คำพูดนี้หลุดออกมา
นัยน์ตาของหูเหยี่ยนกู่ตูเบิกกว้าง
อะไรนะ?
แต่งตั้งเป็นโหว?
และยังเป็นโหวแห่งมหาจักรวรรดิเฉียนอีกต่างหาก?
ตำแหน่งขุนนางนี้ไม่ต้องพูดถึงพู่ตัวมาก แม้แต่เขาเองก็ยังอิจฉา
ต้องรู้ว่าผู่ตัวเป็นชาวซงหนู เขาเป็นคนต่างเผ่าแท้ ๆ ยังจะเป็นโหวในมหาจักรวรรดิเฉียนได้หรือ?
แต่หูเหยี่ยนกู่ตูหาได้คิดว่าเกาหยางกล่าวลอย ๆ ไม่ เพราะด้วยฐานะและตัวตนของเกาหยางแล้ว ไม่จำเป็นต้องกล่าวเท็จแต่แรก
พู่ตัวมากยิ่งมีสีหน้าปริ่มยินดีอย่างยิ่ง
"ข้าน้อยคารวะเกาซ่าง!"
"ข้าน้อยเกิดเป็นคนของเกาซ่าง ตายเป็นผีของเกาซ่าง บุญคุณใหญ่หลวงเพียงนี้ ต่อให้เกาซ่างให้ข้าน้อยกลับไปอุ่นเตียง ข้าน้อยก็ไม่ขมวดคิ้วแม้แต่น้อย!"
นั่นมันตำแหน่งโหวเชียวนะ!
เขาเป็นแค่คนต่างเผ่า ยังจะเป็นโหวได้หรือ?
นี่มิใช่เพียงตนเปลี่ยนชะตาชีวิต แต่ยังเปลี่ยนชะตาชีวิตให้ลูกหลานรุ่นหลังจากเขาด้วย!
เช่นนี้จะไม่ให้พู่ตัวมากตื่นเต้นได้อย่างไร?
บรรดาผู้นำทัพและทหารของมหาจักรวรรดิเฉียนโดยรอบ ต่างก็มองพู่ตัวมากด้วยสีหน้าอิจฉา
ความอิจฉาในแววตานั้น แทบทะลักออกมา
"ได้ คราไชยกลับวัง เจ้ามาอุ่นเตียงให้ข้าน้อย!"
เกาหยางเอ่ย
พู่ตัวมากอึ้งไปในทันที
หา?
เขาแค่กล่าวลอย ๆ !
ไฉนจึงถือเป็นจริงเล่า?
แต่ทันใดนั้น เกาหยางก็หันไปมองอ๋องเซียว จ้าวปู้ซือและคนอื่น ๆ ที่อยู่ข้าง ๆ
"ถ่ายทอดคำสั่งข้าซ่าง ภายในอ๋องเฉิงหลังอา นอกจากคนแก่ ผู้อ่อนแอ และสตรีเด็กแล้ว ที่เหลือนอกจากนี้ไม่เว้นไว้เลย!"
"ทุกนายทหารเบาทัพออกรบ สิ่งใดที่นำไปไม่ได้ให้จุดไฟเผาทิ้งเสีย!"
"หวังเซียว เจ้านำคนไปทิ้งซากสัตว์ที่ตายแล้วจำนวนหนึ่งลงในแหล่งน้ำรอบนครอ๋องหลางหยา ยิ่งมากยิ่งดี อย่างไรเสียสัตว์พวกนี้กองทัพเราก็นำไปไม่ได้"
"กองทัพตามข้าซ่างเร่งรุดไปสันเขาหมาป่าร้ายโดยพลัน ถอยกลับไปจวิ้นเยี่ยนเหมิน!"
เกาหยางออกคำสั่งเสร็จ แม่ทัพทั้งหลายล้วนมีสีหน้าเคร่งขรึม
"ขอรับ!"
แม่ทัพทั้งหลายต่างประสานมือรับคำสั่ง
ต่อจากนั้น พร้อมกับเสียงแตรถอยทัพของมหาจักรวรรดิเฉียนดังขึ้น กำลังทหารชั้นยอดของมหาจักรวรรดิเฉียนก็แสดงให้เห็นถึงคุณสมบัติที่ทหารชั้นยอดควรมี