“จงประกาศพระบรมราชโองการของเจิ้น”
“นับแต่วันนี้เป็นต้นไป มหาจักรวรรดิเฉียนจะเปิดหนังสือพระราชทาน คัดเลือกข้าราชการจากหกสาขา!”
“อักษรศาสตร์ กฎหมาย การคำนวณ วิศวกรรม การแพทย์ และการเกษตร หกสาขาดำเนินไปพร้อมกัน!”
“สาขาอักษรศาสตร์เป็นหัวใจสำคัญที่สุด ตำแหน่งประธานเมือง เจ้าเมือง เสนาบดีทั้งหกกระทรวง และอัครมหาเสนาบดีแห่งคณะรัฐมนตรี ยังคงคัดเลือกโดยให้สาขาอักษรศาสตร์ได้สิทธิ์เป็นลำดับแรก”
“ส่วนอีกห้าสาขา คือ กฎหมาย การคำนวณ วิศวกรรม การแพทย์ และการเกษตร จะคัดเลือกผู้เชี่ยวชาญเฉพาะทาง โดยเนื้อหาการสอบแต่ละสาขา ให้กรมพิธีการ กรมครัวเรือน กรมช่างหลวง กรมราชทัณฑ์ กรมหมอหลวง และสำนักเกษตร ร่วมกันร่างขึ้น!”
“ฤดูใบไม้ผลิปีหน้า จะจัดหนังสือพระราชทานหกสาขาครั้งแรก!”
“ชาวมหาจักรวรรดิเฉียนทุกคน ไม่ว่าจะถิ่นกำเนิดใด สูงต่ำหรือร่ำรวยยากจนเพียงใด หากมีวิชาความรู้แท้จริง ย่อมสมัครเข้าสอบได้ทุกคน!”
“ผู้ที่สอบได้ ราชสำนักจะแต่งตั้งเป็นข้าราชการ ให้เกียรติภูมิเท่าเทียมกัน ปฏิบัติเสมอกันทุกประการ!”
“โองการนี้จงประกาศทั่วทุกแคว้น ให้ประชาราษฎร์ได้ทราบโดยทั่วกัน!”
อู่จ้าวลุกขึ้นยืน ฉลองพระองค์มังกรสีดำปลิวไสว รัศมีอันเป็นเอกลักษณ์ของผู้เป็นเจ้าแผ่นดินแผ่ออกไปทั่วทุกทิศทางในทันที
ชั่วขณะนั้นเอง
เหล่าข้าราชการในท้องพระโรงทั้งหมดคุกเข่าลงพร้อมกัน เสียงสำแดงดังกึกก้องดุจคลื่นสึนามิถล่มภูเขา
“ฝ่าบาททรงปรีชา!”
“ฝ่าบาททรงปรีชา!”
“ฝ่าบาททรงปรีชา!”
เมื่อเสด็จออกจากที่ประชุมแล้ว
เฉินเหวินหยวนและฝางเหวินจิ้นก้าวเดินเคียงบ่าเคียงไหล่ออกจากท้องพระโรง ใบหน้าของทั้งสองเต็มไปด้วยรอยยิ้ม