"เลขคณิต...กลับลึกซึ้งถึงเพียงนี้เชียวหรือ?"
ฉู่ชิงหลวนได้ยินดังนั้น ก็มีสีหน้าเหม่อลอยในทันที
ซ่างกวันวานเอ๋อร์ตอบอย่างมั่นใจ "ท่านสามีเคยกล่าวไว้ ใต้หล้านี้ไม่มีสิ่งใดที่เลขคณิตอธิบายไม่ได้!"
"เรื่องเช่นนี้ ก็ย่อมไม่เป็นข้อยกเว้น"
"ยิ่งไปกว่านั้น หากเป็นฝีมือของท่านสามี เกรงว่าเรื่องที่ควรเกิดขึ้นก็คงเกิดขึ้นหมดแล้ว หรือกระทั่ง...จบสิ้นลงไปแล้วก็เป็นได้!"
เหล่าผู้คน: "..."
ฉู่ชิงหลวนและลวี่โหย่วหรงพยักหน้า แสดงความเห็นด้วย
เสี่ยวหยวนสีหน้าซีดเผือด รู้ดีว่าสถานการณ์สิ้นหวังแล้ว
รัตติกาล?
หนทางข้างหน้าของนางมิได้มืดมนถึงเพียงนั้น! นางบังคับให้ตนสงบลง สูดหายใจเข้าลึก แล้วกล่าวกับทุกคนว่า "เรื่องถึงเพียงนี้ ย่อมไม่อาจย้อนกลับได้ ฝ่าบาท...ฝ่าบาทมีพระทัยผูกพันต่อท่านอัครมหาเสนาบดีเกาเป็นพิเศษอยู่แล้ว เมื่อเกิดขึ้นแล้ว บางทีอาจเป็นน้ำใจแห่งสวรรค์"
"สิ่งเดียวที่พวกเราทำได้ในยามนี้ ก็คือเฝ้าอยู่ตรงนี้ ห้ามผู้ใดเข้าใกล้ เรื่องทั้งปวง...รอให้ฝ่าบาททรงตื่นขึ้นในวันพรุ่งนี้แล้วค่อยตัดสินพระทัย!"
"เชิญทุกท่านออกไปก่อนเถิด"
เสี่ยวหยวนโบกมือ ตัดสินใจเด็ดขาด
รับใช้กษัตริย์ดั่งอยู่ข้างเสือ ผู้เป็นข้ารับใช้ สิ่งสำคัญที่สุดคือสิ่งต้องห้ามที่สุดคือการเป็นคนสองใจ ลังเลไม่เด็ดขาด ประหนึ่งอดีตกาลในการแย่งชิงบัลลังก์ในหน้าประวัติศาสตร์ รัชทายาทกับฮ่องเต้เกิดความเข้าใจผิด จำต้องก่อการทัพ หมายจะคิดกบฏ เขาไประดมทหารม้าเหล็กนอกเมืองฉางอัน แม่ทัพผู้นั้นไม่ส่งทัพออกไป ก็ไม่จับกุมรัชทายาท
ดังนั้นเมื่อเรื่องสงบลง จึงตายอย่างน่าสังเวชยิ่ง
บัดนี้เรื่องนี้ในสายตาเสี่ยวหยวนก็เช่นกัน ดั่งที่ซ่างกวันวานเอ๋อร์กล่าว เหตุที่ควรเกิดขึ้นเกรงว่าคงเกิดขึ้นหมดแล้ว