ในฐานะนักรบอุลตร้าที่ผ่านศึกมามากมาย เซโร่ตอบสนองได้อย่างรวดเร็ว ดวงอาทิตย์ดวงที่สองนั้นมาไม่ดีแน่!
"ชัว!"
เขามองดูลูกไฟที่กำลังจะถล่มลงมาบนหัว รีบหลบไปทางด้านข้าง
ในขณะเดียวกัน
ยานแม่รูปวงแหวนขนาดใหญ่ที่มนุษย์ดาวเบทควบคุม ได้ปล่อยเครื่องบินรบขนาดเล็กออกมานับร้อยลำ
"ตูมมม——!!"
ครู่ต่อมา ลูกไฟหนึ่งล้านองศาตกลงพื้น เกิดการระเบิดขนาดใหญ่ คลื่นกระแทกทำให้เมืองรัศมีหลายกิโลเมตรกลายเป็นซากปรักหักพัง
แถมยังทำให้เซโร่ที่ลอยอยู่บนฟ้าถูกแรงระเบิดจนเสียหลัก!
"ต๊อกๆๆ——"
ฝูงเครื่องบินรบฉวยโอกาส ยิงปืนใหญ่ถล่มเซโร่พร้อมกัน แสงแห่งการระเบิดดังขึ้นเป็นระลอกแล้วระลอกเล่า
บนยานแม่รูปวงแหวนขนาดใหญ่ มนุษย์ดาวเบทมีสีหน้าดีใจ
"เซตตอนทำได้ดีมาก!"
"ฉันไม่ต้องสั่งด้วยซ้ำ มันกลับช่วยเหลือฉันเองได้ ไม่เสียแรงที่ฉันอุตส่าห์รวบรวมสัตว์ประหลาดมาเลี้ยงมากมายขนาดนี้!"
"สายสัมพันธ์ของเรา ยิ่งลึกซึ้งมากขึ้นเรื่อยๆ จริงๆ นะ!"
จากนั้น มนุษย์ดาวเบทเปิดลำโพงของยาน ประกาศไปยังเซโร่ที่ถูกโอบล้อมด้วยเปลวเพลิง: "เซโร่อุลตร้าแมนใช่ไหม ฉันเคยได้ยินเรื่องราวของนายมาบ้าง นายชนะเบเลียได้ เพราะเบเลียมันโง่ แต่ฉันกับมันไม่เหมือนกัน!"
"ฟู่ว!"
ร่างของเซโร่พุ่งออกจากวงล้อมของเปลวเพลิง การโจมตีต่อเนื่องเมื่อครู่ไม่ได้สร้างผลกระทบอะไรต่อเขามากนัก
ในตอนนี้ เขาได้ยินคำพูดยโสของมนุษย์ดาวเบท ก็ตอบโต้ทันที: "อย่าคิดว่ามีลูกน้องแล้วฉันจะกลัวพวกนาย!"
"อยากชนะคุณชายผู้นี้ พวกนายยังต้องรออีกสองหมื่นปี!!"
พูดจบ ไฟฉายลำแสงเอเมริเนียมสีเขียวบนหัวเซโร่สว่างจ้า
"ซ่า——"
ลำแสงเอเมริเนียมเส้นเล็กยิงออกไป ปาดผ่านฝูงเครื่องบินรบที่ล้อมเข้ามา!
"ตูมๆๆ!"
ชั่วพริบตา เครื่องบินไร้คนขับที่มนุษย์ดาวเบทสร้างขึ้น ระเบิดเป็นทอดๆ ราวกับประทัดที่ถูกจุดไฟ!
......
ภายในรังไหมยักษ์บนเนินเขา
ซูหยางรู้สึกหมดคำจะพูดกับมนุษย์ดาวเบทจริงๆ
ในที่สุดก็ได้เปรียบอยู่บ้าง นายรีบมาป้อนฉันหน่อยเถอะนะ อย่าไปยืนโม้โอ้อวดอยู่ตรงนั้นเลย
นายคิดว่าเครื่องบินลูกกระจ๊อกพวกนั้นจะทำอะไรได้?
