วังหลวง
ตำหนักหนังสือ เปลวเทียนสาดส่องสว่าง
อู่จ้าวนั่งอยู่หลังโต๊ะทรงอักษร ตรงหน้านางคือข้อสอบประเภทจิ้งจิงที่เจิ้งเสวียนหลิงส่งมาถวาย รวมทั้งข้อสอบทั้งหกประเภทที่เกาหยางเพิ่งเสนอขึ้นมาไม่นาน
กองเอกสารหนาทึบนั้น แทบกองเต็มครึ่งหนึ่งของโต๊ะทรงอักษร
“เกาหยางคนนี้ กล้านักที่ร่างข้อสอบครบทุกประเภทได้ภายในวันเดียว……”
“เจิ้นก็รู้ว่าแม้เขาจะชอบเฉื่อยชาเล่อันใหญ่ แต่ในใจนั้นมีการวางแผนเรียบร้อย!”
อู่จ้าวเปิดกระดาษข้อสอบประเภทกฎหมายที่วางอยู่ชั้นบนสุด ข้อแรกเป็นโจทย์วิเคราะห์กรณีทางกฎหมาย กล่าวถึงข้อพิพาทระหว่างเพื่อนบ้านที่ก่อให้เกิดการชดใช้ค่าสินไหมเป็นทอดต่อ ผิวเผินดูเป็นเรื่องธรรมดา แต่เมื่อพิจารณาอย่างละเอียด กลับซ้อนเย็บทั้งข้อกำหนดการหลบเลี่ยงอันตรายฉุกเฉิน เขตแดนของความรับผิดร่วมกัน และการแบ่งความรับผิดชอบหลักรองของมหาจักรวรรดิเฉียนไว้ครบถ้วน ราวกับหยดน้ำไม่รั่ว
“ข้อนี้ดีนัก เกาหยางก็ไม่สู้เปล่าที่เป็นผู้ร้ายนอกกฎหมายแห่งมหาจักรวรรดิเฉียนของเรา!”
อู่จ้าวขมวดคิ้วเล็กน้อย พึงพอใจยิ่งนัก
นางเปิดต่อไปเรื่อย ๆ
ข้อที่สอง ข้อที่สาม……
จากข้อพิพาทการโอนที่ดินนา สู่การเรียกชดใช้ค่าเสียหายสินค้าที่ขนส่งทางน้ำเสียหาย จากการแบ่งทรัพย์ศฤงคารเมื่อสิ้นสมรส สู่ขอบเขตการลดโทษของผู้ร้ายที่ยอมมอบตัว ทุกข้อล้วนกระชับประเด็นขัดแย้งแก่นกลางของกฎหมายมหาจักรวรรดิเฉียน ทุกข้อล้วนราวกับคดีจริงฉบับย่อ
“ประเภทจิ้งฝ่านี้ วิจิตรนัก!”
อู่จ้าวพูดด้วยสีหน้าพึงพอใจ แล้วเปิดไปถึงประเภทจิ้งสวน