เมื่อรู้ถึงโศกนาฏกรรมบนดาวเคราะห์ดวงนี้ อาสึกะก็ตั้งใจแน่วแน่ที่จะกำจัดมนุษย์ดาวเบทและไฮเปอร์เซตตอนสุดเลวทราม เพื่อคืนความสว่างให้โลกใบนี้!
"อาสึกะ เราเข้าใจนาย แต่ว่าทั้งเซตตอนและมนุษย์ดาวเบทต่างก็แข็งแกร่งมาก"
อันนะชี้แจงถึงความร้ายแรงของเรื่อง
แน่นอนว่าเธอก็หวังให้โลกใบนี้ดีขึ้น แต่ก็ไม่อยากให้อาสึกะผู้รักความยุติธรรมต้องมาตายเพราะเรื่องนี้
อาสึกะตอบอย่างจริงจัง: "วางใจได้"
......
เวลาผ่านไปหลายวัน
ซูหยางที่อาศัยอยู่ในรังไหมสีชมพูยักษ์นี้ รู้สึกถึงเวลาที่เลือนรางมาก เพราะนอกจากกินก็นอน
ที่น่าดีใจคือ ช่วงเวลานี้มนุษย์ดาวเบทป้อนอาหารที่มีคุณค่าทางโภชนาการสูง ทำให้ซูหยางสัมผัสได้ถึงการเปลี่ยนแปลงภายในร่างกายอย่างชัดเจน
เปลือกแข็งยิ่งแข็งแกร่งขึ้น พลังงานภายในค่อย ๆ เต็มเปี่ยม อีกไม่นานก็จะเติบโตจนสมบูรณ์ในร่างเด็กเต็มรูปแบบ
ในเวลาเดียวกัน เขายังยืนยันได้ว่า ในตอนที่กลืนกินสัตว์ประหลาด มีโอกาสจริง ๆ ที่จะได้รับความสามารถของอีกฝ่ายมา
อย่างเช่นช่วงนี้ที่มนุษย์ดาวเบทให้ปลาเยอะ ซูหยางก็พบว่าตัวเองใช้สกิลประเภทปืนฉีดน้ำได้
ไม่มีประโยชน์เท่าไหร่ แต่ก็สนุกดี
ส่วนเหตุผล ซูหยางคิดไม่ออก จึงได้แต่สรุปเอาให้เป็นพรสวรรค์ของไฮเปอร์เซตตอน
สัตว์ประหลาดยักษ์ที่มนุษย์ดาวเบทนักวิทยาศาสตร์ผู้บ้าคลั่งสร้างขึ้นจากการผสมผสานยีนชั้นเลิศหลากหลาย จะมีอะไรแปลก ๆ เกิดขึ้นบนร่างกายก็ไม่ใช่เรื่องน่าแปลก
"อีกไม่นานก็จะออกจากรังไหมได้แล้ว!"
ซูหยางในตอนนี้มองท้องฟ้าสีครามสดใสอย่างมีความสุข อดคิดไม่ได้ว่าจะได้กินอาหารอร่อยอะไรจากมนุษย์ดาวเบทวันนี้
ในต้นฉบับ ไฮเปอร์เซตตอนวัยเด็กจะออกจากรังไหมหลังจากเซโร่กับคอสมอสมาที่โลกคู่ขนานนี้
ซูหยางไม่อยากใช้ชีวิตแบบตั้งรับ จึงทุกครั้งที่มนุษย์ดาวเบทมา เขาจะพยายามแสดงท่าทีอ่อนแอ
ก็เพื่อให้มนุษย์ดาวเบทป้อนอาหารให้บ่อยครั้งและด้วยสัตว์ประหลาดหลายตัว จะได้เติบโตเร็ว ๆ!
เพียงแต่วันนี้ ยานอวกาศทรงแหวนสีดำที่คุ้นเคยยังไม่มา เขากลับเห็นเงาร่างมนุษย์เล็ก ๆ หลายคนที่ขอบฟ้า
"นั่น...อาสึกะ?"
ซูหยางผู้เป็นแฟนพันธุ์แท้การถ่ายทำพิเศษ รู้จักร่างมนุษย์ของอุลตร้าแมนเป็นอย่างดี จึงจำตัวตนของชายผู้นำหน้าได้ทันที และอดรู้สึกตื่นเต้นในใจไม่ได้
เพราะเหตุผลที่อีกฝ่ายปรากฏตัวที่นี่ง่ายมาก นั่นก็คือกำจัดตัวเองไงล่ะ
ในรังไหมยักษ์ ไฮเปอร์เซตตอนขยับตัวสองที
แสงสีเหลืองบนตัวกะพริบ
"เจ้...ต้อน... (อาสึกะ นายไปเถอะ)"
ซูหยางอยากจะสื่อสารกับอาสึกะ แต่พออ้าปากกลับทำได้เพียงเสียงคำรามอันน่าสะพรึงกลัวของปีศาจ
......
