มิใช่เพียงหลี่ฝู แม้ผู้คนในที่นั้นก็ล้วนจับจ้องไปยังเกาหยางเป็นตาเดียวกัน
บนใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความฉงน แววตาจับนิ่งอยู่ที่ถังไม้ด้านข้าง
เกาหยางชายตามองสีหน้าของหลี่ฝู แล้วเอ่ยเสียงเบาว่า “แม้แต่สิ่งนี้ยังไม่รู้ ยังกล้าออกมาหลอกลวงผู้อื่นอีกหรือ? แล้วยังกล้าสร้างสถานการณ์ใหญ่โตเพียงนี้ ขุนนางผู้ใหญ่เช่นข้าไม่รู้จะกล่าวเจ้ายังไงดี”
“สมแล้ว ลูกวัวแรกเกิดไม่กลัวพยัคฆ์”
เกาหยางส่ายหน้าพลางทอดถอนใจ
หลี่ฝูถึงกับงุนงงไปหมด
ราชันย์แห่งความตายกล่าวอะไรออกมา? เขาผู้นี้อายุปูนนี้แล้ว แต่เกาหยางเพิ่งสวมกวานได้ไม่นาน กลับมาวิจารณ์ว่าเขาเป็นลูกวัวแรกเกิดไม่กลัวพยัคฆ์?
ล้มล้างกฎสวรรค์ชัดๆ!
หลี่ฝูเพิ่งจะอ้าปากหมายจะตวาดเกาหยาง แต่เพียงเสี้ยววินาทีต่อมากลับพูดอะไรไม่ออก
ก็เพราะเกาหยางหยิบกระดาษไผ่ “คำทำนาย” ลางร้ายที่หลี่ฝูทำนายว่าจะทำลายชีพจรอักษรขึ้นมา แล้วนำไปจุ่มลงในถังไม้ ก่อนจะหยิบขึ้นมาอย่างง่ายดาย
จากนั้น เกาหยางหันไปทางเหล่าราษฎรและบัณฑิต ชูกระดาษให้เห็น
เมื่อหลี่ฝูเห็นกระดาษไผ่อาคมโลหิต “คำทำนาย” ของตนแล้ว ทั้งคนก็ตะลึงงัน
“ตูม!”
ในหัวของหลี่ฝูดังอื้ออึง ราวกับถูกค้อนยักษ์ทุบใส่ ดวงตาแทบถลนออกมา
เขามีสีหน้าเหลือเชื่อ ดุจดังเห็นผี
“นี่...นี่จะเป็นไปได้อย่างไร!”
“อักษรโลหิตห้าตัวของข้าอยู่ที่ใด? เห...เหตุใดจึงหายไปดื้อๆ?”
หลี่ฝูพึมพำกับตนเอง ราวกับวิญญาณทั้งเจ็ดสูญสิ้นไปสามดวง ทั้งคนก็ตะลึงงัน