"ท่านเกา ที่จริงยิ่งท่านเป็นเช่นนี้ เจิ้นก็ยิ่งรู้สึกว่าท่านกระวนกระวายใจอยู่ไม่น้อย"
เกาหยาง: "?"
"ช่างเถิด!"
"เจิ้นเชื่อท่าน"
อู่จ้าวหยุดพูด แล้วมุมพระโอษฐ์ก็เผยรอยยิ้มบาง ๆ พลางก้าวเดินต่อไปข้างหน้า
"ทีนี้ พวกเรามาคุยกันถึงเรื่องสำคัญดีกว่า"
น้ำเสียงของอู่จ้าวเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม คืนความสง่างามของผู้ครองบัลลังก์กลับมาบางส่วน
"การศึกครั้งปราบปรามทางเหนือครั้งนี้ จั่วเสียนอ๋องถูกจับเป็นเชลย กองทัพหนึ่งแสนห้าหมื่นที่ทุ่งหญ้าตะวันออกพ่ายแพ้ยับเยินในสมรภูมิเดียว ไม่อาจก่อตัวเป็นภัยได้อีกต่อไปแล้ว"
"ท่านกั๋วกงผู้เฒ่าก็ทำศึกได้ชัยชนะอันยิ่งใหญ่ที่ทะเลทรายใหญ่โมเป่ย ราชโองการพระราชทานรางวัล เจิ้นได้ส่งคนถือไปยังกองทัพแล้ว ท่านกั๋วกงผู้เฒ่าพำนักอยู่ที่โมเป่ยชั่วคราว คุมเชิงอยู่แดนเหนือ อีกสักครู่จึงจะกลับมา"
"แต่ที่น่าเสียดายคือ เฮ่อเหลียนฉา หลบหนีไปได้"
"ทัวป๋าหงนำทัพม้าดำแห่งเว่ยออกไปรับ ทหารที่เหลืออยู่ไม่กี่พันนายฝ่าวงล้อมหนีไป ได้หลบเข้าไปในห้วงลึกของทะเลทรายใหญ่"
น้ำเสียงของอู่จ้าวแฝงความเสียดาย แล้วเอ่ยต่อไปว่า
"ผู้นี้คือชานหยูแห่งซงหนู สายเลือดตระกูลทองคำ ยังมีบารมีอยู่บ้างในทุ่งหญ้า แม้ยามนี้กระดูกสันหลังของซงหนูจะหักไปแล้ว ราชสำนักแตกละเอียด แต่หนอนร้อยขาปล้อง แม้ตายก็ยังไม่เน่าเปื่อย"
"หากปล่อยให้เฮ่อเหลียนฉาออกไปรวบรวมเศษซากทัพ ซุ่มซ่อนอยู่หลายปี ก็อาจจะฟื้นคืนกลับมาได้อีกครั้งไม่รู้"
"ภัยนี้ไม่กำจัดเสียก่อน ดินแดนทางเหนือก็ยากจะกล่าวได้ว่าสงบสุขถาวร"
อู่จ้าวหยุดชั่วครู่ แล้วเอ่ยถามว่า "เรื่องนี้ ท่านเกามีแผนอันใดหรือไม่?"
เกาหยางได้ยินดังนั้น มือที่กอบกุมมือน้อยของอู่จ้าวอยู่ก็กระชับขึ้นเล็กน้อย พลางเอ่ยพร้อมรอยยิ้มว่า
"ฝ่าบาท เรื่องนี้จะยากอะไรกัน?"
แววตาของอู่จ้าวราวดวงตาหงส์หรี่ลง วาบหนึ่งของความตะลึงแล่นผ่าน
"ท่านมีแผนงั้นหรือ?"
เกาหยางจ้องมองไปข้างหน้า ในดวงตามีประกายอันคุ้นเคย แฝงไว้ซึ่งความน่าขนพองสยองเกล้าระยิบระยับ
"ฝ่าบาทยังทรงจำได้หรือไม่ กระหม่อมเคยทูลฝ่าบาทเรื่องข่าวดีกับข่าวร้ายครั้งหนึ่ง?"