ลิฟต์เปิดออกด้วยเสียงดังเอี๊ยด มีแม่ลูกเดินออกมา
เด็กสาวที่ไว้ผมเปียเห็นภาพนั้นตกใจจนซ่อนตัวอยู่หลังแม่ กำชุดเดรสสีขาวไว้แน่น โผล่หัวออกมาครึ่งหนึ่ง ดวงตากลมโตเป็นประกาย น่ารักมาก
แม่ของเธอหุ่นดีมาก สวมชุดกระโปรงยาว ผมดำยาวสลวย ดั่งดอกไม้สีขาวที่ทำให้ทั้งโถงทางเดินสว่างไสวทันทีที่ปรากฏตัว
เธอก็กลัวเช่นกัน ถอยหลังไปหนึ่งก้าว แต่หาที่หลบไม่ได้
[การฆ่าคนต่อหน้าพวกเธอ คงทำให้เด็กมีปมในใจ] เขาจึงพูดว่า
"กลับไปบอกจางซานควย เขายึดบ้านของฉัน ไล่พ่อแม่ฉันออกไปอยู่ที่อื่น เรื่องนี้ฉันจะไปคิดบัญชีกับเขาให้ถึงที่สุด! ไป!"
กบใหญ่ราวกับได้รับการอภัยโทษ รีบลุกขึ้นวิ่งเข้าลิฟต์ กลัวเฉินลี่จะเปลี่ยนใจ
เฉินลี่ยิ้มบางๆ ให้พวกเธอ:
"ไม่เป็นไรแล้ว"
เด็กน้อยถามด้วยเสียงอ้อแอ้:
"ลุงคะ ลุงกำลังจับคนไม่ดีอยู่หรือเปล่าคะ? คนนั้นแย่มากเลย รู้ว่าแม่หนูเป็นโสด ชอบมาเคาะประตูบ้านหนู แล้วก็ทำหน้าตกใจหลอกหนูด้วย..."
"อย่าพูดไร้สาระ"
แม่ของเด็กหญิงรีบปิดปากลูกสาว กลัวจะเดือดร้อน
"ไม่ต้องกลัว ต่อจากนี้เขาจะไม่มาอีกแล้ว"
เฉินลี่กลัวว่ายิ่งอธิบาย พวกเธอก็ยิ่งกลัว หยิบกระเป๋าผ้าใบ เดินเข้าบ้านไป
แม่เลี้ยงเดี่ยวหน้าตาสะสวย รูปร่างสูงโปร่ง คว้าแขนลูกสาว รีบเปิดประตูบ้านแล้วหลบเข้าไป
"แม่จ๋า แม่จ๋า ลุงคนนั้นเก่งจัง ให้เขามาเป็นพ่อหนูได้ไหมคะ!"
"จุ๊ๆ อย่าพูดบ้าๆ ไปเขียนการบ้าน!"
"โอเค"
เด็กหญิงกระโดดโลดเต้นกลับเข้าห้องไป
เธอแง้มประตูเปิดออกเล็กน้อย มองออกไป เห็นชายผมสั้นรูปหล่อกำลังหมุนตัวปิดประตู สายตาสบกันเหมือนถูกไฟฟ้าช็อต รีบดึงประตูปิดทันที
เธอตัวพิงประตู มือกุมหน้าอกที่อวบอิ่มแน่น ใจเต้นแรงราวกับจะหลุดออกมา ใบหน้าแดงซ่าน ดั่งดอกไม้ที่แอบเบ่งบาน
เฉินลี่ปิดประตู มองสำรวจบ้านที่ทั้งคุ้นเคยและแปลกตา
ยังคงสภาพเดิม เพียงแต่ที่กบใหญ่อยู่ทำให้รกเรื้อ มีขวดเหล้า ปลายบุหรี่ และถังขยะฟาสต์ฟู้ดเกลื่อนกลาด
เดินดูทุกห้องแล้ว กลับมาที่ห้องนั่งเล่น นอนลงบนโซฟา
ครอบครัวที่เคยอบอุ่น ตอนนี้เหลือเพียงเขาที่โดดเดี่ยว
ความเศร้าแล่นเข้ามาในใจ เลือดในกายพลุ่งพล่าน อาการแทรกซ้อนจากการเร่งบำเพ็ญเพียรกำเริบอีกครั้ง เจ็บแน่นหน้าอกจี๊ดขึ้นมา ดึงรั้งเส้นประสาททั่วร่าง
เขามีเหงื่อเย็นๆ ซึมออกมาทั่วตัว ขดตัวเป็นก้อน ล้มลงไปนอนกับพื้น
แปลกที่ครั้งนี้ดูเหมือนจะไม่รุนแรงเท่าครั้งก่อนๆ หรือว่าจะเกี่ยวกับเจ้าสาวรวยขายาวคนนั้น?
