"เหตุใดเล่า?"
เกาฉางเหวินร้อนใจ
"ยามท่านทิ้งเงินนั้น หมู่ผู้ยากไร้แถวนั้นล้วนเห็นเข้าตา ในที่เปลี่ยวเช่นนี้ แม่ม่ายลูกอ่อนผู้แบกทรัพย์ก้อนโต คิดว่าเล่าจะมีชีวิตรอดข้ามคืนนี้ไปได้หรือ?"
เกาฉางเหวินสีหน้าเปลี่ยน รีบเอ่ย "พี่ใหญ่ เช่นนั้นท่านรีบลงมือเถิด ข้าอยากช่วยนาง มิได้คิดร้ายต่อนางเลย!"
เกาหยางเอ่ยอย่างเนิบช้า "ดังที่เจ้าว่า ข้าเป็นจอมกุนซือพิษแห่งใต้หล้า เย็นชาไร้ความปรานี เหตุใดข้าจะต้องช่วยเล่า? เว้นแต่..."
เกาฉางเหวินยามนี้มิทันได้ต่อรอง รีบเอ่ย "เพียงพี่ใหญ่ยอมลงมือ! นอกเสียจากไตคู่นี้ของข้า กับก้นอันงอนงามนี้ สิ่งใดที่ติดตัวข้า ท่านจะเอาไปก็ได้ทั้งนั้น!
"พี่ใหญ่ ชีวิตคนสำคัญนัก!"
รอยยิ้มผุดขึ้นบนใบหน้าเกาหยาง ร้องเรียกออกไป "เฉินเซิ่ง"
"ขอรับ!"
"ไป ขี่ม้าส่งแม่นางผู้นั้นสักระยะ ดูให้นางปลอดภัยจากที่นี่"
"รับบัญชา!"
เฉินเซิ่งรับคำแล้วควบม้าจากไปทันที
ซ่างกวันวานเอ๋อร์และฉู่ชิงหลวนสบตากัน มุมปากพลันยกยิ้มพร้อมกัน
อันที่จริงตนเองก็อยากลงมืออยู่แล้ว แต่กลับต้องหลอกให้เกาฉางเหวินติดหนี้บุญคุณอีก ไม่ง่ายเลย ไอ้คนนี้ ปากก็แข็งนัก!"...""
รถม้าแล่นไปไกล
หญิงสาวที่อุ้มเด็กในอ้อมแขน หลังความยินดีอันพลุ่งพล่านไม่นาน ก็สัมผัสได้ถึงความหนาวเย็นเสียดแทงในทันใด
เหล่าผู้ยากไร้กลุ่มหนึ่ง จ้องมองนางด้วยสายตาที่ละโมบยิ่งนัก
ชายร่างกำยำคนหนึ่ง มือถือเคียว ตรงเข้ามาข่มขู่นางเป็นคนแรก สีหน้าอำมหิต "เอาเงินออกมา! ไม่งั้น อย่าหาว่าข้าไม่เกรงใจ!"
หญิงสาวกอดเด็กในอ้อมแน่น กุมเศษเงินในมือแน่น ร่ำไห้วิงวอน "นี่คือเงินช่วยชีวิตที่ท่านผู้ใจบุญมอบให้ ได้โปรดเถิด ปล่อยพวกแม่ลูกไปเถิด"