ยามนั้น จ้าวอวี้เหิงก้าวออกมา เอ่ยกับจ้าวผู่ "ใต้เท้าจ้าว ท่านวิตกเกินไปแล้ว"
"สาเหตุในเรื่องนี้ ผู้อื่นมิอาจทราบ แต่ข้าย่อมรู้แจ้งแก่ใจ"
"ท่านคบหากับไอ้ราชันย์แห่งความตายนั่นไม่ลึกซึ้ง จึงมิรู้จักนิสัยมัน แต่ข้ารู้แจ่มแจ้ง คนผู้นี้ทั้งมักมากในกามและโลภในทรัพย์ ครานี้ระบบผ้าถวายแน่นอนเก้าในสิบส่วน ยังต้องใช้เวลาอีกหลายวัน แต่มันกลับร้อนรนส่งคนนำจดหมายมาทวงทรัพย์สินจากข้า"
"เรื่องนี้ มันคือผู้อยู่เบื้องหลังการผลักดัน!"
สิ้นคำ ทุกผู้คนต่างผงกศีรษะ
จ้าวหวงคลายพระขนง เอ่ยรับสั่ง "ไอ้ราชันย์แห่งความตายแห่งมหาจักรวรรดิเฉียน เจิ้นก็ส่งคนไปสืบความมาแล้ว"
"จะเสแสร้งก็ดี มีความสามารถก็แล้วแต่ ทว่าอีกฝ่ายประพฤติตัวมิสมควรยิ่งนัก โลภในทรัพย์และหลงในกามเป็นที่หนึ่ง"
"ตามรายงานที่หน่วยสืบส่งกลับมาก่อนหน้านี้ ไอ้ราชันย์แห่งความตายหาใช่ของดีที่ไหน เพียงแค่พิธีสวมกวานก็จัดอย่างเอิกเกริก รีดทรัพย์ไปได้ไม่น้อย"
"ส่วนเรื่องมักมากในกาม ยิ่งหาได้เสแสร้งไม่ คนผู้นี้ได้รับความไว้วางพระทัยจากอู่จ้าวเป็นอย่างยิ่ง มีมันคอยผลักดันอยู่เบื้องหลัง เรื่องนี้ก็นับว่าสมเหตุสมผล!"
จ้าวผู่มิได้โล่งใจ กลับมีสีหน้าเคร่งขรึมยิ่งกว่าเดิม เขายืนกราน
"ทว่าฮองเต้แห่งมหาจักรวรรดิเฉียนหาใช่คนไร้ความสามารถ ไฉนทรงอนุญาตเล่า?"
"ข้อนี้ยังฟังไม่ขึ้น"
จ้าวอวี้เหิงยังคงแสดงได้อย่างคงเส้นคงวา ก้าวออกมาเอ่ย "ใต้เท้าจ้าว สาเหตุข้อนี้ก็ง่ายนัก ราชันย์แห่งความตายพูดไว้แล้ว"