"เฮ้อ!"
เกาหยางเงยหน้าขึ้น มองคานเรือน ถอนหายใจยาว ๆ พลางกล่าว "ไม่นึกเลยว่า ข้าซ่อนตัวลึกถึงเพียงนี้ ยังคงถูกผู้มีปัญญามองทะลุ ชีวิตช่าง... เหงาจนดั่งหิมะ..."
คำพูดนี้ออกมา
มุมปากของเกาฉางเหวิน เกาเฟิง และฝูโป๋ทั้งสามคน พลันกระตุกอย่างบ้าคลั่ง กระทั่งสีหน้าของฉู่ชิงหลวนและคนอื่น ๆ ก็แดงระเรื่อ
คำพูดนี้ ช่างไม่รู้จักอายเสียบ้างเลย
แต่นางทั้งหลายก็ไม่คิดว่า หลี่ฉางเหอและจางเฉิงจะจินตนาการเก่งถึงเพียงนี้
ขณะนั้นเอง ลวี่หลัวก็เข้ามารายงาน
"คุณชายใหญ่ หน้าประตูมีชายชราสองคน ชื่อหลี่ฉางเหอและจางเฉิง ขอเข้าพบ พวกเขายังถือของกำนัลมาด้วย"
"ท่านหลี่? ท่านจาง? สองท่านนี้คือผู้นำสายสะอาด ปราชญ์ใหญ่เลื่องลือทั่วหล้า ธรรมดาแม้แต่เชื้อเชิญก็ยังเชื้อเชิญไม่มา!"
"พวกเขามาทำไมกัน?"
เกาเฟิงพอได้ยินก็อดประหลาดใจไม่ได้
ลวี่หลัวได้ยินแล้ว ส่ายหน้าอย่างงุนงง
"ท่านพี่ จะให้พบหรือไม่?"
ฉู่ชิงหลวนเห็นดังนั้น จึงเอ่ยถามขึ้น
เกาหยางได้ยินแล้ว รีบโบกมือ "ลวี่หลัว เจ้าไปบอกเขาว่า ข้าป่วยเป็นหวัด นอนซมอยู่บนเตียง"
"ชายชราสองคนนี้ เพิ่งจินตนาการเสร็จก็รีบมาทันที ท่าทางไม่มีเรื่องดีแน่ ไม่พบจะดีกว่า"
"ขอรับ!"
ลวี่หลัวได้ยินแล้ว รีบวิ่งออกไปทันที
ผลปรากฏว่า ผ่านไปไม่นาน ลวี่หลัวก็วิ่งกลับมาอีกครั้ง
"คุณชายใหญ่ พวกเขาไม่เชื่อว่าคุณชายป่วยเป็นหวัดเลย บอกว่าจะรออยู่หน้าประตู ต่อให้ต้องรอจนฟ้าดินสิ้นสูญ ก็ต้องได้พบปราชญ์ใหญ่ตัวจริง"
เกาเฟิงขมวดคิ้ว กล่าวเตือน "หยางเอ๋อร์ ยังไงก็พบพวกเขาสักหน่อยเถิด"
"ท่านหลี่และท่านจาง เป็นปราชญ์ใหญ่ตัวจริง ทรงคุณธรรมสูงส่ง วันนี้ถึงแม้... จะถูกเจ้าด่าทอก็ตาม แต่ก็ไม่ได้เอ่ยคำหยาบคาย ไม่ได้ใจแคบจนอาเจียนเป็นเลือดสลบไปเหมือนคนอื่น นับเป็นผู้ที่เข้าใจเรื่องราวได้ยาก จะหาคนเช่นนี้ได้ scarce หากพวกเขายอมรับเจ้าอย่างจริงใจ ก็จะเป็นประโยชน์ต่อชื่อเสียงของเจ้ามาก"
"ตระกูลเกาเราแม้เป็นตระกูลทหาร แต่บิดามักสั่งสอนเจ้าอยู่เสมอ ว่าต้องชนะใจคนด้วยคุณธรรม ชนะใจคนด้วยเหตุผล!"