ไม่นานนัก
อู่ป๋อขึ้นมาบนชั้นสอง ถอดหน้ากากบนใบหน้าออกโดยตรง แล้วหยิบกล่องไม้จันทน์แดงออกมาจากอก กวาดตามองไปที่เกาหยางแล้วกล่าว "ท่านเกา เงินหกหมื่นตำลึง ธนบัตรทั้งหมดอยู่ที่นี่แล้ว"
เกาหยางพยักหน้าเล็กน้อย ส่งสายตาเป็นนัย
เฉินเซิ่งจึงรีบก้าวขึ้นหน้า ตรวจเช็คธนบัตรอย่างช่ำชอง
"ธนบัตรของห้างเซิ่นเจีย ไม่มีปัญหา" เฉินเซิ่งเอ่ยตอบ
เกาหยางจึงหันมามองอู่ป๋อ หัวเราะเสียงดัง "ไม่ขาดที่อ๋องอู่ เป็นคนใจกล้าฉับไว ข้าชอบคนใจกล้าฉับไวเช่นนี้จริงๆ!"
อู่ป๋อสีหน้าแข็งทื่อ หัวใจแทบเลือดอาบ
เขาหันไปทางเกาหยางเอ่ย "ท่านเกา เงินถึงมือแล้ว ไม่ขาดสักอีแปะเดียว บัดนี้ถึงทีท่านเกาบ้างแล้ว คำสั่งสลายอำนาจอ๋องนี้จะแก้ไขได้อย่างไรกันแน่?"
เกาหยางได้ฟังก็ไม่ปิดบัง
เขาตรงเข้าเรื่องทันที "เรื่องนี้จะว่ายาก ก็ยากดั่งปีนฟ้า แต่จะว่าง่าย ก็ง่ายเหลือเกิน!"
"แก่นของคำสั่งสลายอำนาจอ๋องคืออะไร? ก็เพียงแบ่งอาณาเขตให้บุตรทั้งหลาย ใช้ปริมาณเอาชนะ แบ่งแยกและทำลาย กระทั่งเปลี่ยนความขัดแย้งระหว่างราชสำนักกับอ๋องชายแดน ให้กลายเป็นความขัดแย้งภายในของเหล่าอ๋องชายแดนเอง ดังนั้นหนทางแก้ของข้า ก็อยู่ที่...การควบคุมที่ต้นทาง!"
อู่ป๋อได้ยิน หัวใจเต้นระทึกแทบทะลุอก
สิ่งที่เกาหยางพูด คือจุดที่โหดร้ายของคำสั่งสลายอำนาจอ๋อง
นี่คือสิ่งที่พวกเขายอมรับร่วมกันว่าหาทางออกไม่ได้
เช่นนี้จะแก้อย่างไร?
"โปรดท่านเกาชี้แนะ!"
เกาหยางจ้องตาอู่ป๋อ เกือบจะพูดทีละคำ "ง่ายมาก เลี้ยงให้น้อย เกิดให้น้อย!"
คำพูดนี้เอ่ยออกไป
อู่ป๋อตะลึงงันไปครู่หนึ่ง พลางทวนซ้ำโดยไม่รู้ตัว "เลี้ยงให้น้อย เกิดให้น้อย?"
"ถูกต้อง!"