยิ่งใหญ่นี้ มหานครที่เลื่องชื่อในเจ็ดแคว้นทั่วหล้า กำลังจมอยู่ในความเจริญรุ่งเรืองอันเป็นกิจวัตร
ทว่า ความเจริญรุ่งเรืองนี้ กลับถูกเงาร่างหนึ่งฉีกกระชากอย่างดุดัน!
ฉื่อพั่วเทียน ก้าวเท้าออกจากประตูโรงพิมพ์หานหลินอันเป็นสัญลักษณ์แห่งความสูงศักดิ์และความงดงามแห่งอักษร ราวกับก้าวเข้าสู่ศูนย์กลางของพายุ!
เขายืดเอวตั้งตรง ชุดคลุมยาวปลิวไสวตามสายลม เบื้องหลังตามมาด้วยบัณฑิตหานหลินนับสิบผู้มีนัยน์ตาแดงก่ำ โลหิตเดือดพล่าน
ไฟในอกของพวกเขา เนื่องด้วยความแค้นที่อัครมหาเสนาบดีเกาถูกใส่ร้าย และความมุ่งมั่นอันปางตายของฉื่อโพเทียน ต่างลุกโชนจนถึงขีดสุด!
แสงทองสาดส่องลงมาบนร่างฉื่อโพเทียนดั่งทองหลอมเหลว และส่องสว่างไปยังไม้กวาดทองคำอัน "เปล่งประกาย" ที่เขาถืออยู่!
วันนี้ ถนนจูเชวี่ยมีคณะเดินขบวนหลายสิบคนซึ่งก่อตั้งขึ้นเองโดยบัณฑิตหานหลิน โดยเฉพาะเงาร่างที่ถือไม้กวาดชุบน้ำสกปรกอยู่แถวหน้าสุด ดึงดูดสายตาชาวเมืองฉางอันทั้งหมดทันที
ตะลึง!
สงสัย!
หวาดกลัว!
อารมณ์ต่างๆ นานาประดุจคลื่นมหึมา ปะทะกันบนใบหน้าชาวเมืองฉางอัน
"ฮืด!"
"นั่น...นั่นอะไร?"
"ไม้กวาด! ไม้กวาดชุบอุจจาระ!"
"ชุดคลุมสีเขียวของบัณฑิต นี่คือบัณฑิตหานหลินของเรา! พวกเขาบ้าไปแล้วหรือ?"
"บัณฑิตหานหลินผู้สูงศักดิ์ของเรา กลับมุ่งมั่นดุร้ายถึงเพียงนี้!"
"รีบหลบเร็ว! กลิ่นนั้น...อ้วก กลิ่นโชยไปไกลถึงสามลี้..."
ถนนจูเชวี่ยอันอึกทึก ราวกับทะเลสาบที่ถูกโยนก้อนหินใหญ่ลงไป ระเบิดขึ้นมาฉับพลัน
ชาวบ้านต่างหลีกทาง แต่สายตาที่เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นต่างจับจ้องไปที่ฉื่อโพเทียน ผู้คนที่มุงดูยิ่งทวีมากขึ้นเรื่อยๆ
นี่มันสุดจะน่าตะลึงจริงๆ!
เกือบชั่วพริบตา เรื่องราวก็แพร่สะพัดไปทั่วถนนจูเชวี่ย
สิ่งที่ฉื่อโพเทียนต้องการ ก็คือผลลัพธ์อันน่าสะเทือนฟ้าดินเช่นนี้!
เขาใจกระจ่างแจ้ง
การยื่นหนังสือร้องทุกข์ธรรมดา เดินช้าๆ ไปถึงประตูวัง?
เกรงว่าครึ่งทาง พวกเขาจะถูกนายเวรเก้าประตูที่ได้กลิ่นความเคลื่อนไหวปราบปรามเสียก่อน!