ลวี่เจิ้นก็เอ่ยวาจาขึ้นเช่นกันว่า “ข้าน้อยก็เห็นว่าถ้อยคำนี้ไม่เห็นจะเข้าที เจรจาส่งองค์หญิงไปสมรสแล้วยังจะเรียกทองคำอีกหลายล้านตำลึง ต้าฉานอวี๋แห่งเฉียงหนูไม่ยอมปัสสาวะส่องดูเงาตนเองบ้าง”
“ด้วยความประพฤติเช่นนั้น มันคู่ควรหรือ?”
“ฮ่าๆ!”
“ท่านแม่ทัพลวี่กล่าวถูกต้อง ต้าฉานอวี๋แห่งเฉียงหนูจะเป็นบุรุษผู้ห้าวหาญดั่งพญาอินทรีหรือไม่นั้นข้าไม่รู้ แต่แน่นอนว่าเป็นบุรุษผู้มีใบหน้าหนาอย่างยิ่ง หน้าหนากว่าข้าเสียอีก!”
ซุนจิ้งเปียน หลี่เจิ้นเซียว พากันเอ่ยปากสนับสนุน ถึงขั้นส่งเสียงหัวเราะเยาะหยัน
อืม?
เกิดอันใดขึ้น?
ครานี้ ทำให้อาจาลี่ไม่รู้จะรับมืออย่างไร
ทุกสิ่งเบื้องหน้า ช่างผิดไปจากที่คาด!
ตามหลักแล้ว หลังจากที่เขากล่าวถ้อยคำทั้งหมดจบ นายทหารแห่งมหาจักรวรรดิเฉียนควรจะโกรธเกรี้ยวเป็นอย่างยิ่ง!
แม่ทัพนายกองล้วนมีอารมณ์ฉุนเฉียว ยิ่งเมื่อช่วงเวลาที่ผ่านมานี้ มหาจักรวรรดิเฉียนไม่ได้รับความได้เปรียบ ก็ควรจะหงุดหงิดใจอย่างหนัก!
แม้จะเดือดดาลจนลงมือสังหารเขา ก็เป็นเรื่องปกติ
เหตุไฉนจึงกลับหัวเราะขึ้นมาเล่า?
จงใจทำทีสงบ!
ต้องเป็นจงใจทำทีสงบอย่างแน่นอน!
อาจาลี่ตกตะลึงไปชั่วครู่ แล้วจึงปรับตัวกลับมา เขาเอ่ยอย่างเย็นชาว่า
“หัวเราะเยาะต้าฉานอวี๋ของข้าเช่นนี้ หากเป็นเช่นนั้น ก็ปล่อยให้ยืดเยื้อต่อไป!”
“ยืดเยื้อไปถึงที่สุด ดูซิว่าพวกเจ้าจะกลับไปรายงานฮองเต้แห่งมหาจักรวรรดิเฉียนได้อย่างไร จะตอบคำถามแก่ราษฎรใต้หล้าได้อย่างไร!”
อาจาลี่สะบัดชายเสื้ออย่างแรง เอวตั้งตรงดุจหอก