"อึกอัก!"
อู่เซวียนปาดน้ำตาที่หางตา ก่อนวิ่งออกไปด้วยความเศร้าใจ
กระทั่งยามนี้ เขาก็ยังไม่เข้าใจว่าตนผิดสิ่งใด
จื่อหลานมองเซียวไทเฮาด้วยสีหน้าเวทนา แต่ภายใต้แววตาอันเปี่ยมด้วยโทสะของเซียวไทเฮา
นางจึงรู้กาลเทศะ มิได้เอ่ยวาจาใด
เซียวไทเฮามองไปทางที่อู่เซวียนจากไป ดวงตาหงส์เย็นเยียบ
"ไร้มารยาทขึ้นทุกวัน คิดจริงหรือว่าฝ่าบาททรงเป็นสตรี แล้วบัลลังก์นี้จะต้องตกเป็นของเขา?"
"คนอย่างเกาหยาง ไม่ว่าจะอยู่ที่ใดในเจ็ดแคว้น ล้วนเป็นรากฐานของแผ่นดิน!"
จื่อหลานเห็นดังนั้น ก็เอ่ยเสียงเบา "ตอนนี้องค์ชายยังทรงพระเยาว์ รอให้ทรงเจริญพระชันษาขึ้นก็จะดีเองเพคะ"
เซียวไทเฮาตรัสเสียงเย็น "จิตใจคับแคบเช่นนี้ หากมิได้รับการอบรมสั่งสอนให้ดี ต่อไปยากจะทำการใหญ่ ต่อให้ในวังหลวงนี้ ก็ยากจะมีชีวิตรอด!"
เดิมเซียวไทเฮาคิดจะตรัสอะไรอีก แต่พลันนึกถึงสวี่เสวียนจีบนแท่นบรรทม
"ท่านสวี่เซียง ออกมาเถิด"
"ราชันย์แห่งความตายไปแล้ว เสวียนเอ๋อร์ก็ไปแล้ว เจ้าออกมาได้ ครั้งนี้เป็นความผิดพลาดของข้า ทำให้เจ้าต้องลำบาก"
เซียวไทเฮาตรัสขึ้น เสียงดังก้องในตำหนัก
แต่แท่นบรรทมด้านหลังกลับไร้การเคลื่อนไหว
"อืม?"
"ท่านสวี่เซียง ผู้คนล้วนไปหมดแล้ว เจ้าออกมาได้"
เซียวไทเฮายังคงตรัส ดวงตาหงส์ขมวดน้อย ๆ
ทว่าเบื้องหลังก็ยังคงไร้สุ้มเสียง
ครานี้ เซียวไทเฮาเริ่มตื่นตระหนก
นางรีบสาวเท้าไปยังแท่นบรรทม กระชากผ้าห่มไหมทองออก เผยให้เห็นแผ่นไม้ด้านใน จื่อหลานเร่งกดกลไก
เซียวไทเฮาเปิดแผ่นไม้ขึ้น เมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ตรงหน้า สีพระพักตร์พลันเปลี่ยนไปฉับพลัน เห็นเพียงสวี่เสวียนจีศีรษะตะแคงข้าง ดวงตาปิดสนิท มุมปากยังมีฟองน้ำลายไหล
"ท่านสวี่เซียง!"
"ท่านสวี่เซียง!!"
เซียวไทเฮาเร่งร้องเรียก แต่สวี่เสวียนจีกลับมิได้ตอบสนองแม้แต่น้อย
จื่อหลานก็มึนงงเช่นกัน นางเพียงเฝ้าอยู่ด้านนอกชั่วครู่ เหตุใดเพียงชั่วประเดี๋ยว สวี่เสวียนจีที่อยู่ในแท่นบรรทมกลับน้ำลายฟูมปากไปเสียแล้ว?
"ไทเฮา นี่มัน..."
เซียวไทเฮากวาดตามองจื่อหลาน แล้วเอ่ยด้วยสีหน้าตึงเครียด "คงถูกผายลมรมจนสลบไปกระมัง"
จื่อหลานเบิกตากว้าง แทบแข็งค้าง
"สลบเพราะฤทธิ์ผายลมหรือเพคะ?"