อีกด้านหนึ่ง
เมื่อเฉินฝ่ามองเห็นข้อนี้ ดวงตาของเขากลับส่องประกายขึ้นมาเล็กน้อย
เขาไม่รีบลงมือเขียนคำพิพากษา หากแต่ลงมือเขียนตัวอักษรไม่กี่ตัวลงบนกระดาษร่าง
"อำนาจควบคุมอันตราย"
เฉินฝ่าหัวเราะเยาะเสียงหนึ่ง
คนจำนวนมากตัดสินคดี ก็ดูกันแต่เพียงว่าใครถูกตี
เจ้าเจียถูกคนตี แล้วเจ้าเจียก็เป็นผู้เดือดร้อนงั้นหรือ?
ผิด!
แท้จริงแล้วต้องมองว่าอันตรายนั้นใครเป็นผู้ก่อ อันตรายนั้นใครเป็นผู้ควบคุม และใครจะทำให้อันตรายสิ้นสุดได้เร็วที่สุด!
ถ้าเจ้าเจียพาสุนัขเชื่องไป และเจ้าปิงลงมือตีโดยไร้เหตุ ย่อมเป็นการทำร้ายผู้อื่น ต้องถูกลงโทษและชดใช้ค่าเสียหาย!
แต่ถ้าเจ้าเจียพาสุนัขมาสทิฟดุร้ายไป ยังฝ่าฝืนข้อห้ามนำเข้าสู่ตลาด มิได้ใส่ปากกัก ครั้นสุนัขมาสทิฟพุ่งเข้าใส่เด็กน้อย เชือกในกำมือของนางย่อมเป็นเชือกแห่งความเป็นความตาย
วินาทีนั้น เจ้าเจียมิใช่แค่คนธรรมดาที่เดินผ่านไป
นางคือผู้ควบคุมแห่งอันตราย
หากนางไร้ซึ่งการควบคุม อันตรายย่อมตกถึงลำคอของเด็กน้อย
เฉินฝ่ายกปูกาขึ้นเขียนว่า
"ถ้ากฎหมายแห่งมหาจักรวรรดิเฉียนของข้าพเจ้าถามแต่เพียงว่าเจ้าเจียได้รับบาดเจ็บหรือไม่ มิได้ถามว่าเด็กน้อยกำลังจะสิ้นชีพหรือไม่ ก็ย่อมเป็นการเบาค่าชีวิตและหนักแต่เกียรติภูมิ"
"ถ้ากฎหมายแห่งมหาจักรวรรดิเฉียนของข้าพเจ้าถามแต่เพียงว่าเจ้าปิงตีสตรีหรือไม่ มิได้ถามว่าเจ้าปิงทำไม่จึงตี ตีตรงส่วนใด และตีถึงขั้นไหน ก็ย่อมเป็นการใช้ระเบียบที่ตายตัวฆ่าคนที่ยังมีลมหายใจ"
"ศิษย์เห็นว่ายามเกิดเหตุฉุกเฉิน ต้องปราบแหล่งที่มาแห่งอันตรายเสียก่อน จึงจะเป็นธรรมอันแท้จริง"
"สุนัขเป็นภัย จงควบคุมเจ้าของสุนัข"