ในเวลาเดียวกัน
อาสึกะกับทีมยูที่เพิ่งปีนขึ้นมาบนเนินเขา ใจสั่นไปหมด ขนลุกซู่ด้วยความกลัว
"เสียงคำรามน่ากลัวแบบนี้ ก้องอยู่ในหัวฉัน ทำให้ฉันนอนไม่หลับทั้งคืนเลย!"
ซาวะจ้องมองสัตว์ประหลาดสีดำที่ถูกห่อหุ้มด้วยรังไหมยักษ์อยู่ไกล ๆ
"ฉันจะทำให้พวกเธอได้นอนหลับฝันดีเอง"
อาสึกะปลอบใจทีมยู แล้วหยิบกระบี่แสงวาบของตัวเองออกมา
"ต้องระวังตัวให้มากนะ พวกเรายังมีริสะ และทุกคนก็หวังว่านายจะกลับมามีชีวิตอยู่" อันนะรู้ดีว่าเรื่องมาถึงขนาดนี้แล้วคงห้ามอาสึกะไม่ได้ จึงได้แต่อวยพร
ยังไม่ทันที่อาสึกะจะตอบ
"ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด..."
"เจ้...ต้อน...! (อาสึกะ ฉันไม่อยากสู้กับนาย นายไปเถอะ)"
สัตว์ประหลาดในรังไหมส่งเสียงคำรามอีกครั้ง
อาสึกะตะโกน: "สัตว์ประหลาดชั่วร้าย นายคิดว่าฉันจะกลัวหรือไง?! เป็นไปไม่ได้!"
ซูหยางในรังไหม: "......"
ซวยจริง ๆ ไม่มีใครรักสงบมากไปกว่าตัวฉันที่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว!
"จะชนะไหม?"
เด็กน้อยทาเกะมองสัตว์ประหลาดยักษ์ที่อยู่ไกล ๆ ตัวสั่นเทาด้วยความกลัว
"ชนะสิ"
อาสึกะยิ้ม แล้วฟาดกระบี่แสงวาบออกไป!
"ฉัวะ!"
ท่ามกลางแสงสว่าง อุลตร้าแมนไดน่าก็ปรากฏตัว!
......
การต่อสู้เริ่มขึ้น
อุลตร้าแมนไดน่ารับหน้าที่แนวหน้าหลัก พวกทีมยูผู้ไม่กลัวตายบินวนรอบรังไหมยักษ์ คอยหาจังหวะสนับสนุนไดน่า
"แด๊ก ๆ ๆ"
กระสุนปืนใหญ่ถล่มรังไหมยักษ์เป็นชุด ๆ แต่แม้แต่เยื่อรังไหมชั้นนอกสุดก็ยังไม่แตก
ซูหยางที่เห็นภาพนี้พลันโล่งใจ แต่ไม่นาน ลำแสงตัดของไดน่าก็ทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะตื่นตระหนก
"ฉัวะ!"
ใบมีดแสงสีน้ำเงินทะลุผ่านรังไหมวุ้นยักษ์ โดนร่างที่ยังพัฒนาไม่เต็มที่ของไฮเปอร์เซตตอน ทำให้ซูหยางเจ็บจนสะดุ้ง
แต่ก็เท่านั้น
"เจ็บนิดหน่อย แต่ความเสียหายมีจำกัด ถึงจะยังออกจากรังไม่ได้ แต่ความแข็งแกร่งของร่างก็สูงมากแล้ว"
ซูหยางพึมพำ แล้วเงยหน้ามองไดน่าที่ตั้งใจจะฆ่าตัวเองให้ตายตรงหน้า
สถานการณ์แบบนี้ วิธีเจรจาคงใช้ไม่ได้แล้ว สู้เลย!
"ขอโทษด้วยนะ"
......
คำพึมพำต่อเนื่องของซูหยาง สำหรับไดน่าและมนุษย์ภายนอกแล้ว คือเสียงคำรามอันโกรธเกรี้ยว
ไดน่าที่ลำแสงตัดไร้ผลด่าทอ: "ไอ้สัตว์ประหลาด จริง ๆ น่ารำคาญชะมัด!"
วินาทีถัดมา!
"ฟุด ๆ!"
หนวดสีดำหลายเส้นยื่นออกมาจากรังไหมยักษ์ พุ่งเข้าหาตำแหน่งที่มันอยู่!
