ตำหนักหนังสือ
อู่จ้าวประทับบนบัลลังก์มังกรอย่างสง่างาม ทอดพระเนตรเกาหยางอย่างจดจ่อ
ส่วนเกาหยางยืนอยู่กลางตำหนักหนังสือ ก้มศีรษะ รักษาท่าทีเงียบเป็นทอง
แต่ถึงแม้จะก้มศีรษะ เกาหยางก็ยังสัมผัสได้ถึงสายตาอันร้อนแรงของอู่จ้าว
ครู่หนึ่งต่อมา เกาหยางก็รู้สึกทนไม่ไหวจริง ๆ
ฮองเต้ผู้ยิ่งใหญ่จ้องเขม็งโดยไม่ตรัสอะไร ใครจะทนไหว!
เขาจึงเอ่ยขึ้นอย่างขลาดเขลา "ฝ่าบาท ทอดพระเนตรกระหม่อมเช่นนี้ เหตุใดกัน หรือกระหม่อมเป็นดังที่นางร้ายผู้นั้นว่า ทั้งรูปงามและสูงส่ง จนมิอาจละสายตา?"
อู่จ้าว "......"
นางตรัสอย่างหัวเสีย "รูปงามสูงส่ง เจิ้นมิรู้สึกหรอก แต่หน้าหนานี่สิ เจิ้นรู้สึกได้"
"กำแพงเมืองฉางอันของเจิ้นยังไม่หน้าหนาเท่าเจ้าเลย!"
เกาหยางทำหน้าละอายใจ "วาจาของฝ่าบาท กระหม่อมถือว่าเป็นคำชมก็แล้วกัน"
"เล่ามา วันนี้มันเรื่องอะไรกันแน่"
"ฝ่าบาทตรัสถามถึงเรื่องของนางหลินหรือพ่ะย่ะค่ะ?"
อู่จ้าวหรี่ดวงตาหงส์ "เจ้าอย่าบอกนะว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวอะไรกับเจ้าเลย หรือเจ้าจะไม่รู้จักกับนางหลินนั่น?"
พลางวาจาดังกล่าว กระแสสังหารอันตรายก็พุ่งเข้าใส่ทันที กดดันอย่างรุนแรง
เกาหยางจึงรีบตอบตามตรง "ที่จริงกระหม่อมกับนางหลินนั่น ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันเลย หากเกี่ยวข้องจริง ก็แค่ข้ารับใช้เล็ก ๆ ในศาลต้าหลี่ จะจัดการให้ยุ่งยากเช่นนั้นทำไม? กำจัดทิ้งก็สิ้นเรื่อง"