"จิตที่มุ่งมั่น ย่อมเป็นสัจธรรม..."
"ความคิดที่โปร่งใส จิตที่มุ่งมั่น การกระทำที่มุ่งไป นี่คือความรู้กับการปฏิบัติเป็นหนึ่ง!"
"อยากต่อยคนที่ชื่อมู่หรงฟู่? ใครจะสนว่าเขาคือใคร ความคิดไปถึง หมัดก็ไปถึง!"
เกาฉางเหวินยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกเหมือนได้รับการหยั่งรู้ ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่านี่คือสัจธรรมอันสูงสุดของฟ้าดิน!
พี่ชายเป็นอัจฉริยะโดยแท้!
"ความรู้กับการปฏิบัติเป็นหนึ่ง" นี้เหมือนถูกสร้างมาเพื่อเขาจริง ๆ การเป็นคนควรจะสะใจแบบนี้ คิดอะไรก็ทำสิ่งนั้น อย่าอดกลั้นตัวเอง!
"สุดยอด สุดยอดไปเลย! พี่ชายไม่หลอกข้า! วิถีแห่งปราชญ์ ที่แท้ก็สะใจถึงเพียงนี้! ฮ่าฮ่าฮ่า!"
เกาฉางเหวินบรรลุธรรมแล้ว อดไม่ได้ที่จะเท้าสะเอวเงยหน้าหัวเราะ เสียงกังวานดังก้อง ผู้คนที่สัญจรไปมาต่างพากันหันมามองเขาเหมือนมองคนบ้า
และในเวลานั้นเอง กลิ่นหอมอ่อน ๆ พัดผ่านมา หญิงงามวัยกลางคนในชุดกระโปรงสีเหลืองอ่อนเดินผ่านเขาไปอย่างงดงามอ่อนช้อย
นางรูปร่างอรชร เอวบางกิ่ว เดินไปมาอย่างมีเสน่ห์ ต้นขาอวบอิ่ม หากจะบรรยายเป็นหนึ่งคำก็คือ—ชุ่มฉ่ำ!
รูปร่างงดงาม!
โดยเฉพาะขาที่งดงามซึ่งขยับตามธรรมชาติขณะก้าวเดิน กับสะโพกที่แกว่งไกวอย่างมีเสน่ห์ ในสายตาที่"โปร่งใส"ของเกาฉางเหวิน ช่างเหมือนแม่เหล็กเสียจริง!
ความคิดหนึ่งที่ชัดเจนและรุนแรงยิ่งนัก ราวกับไฟป่าเกิดขึ้นในใจเขาอย่างกะทันหัน
สะโพกนี้...ช่างงดงามเสียจริง!
อยาก...อยากตบลองสัมผัสดูสักที!
ความคิดเกิดขึ้น ราวกับสายฟ้าฟาด!
ชั่วพริบตาเดียว
คำสอนเรื่อง"ความรู้กับการปฏิบัติเป็นหนึ่ง"ของเกาหยางก่อนหน้านี้ก็ดังก้องอยู่ในหูอีกครั้ง ราวกับเสียงระฆังใหญ่