ฮืม?
เยี่ยนอู๋ซวงเมื่อได้ฟังดังนั้น ก็ตะลึงงันขึ้นมาทันที
คู่ตาคมของเขามองไปยังเฉินผิง
"ท่านอาจารย์หมายความว่าอย่างไร"
เฉินผิงมองเยี่ยนอู๋ซวงแล้วเอ่ยขึ้น "ฝ่าบาท ในใต้หล้านี้ ผู้ศรัทธาในพุทธศาสนามีมากมายเหลือคณา"
"ตั้งแต่พ่อค้าแม่ขายไปจนถึงเจ้านายขุนนาง ตั้งแต่มหาจักรวรรดิเฉียนไปจนถึงแคว้นเยี่ยน แล้วยังแคว้นฉี แคว้นฉู่ จะมีสักเท่าใดกัน และการฟันครั้งนี้ของราชันย์แห่งความตาย มิได้ฟันเพียงนิกายพุทธเท่านั้น หากรวมถึงตระกูลใหญ่ทั้งหลายที่นำที่ดินไปจดทะเบียนไว้ในนามวัดวาอารามด้วย!"
"ฝ่าบาททรงคิดว่า คนเหล่านั้นจะยอมปลงมือโดยง่ายหรือ"
รูม่านตาของเยี่ยนอู๋ซวงหดตัววูบ
หัวใจของเขาเบิกบานตื่นตึงตังขึ้นทันที
เฉินผิงกล่าวต่อ "ฝ่าบาทยังทรงระลึกถึงจามู่ได้หรือไม่"
เยี่ยนอู๋ซวงขมวดคิ้ว "จามู่? สุนัขไร้ถิ่นที่ซินั่นเหรอ จะเอาเขามาพูดถึงทำไม"
เยี่ยนอู๋ซวงพอนึกถึงจามู่ก็รู้สึกอับโชคสิ้นดี
ไอ้ตัวนี้มันไร้ค่าเกินกว่าจะพรรณนา ความปั่นป่วนทางตะวันตกเฉียงใต้ยังไม่ทันรุนแรงนาน มันก็หลบหนีเข้าไปในขุนเขา ทำให้เขาสูญเสียไปไม่น้อย แค่นี้ก็ยังสู้เฮ่อเหลียนฉาไม่ได้เลย!
"ฝ่าบาท จามู่ในวันนี้เป็นเพียงสุนัขไร้ถิ่นที่ซี แต่ผู้ที่ยืนอยู่เบื้องหลังเขาล่ะ"
"ผู้อยู่เบื้องหลัง?"
เฉินผิงจ้องมองเยี่ยนอู๋ซวงด้วยแววตาระอุ "ฝ่าบาทยังทรงระลึกได้หรือไม่ ครั้งนั้นอิงหวู่สืบข่าวมาได้ว่า ทหารหน่วยรบชั้นเลิศของจามู่สวมเกราะเหล็กและถือดาบหอกที่หล่อจากโรงช่างหลวงของมหาจักรวรรดิเฉียน"