อาการบาดเจ็บภายในกลับมากำเริบถี่ขึ้นเรื่อยๆ หากไม่รักษาให้หายเร็วๆ จะสร้างความเสียหายกับเส้นลมปราณที่ไม่อาจย้อนกลับ ส่งผลต่อการบำเพ็ญเพียรในอนาคต
ต้องรีบหาหญิงที่มีธาตุหยินบริสุทธิ์มาฝึกปราณร่วมกัน และต้องกินยาผ่านเส้นลมปราณช่วยรักษา
เขารู้จักวิธีปรุงยา แต่สมุนไพรราคาแพง หาโอกาสไปถามราคาที่ร้านยาจีนแผนโบราณ
ผ่านไปสิบนาทีกว่าๆ
อาการปวดทุเลาลง เฉินลี่ปีนขึ้นโซฟา จุดบุหรี่หนึ่งมวน ในที่สุดก็ทนฝืนผ่านมาได้
มือถือดังขึ้นกระทันหัน
เป็นเจ้าสาวรวยขายาวโทรมา
มู่หนิงซวงดูเหมือนอารมณ์ไม่ดี น้ำเสียงเกือบจะเป็นคำสั่ง:
"รีบนั่งแท็กซี่มาที่หน้าตึกซิงเหยา มีเรื่องสำคัญจะหาคุณ"
เฉินลี่ไม่พอใจ:
"ขอให้ช่วยแต่ทำเสียงแบบนี้หรือไง? ผมไม่ใช่เด็กเสิร์ฟที่เรียกใช้ได้ทุกเมื่อ"
มู่หนิงซวงเปิดราคา:
"หนึ่งแสน"
เฉินลี่หัวเราะเบาๆ:
"ผมกำลังอารมณ์ไม่ดี อย่ามาทำให้ผมรู้สึกแย่"
มู่หนิงซวงขึ้นราคา:
"สองแสน เตือนไว้อย่าได้คืบจะเอาศอก"
กินข้าวต้องใช้เงิน ซื้อยาต้องใช้เงิน จะจัดการหยวนเถาก็ต้องใช้เงิน
ใครจะไปเกลียดเงิน?
เฉินลี่ในที่สุดก็ยอมจำนน:
"ว่างๆ ก็ว่างๆ เห็นแก่ที่เธอจริงใจด้วย ขอรับงานช่วยก็แล้วกัน เจอกันครึ่งชั่วโมง"
เฉินลี่นั่งแท็กซี่มาถึงหน้าตึกซิงเหยา
ตึกระฟ้าหลายสิบชั้น โอ่อ่าตระการตา
รถเฟอร์รารีสีแดงคันหนึ่งจอดอยู่ข้างๆ เขา กระจกรถค่อยๆ เลื่อนลง
"ขึ้นรถ!"
มู่หนิงซวงสวมแว่นกันแดด ปกปิดใบหน้าสวยไร้ที่ติ มาพร้อมออร่าของซีอีโอสาวผู้ทรงอำนาจ
เฉินลี่ดึงประตูรถเปิดแล้วนั่งเข้าไป นั่งรถหรูแบบนี้ครั้งแรก ประสบการณ์ก็ไม่เลว รัดเข็มขัดนิรภัยแล้วพูด:
"ใส่เสื้อผ้าแต่งหน้าแบบนี้ เดี๋ยวผมจำไม่ออกเลย"
มู่หนิงซวงขับรถไปพร้อมกับปรายตามองเขา พูดตำหนิ:
"ปากหมาไม่มีงาช้าง ให้ไปซื้อเสื้อผ้าชุดใหม่ ทำไมยังใส่โทรมๆ แบบนี้อีก!"
เฉินลี่ตอบกลับ:
"เสื้อผ้าอะไรก็ใส่ได้ ไม่ต้องฟุ่มเฟือยให้สิ้นเปลือง"
มู่หนิงซวงแก้:
"สังคมนี้มองคนที่เสื้อผ้าก่อน ต่อให้เธอเป็นคนดีแค่ไหน ถ้าแต่งตัวไม่ดีก็ไม่มีใครนับถือ ต้องรักษาหน้าตาไว้บ้าง"
เฉินลี่งงไปหมด:
"เข้าใจแล้ว แล้วเธอตามหาฉันมีเรื่องอะไร? ไปไหน?"
ใบหน้าสวยใต้แว่นกันแดดเผยรอยย่นบางๆ มู่หนิงซวงเงียบไปครู่หนึ่งแล้วพูด:
"อาการของคุณตาฉันแย่มาก เรียกคนในตระกูลกลับบ้าน จะทำพินัยกรรม"
"ถ้าฉันแต่งงานออกไป จะไม่ได้มรดกแม้แต่สตางค์เดียว"
"ถ้ารับสามีเข้ามาเป็นลูกเขยบ้าน จะได้มรดกก้อนโต แถมไม่ต้องถูกตระกูลบังคับให้แต่งงานกับคนที่ไม่ชอบ"
"เสื้อผ้าชุดนี้ของเธอไปไม่ได้แน่ ต้องจัดแต่งทรงให้ใหม่"
เฉินลี่ชี้ตัวเอง:
"งั้นผมก็ต้องแกล้งเป็นสามีที่เธอรับเข้ามา?"