หลังจากนั้น ไดน่ากับหนวดที่ยื่นออกมานอกรังของไฮเปอร์เซตตอน ก็ได้เริ่มการไล่ล่าแบบยืดเยื้อ!
......
ช่วงเย็นวันนั้น
ท่ามกลางแสงอาทิตย์อัสดง
ยานอวกาศทรงแหวนยักษ์ ทะลุมิติเวลา ปรากฏขึ้นเหนือรังไหมยักษ์ของไฮเปอร์เซตตอนอีกครั้ง
มนุษย์ดาวเบทบนยานมองผ่านจอแสดงผล ด้วยความสับสนไปกับเนินเขาที่เต็มไปด้วยร่องรอยความเสียหายด้านล่าง
"นี่มันเกิดอะไรขึ้น เนินเขาทั้งลูกเกือบถูกทำให้ราบเรียบ แล้วมีหลุมระเบิดเพิ่มขึ้นมาเยอะแยะ"
"เซตตอนน้อย อารมณ์นายเริ่มแปรปรวนมากขึ้นเรื่อย ๆ นะ"
"ก็แค่วันนี้ส่งอาหารให้สายไปหน่อย...เดี๋ยวนะ! รูปปั้นหินในรังไหมนั่นคือ..."
มนุษย์ดาวเบทมองไปที่รูปปั้นหินที่ถูกกดไว้ใต้แขนเคียวของไฮเปอร์เซตตอนตัวอ่อน
"ได ไดน่า?"
"นายชนะอุลตร้าแมนไดน่าได้เนี่ยนะ?"
" สมกับที่ฉันทุ่มเทเลี้ยงดูมา ไม่ผิดกับที่เป็นอาวุธชีวภาพสูงสุด! "
"ฮ่าฮ่าฮ่า...ทำได้ดีมาก ให้ของกินเพิ่ม!"
"ตั้งใจไว้ว่าจะเอาสัตว์ประหลาดที่เพิ่งจับได้มาแบ่งให้นายกินหลายวัน แต่ฉันวันนี้อารมณ์ดีมาก!"
......
ประตูห้องเก็บสัมภาระบนยานเปิดออก
"พรึ่บ ๆ ๆ!"
สัตว์ประหลาดยักษ์กว่าสิบตัวถูกปล่อยลงไปในรังไหมยักษ์
ไฮเปอร์เซตตอนที่เพิ่งผ่านการต่อสู้และใช้พลังไปเยอะ แสดงความอยากอาหารอย่างรุนแรง
"แคร่ก!"
แขนเคียวทั้งสองข้างคลายออก วางร่างของไดน่าที่กลายเป็นรูปปั้นหินลงในรัง แล้วก็ใช้ทั้งหนวดและแขนเคียว เริ่มจัดการอาหารอย่างเอร็ดอร่อย!
ขณะที่เพลิดเพลินกับอาหาร ซูหยางเริ่มหวนคิดถึงการต่อสู้เมื่อไม่นานมานี้
จริง ๆ แล้วผลของการต่อสู้กับไดน่า ไม่มีอะไรต้องลุ้น
ในฐานะฮีโร่ของมนุษย์ ไดน่าแข็งแกร่ง มีประสบการณ์การต่อสู้มากมายและความเชื่อมั่นที่ไม่ยอมแพ้
แต่ตัวฉันในฐานะอาวุธชีวภาพสูงสุดที่กลืนกินสิ่งมีชีวิตทั่วทั้งจักรวาล มีพลังร่างกายอันน่าสะพรึงกลัว
ดังนั้นการต่อสู้จึงอยู่ได้ไม่นาน ไดน่าก็ถูกฉันยิงลำแสงกลายเป็นหินจนกลายเป็นรูปปั้น
ขณะกัดหัวมนุษย์ดาวบัลตันไปหนึ่งคำ ซูหยางใช้หางตามองรูปปั้นหินของไดน่า
"ฉันไม่ได้ทำลายร่างของไดน่าจนยับเยิน ดังนั้นเขาน่าจะยังใช้กระแสจิตเรียกเซโร่กับคอสมอสได้อยู่..."
"วันนี้มนุษย์ดาวเบทเพิ่มปริมาณอาหารมากขึ้น กินมื้อนี้เสร็จ ฉันก็น่าจะมีพลังออกจากรังได้แล้ว"
"ถึงตอนนั้นต้องรีบออกไปให้เร็วที่สุด"
ขณะที่ซูหยางกำลังคิดว่าจะไปที่ไหนดี สัตว์ประหลาดตัวหนึ่งที่มีเขายักษ์สองข้าง ก็ลอยเข้ามาหาเขา...
"เฮ้ เดี๋ยวนะ สัตว์ประหลาดตัวนี้คือ?"