อู่จ้าวเงียบไปนาน
ลมบานชื่นพัดผ่านเบา ๆ หอมของดาดึกซีคลุ้งกระจายในอากาศ เอื่อยไม่เลือนจาง
"แล้วศึกฝ่ายตะวันตกเฉียงใต้ จะยืดเยื้อต่อสู้กันยาวออกไปหรือไม่" อู่จ้าวเปิดปาก น้ำเสียงแฝงความหนักอึ้ง "เจิ้นได้ยินมาว่าแคว้นเยี่ยนกับแคว้นฉียังไม่สุภาพ กำลังแอบเพิ่มการหนุนหลังจามู่"
เกาหยางยิ้ม รอยยิ้มนั้นแฝงความไม่ใยดีอยู่บ้าง
"ฝ่าบาทโปรดวางพระทัย ตราบที่มีสามแผนการปฏิรูปดินแดนชนเผ่าไว้ ตะวันตกเฉียงใต้ก็คงลุกฮือขึ้นมาไม่ได้"
"คำสั่งสลายอำนาจอ๋องใช้เพื่อแยกแยะและทำลายความเป็นอันหนึ่งอันเดียว ใช้คนเผ่าคุมคนเผ่าเพื่อยืมมีดฆ่าคน และใช้การปฏิรูปดินแดนชนเผ่าเพื่อดึงฟืนออกจากใต้หม้อ สามแผนนี้แผนหนึ่งยิ่งกว่าแผนหนึ่งที่พิษเหลือร้าย จามู่ตอนบัดนี้ดูภายนอกราวกับมีอิทธิพลยิ่งใหญ่ แท้จริงแล้วข้างในของเขาได้หลุดร่อนคลอนแคลนมาแล้ว"
"หวังเซี่ยวเป็นคนฉลาด ดังสุภาษิตที่ว่าอยู่กับถ่านก็ดำ อยู่กับหมึกก็เปรอะ ตามกระหม่อมมาช้านานเช่นนี้ อุบายเหม็นเน่าเหล่านี้ คงใช้ได้ชำนาญมือแล้วเป็นแน่"
"กระหม่อมคาดว่า อีกไม่นานข่าวชัยชนะก็จะส่งมาถึง"
อู่จ้าวมองแก้มนาของเกาหยางที่เต็มเปี่ยมด้วยความมั่นใจ ก้อนหินในพระทัยก็ค่อย ๆ ทยอยลงสู่พื้น
"เมื่อเกาอ้ายชิงว่าเช่นนี้ แล้วเจิ้นก็วางพระทัยได้"
"อ๋อ...เกาอ้ายชิง แล้วฝ่ายแคว้นเยี่ยนล่ะ เจ้ามิได้เคยบอกเจิ้นว่ามีแผนพิษจะจัดการเขาหรือ"