"เรื่องแบบนี้ไม่บอกล่วงหน้าเลย รีบร้อนจัดแจงแบบนี้ ผิดศีลธรรมไปหน่อยไหม?"
"มีคำพูด เขยเข้าน้อยไม่ใช่คน กินข้าวของเขา ต้องทำงานให้เขา ถ้าคนอื่นรู้เรื่องนี้ ชื่อเสียงอันดีงามของผมจะพินาศย่อยยับหมด"
มู่หนิงซวงพูดเสียงเย็น:
"ได้กำไรมหาศาล แต่ทำเหมือนขาดทุนหนัก ไม่รู้จักพอจริงๆ"
"เพิ่มให้อีกหนึ่งแสน รวมเป็นสามแสน ถ้ายังไม่พอใจอีก ก็หานักแสดงอาชีพมาแทน"
เฉินลี่ยิ้มออกมา ปรับชายเสื้อให้เรียบร้อย:
"นักแสดงจะมีความเข้าใจอันลึกซึ้งระหว่างวิญญาณแบบเราได้ยังไง ในคุกฉันเรียนรู้ที่จะช่วยเหลือผู้อื่น ยินดีเสียสละมาโดยตลอด เรื่องแบบนี้ต้องให้ฉันจัดการเอง"
มู่หนิงซวงเล่าข้อมูลพื้นฐานของตัวเอง เพื่อจะได้ไม่ถูกถามอะไรก็ตอบไม่ได้
เธออายุ 23 ปี สูง 170 ซม. จบปริญญาโทบริหารการเงินจากสถาบันการค้าระหว่างประเทศโปโลเนีย
เคยฝันอยากเป็นครูสอนดนตรี แต่ตอนนี้เป็นซีอีโอของกลุ่มดาวซิ่ง ตระกูลมู่ในเมืองหยุน ซึ่งธุรกิจครอบคลุมอสังหาริมทรัพย์ การเงิน การพัฒนาเกม บันเทิงภาพยนตร์ การขนส่งทางทะเล...
เฉินลี่ขยี้หน้า ฟังเธอเล่า จดจำไว้ในใจอย่างเงียบๆ
ป้ายกำกับต่างๆ ประดับประดาเธอให้กลายเป็นคุณหนูใหญ่ตระกูลร่ำรวย และเป็นแบบที่คนทั่วไปเอื้อมไม่ถึง
พอเธอเล่าจบ เฉินลี่ถาม:
"เธอเก่งขนาดนี้ ทำไมถึงเลือกฉัน ไม่ได้คิดจะจ้องจับผิดอะไรฉันหรอกใช่ไหม?"
มู่หนิงซวงพูดอย่างไม่ปิดบัง:
"เพราะประวัติเธอเรียบง่าย ไม่มีเล่ห์เหลี่ยมสกปรกอะไรให้ต้องระวังตัว"
"หน้าตาก็ถูกใจฉัน แถมเป็นความรู้สึกชอบโดยธรรมชาติ"
"แต่เธออย่าลืมนะ เราแค่การแลกเปลี่ยน เธอเป็นนักแสดงที่ฉันจ้างมา อย่าพยายามก้าวข้ามเส้น"
เฉินลี่นอนพิงพนักพิง เรื่องดีๆ ที่ได้ทั้งเงินทั้งคนแบบนี้จะไปหาได้ที่ไหน พูดอย่างไม่แคร์:
"แค่เงินครบก็พอ"
รถเฟอร์รารีสีแดงแล่นเข้าไปในศูนย์การค้าระดับนานาชาติ
ให้ช่างแต่งหน้าระดับท็อปออกแบบลุคให้ ทรงผม คิ้ว และเจาะหู ปล่อยให้ความหรูหราอวดดีกับความลุ่มลึกผสานกันอย่างลงตัว
จากนั้นจึงไปที่ร้านเสื้อผ้าแฟชั่นระดับนานาชาติ เลือกสูทสองชุด
พนักงานต้อนรับจำได้ทันทีว่ามู่หนิงซวงเป็นสมาชิกระดับสูงสุด พูดจาอย่างนอบน้อม ให้บริการอย่างสุดความเคารพ
โซนสูทผู้ชายอยู่ติดกับโซนชุดแต่งงานผู้หญิง
กัวไฉ่หลินกำลังลองชุดแต่งงานอยู่ เห็นเงาคุ้นๆ เดินผ่านไปในกระจก รีบเดินไปหาหยวนเถาที่กำลังดูคลิปสาวเต้น:
"ที่รัก ที่รัก รีบดูสิ คนนั้นใช่นักโทษขี้แพ้เฉินลี่ไหม!"