เงียบงันราวหลุมศพ
สำนักฮั่นหลินอันกว้างใหญ่ทั้งแห่ง ตกอยู่ในความเงียบสนิทราวหลุมศพ
ยามนี้แววตาที่ทุกคนมองไปยังเกาหยาง ได้เปลี่ยนไปจนสิ้นเชิงแล้ว
นี่มันจะเป็นโจทย์คณิตธรรมดาได้อย่างไร? นี่ช่างเป็นแผนแหทองครอบฟ้าปกพื้น ที่คัดกรองคนโง่เขลา คนไร้ฝีมือ และพวกที่หยิ่งผยองในความสะอาดของตนแห่งมหาจักรวรรดิเฉียนออกไปจนไม่เหลือแม้แต่กาก!
นายบัณฑิตจางหน้าแดงซ่านทั้งใบเก่า
แม้เกาหยางไม่ได้ด่าทอ ไม่ได้ตั้งใจอับอายให้
แต่เขากลับบีบนิ้วเท้าแน่นจนอยากจะแทงทะลุพื้นของสำนักฮั่นหลินทั้งหลัง
ทุกตัวอักษรที่ว่าออกมา ดูเหมือนจะพูดถึงแต่เขาคนเดียว!
น่าอาย!
น่าอายยิ่งนัก!
"ข้าน้อยพ่ายแพ้แล้ว…… พ่ายแพ้อย่างสิ้นเชิง……"
"ความลึกซึ้งในวิชาการคำนวณ ความสูงส่งในเจตนารมณ์ของเกาเซี่ยง…… ข้าน้อย ช่างเป็นเพียงมดตัวจิ๋วที่แอบมองฟ้า……"
เมื่อเผชิญหน้ากับคนทั้งมวลที่สะเทือนใจยิ่งนัก และนายบัณฑิตจางที่ยอมรับในฝีมืออย่างสุดหัวใจ เกาหยางกลับเพียงยกถ้วยชาขึ้นอย่างสุขสำราญ แล้วเสริมประโยคหนึ่งอย่างเชื่องช้า
"นายบัณฑิตจางสามารถลงนิ้วคำนวณจุดเปลี่ยนเหล่านี้ได้ภายในหนึ่งเวลาธูป ก็ถือว่าดีไม่น้อยแล้ว"
"ทว่า เปิ่นหวังเพิ่งคำนวณจุดวิกฤตนี้ด้วยวิธีคิดในใจที่โง่เขลาที่สุดเท่านั้น ที่เปิ่นหวังนี่เอง ยังมีวิธีตั้งสมการที่รวดเร็วกว่าอีกสองวิธี"
เกาหยางเป่าไอน้ำบนถ้วยชา ยิ้มเล็ก ๆ "ท่านทั้งหลายหากสนใจ พอสอบเสร็จแล้ว เปิ่นหวังจะอธิบายให้ฟังพร้อมกันทีเดียว"