สส!
ในมหาวิหารเงียบงันดั่งหุบเขาค้างคา
ผ่านไปชั่วกาลยาวนาน ประธานผู้อาวุโสแห่งสำนักจึงลุกขึ้นอย่างเชื่องช้า แล้วประสานมือไว้หลังพื้นหลัง จ้องมองไปยังขอบฟ้าทิศตะวันออก
แสงรุ่งสีทองยามเช้าฉายลงมา เหวี่ยงเงาของท่านให้ยืดยาวไกลสุดตา ลากรอยไปจรดธรณีประตูมหาวิหาร
ท่านเงียบสงบอยู่ครึ่งเวลา จึงทูลเอ่ยขึ้นในที่สุด
"แคว้นมหาจักรวรรดิเฉียนคือแดนของราชันย์แห่งความตาย คือสังเวียนของอู่จ้าว ครั้นพวกเขาตั้งมั่นในความประสงค์แล้ว ข้าพเจ้าผู้ชราจะช่วยพวกเจ้าออกหน้าได้อย่างไร? จะช่วยพวกเจ้าเช่นไรเล่า?"
พระหลิงเจวี่ยเมื่อได้ยินดังนั้น ก็ทราบได้ทันทีว่ากิจการนี้สำเร็จแล้ว
ท่านรีบเอ่ยขึ้นว่า "ผู้อาวุโส ราชันย์แห่งความตายผู้นั้นไม่เคารพพระพุทธ ไม่หวาดกลัวกรรม ไม่กลัววิบาก พระศาสนาแห่งมหาจักรวรรดิเฉียนของพวกเราไร้ฤทธิ์จะต้านทานแล้ว ในแผ่นดินยามนี้ มีเพียงวัดนาลันทา—มีเพียงมหาวิหารต้นกำเนิดแห่งพระศาสนา จึงจะต่อสู้ขัดขวางเขาได้!"
"อาตมาผู้ต่ำต้อยขอบังอาจวิงวอน ขอให้ผู้อาวุโสทรงส่งบุตรแห่งพระพุทธองค์ตัวจริงหนึ่งองค์ เดินทางไปกับพวกเราทางตะวันออก เพื่อประชันธรรมกับราชันย์แห่งความตายต่อหน้าสาธารณชน หากสามารถกดเขาได้ด้วยอรรถธรรม วัดวาอารามทั่วแคว้นมหาจักรวรรดิเฉียนยังจะเหลือเส้นด้ายแห่งชีวิตอยู่"
"หากไม่สำเร็จ… วัดวาอารามทั้งแคว้นมหาจักรวรรดิเฉียน ก็จะขาดรากฐานสิ้นเชิง"
ผู้อาวุโสหันกายกลับอย่างเชื่องช้า ดวงเนตรครึ้มลึกนั้นกวาดผ่านใบหน้าของพระภิกษุทุกรูปที่คุกเข่าพื้น
ท่านมองเห็นความสยดสยองในดวงตาของพวกเขา เห็นความสิ้นหวัง และยังเห็นความมัวหมั่งที่ใกล้เคียงความคลั่งไคล้
"จะสำเร็จได้หรือ?" ท่านเอ่ยถาม
พระหลิงเจวี่ยตอบว่า "ตราบที่ผู้อาวุโสยินยอมออกหน้า ในมหาจักรวรรดิเฉียนก็ยังมีผู้อุปถัมภ์ผู้ทรงอิทธิพลมากมายค้ำจุนช่วยเหลือ มิหนำซ้ำ แคว้นเยี่ยนและแคว้นฉีก็ย่อมไม่นั่งดูดาย!"