รู้ไหมว่าตอนที่เซโร่ฆ่ากองทัพสัตว์ประหลาดที่สุสานสัตว์ประหลาดเมื่อปีก่อน มันง่ายกว่าการเก็บเลเวลนิดหน่อยด้วยซ้ำ
หลังจากนั้น ซูหยางก็เฝ้าดูอยู่ไกลๆ อีกระยะ พลางยิงลูกไฟหนึ่งล้านองศาสนับสนุนเป็นระยะ
ถึงอย่างนั้น ยานแม่ขนาดใหญ่ของมนุษย์ดาวเบทที่ขาดวิธีการโจมตีที่มีประสิทธิภาพ ก็ยังยากจะปกปิดความอ่อนแอในการต่อสู้ ถูกตีจนถอยร่นไปทีละก้าว
โดยเฉพาะในช่วงท้ายของการต่อสู้ เมื่อคอสมอสอุลตร้าแมนมาถึง ก็ยิ่งเร่งเวลาที่มนุษย์ดาวเบทจะพ่ายแพ้ให้เร็วขึ้น...
ภายในรังไหมยักษ์ ซูหยางส่ายหน้าอย่างผิดหวัง: "จะว่าเบทไร้สมอง ก็สามารถวิจัยสัตว์ประหลาดที่แข็งแกร่งที่สุดอย่างไฮเปอร์เซตตอนได้"
"จะว่าฉลาด ก็กลับทำให้การต่อสู้ครั้งนี้เละเทะ..."
"วี้ด...ตูม!"
ซูหยางพูดยังไม่ทันจบ เครื่องบินรบไร้คนขับลำหนึ่งที่ถูกยิงตก ก็ตกลงมาอย่างหนักบนเนินเขา!
ซูหยาง: "......"
ขนาดคุกคามความปลอดภัยของเด็กน้อยคนนี้แล้ว มนุษย์ดาวเบทก็ยังไม่รู้จักมาดูแล...
เดี๋ยวนะ!
ตอนนี้ตัวเองขาดพลังงานสุดท้ายอีกนิดเดียวก็จะออกจากรังไหมได้แล้ว บางทีอาจจะใช้พลังงานในเครื่องบินไร้คนขับลำนี้เติมเต็มได้!
ช่วงที่ผ่านมาเคยกินคิงจูชิตัวหนึ่ง พูดตามตรง รสชาติของโลหะไม่ค่อยดี แต่แกนพลังงานหลักก็ยังช่วยได้พอสมควร
คิงจูชิกินได้ เครื่องบินก็ต้องกินได้เหมือนกัน!
คิดถึงตรงนี้ ซูหยางก็ยื่นหนวดออกมาจากด้านหลัง ม้วนเครื่องบินรบสีดำที่ตกอยู่ไม่ไกลจากหน้ารังไหม...
"กรอบ!"
กัดคำแรก ไม่ผิดคาด รสชาติไม่อร่อย เหมือนเคี้ยวขี้ผึ้ง ทั้งแห้งทั้งฝาด
ดังนั้น ซูหยางที่ทนกับรสชาตินี้ไม่ไหวจริงๆ จึงกลืนมันทั้งลำในคำเดียว
"กลั่ก~!"
สัมผัสได้ถึงเหลี่ยมมุมของเครื่องบินรบที่ไหลผ่านหลอดอาหาร ไฮเปอร์เซตตอนวัยอ่อนยืดคอยาวๆ ออก พยายามกลืน...
......
ผ่านไประยะหนึ่ง
สงครามที่เกิดขึ้นเหนือท้องฟ้าเมืองก็สิ้นสุดลง มนุษย์ดาวเบทขับยานรูปวงแหวนใช้การทะลุมิติหลบหนีไป
เซโร่และคอสมอส ยักษ์สองร่างลอยอยู่กลางอากาศ โอบกอดกันอย่างเป็นมิตร
หลังจากพูดคุยกันสองสามประโยค เซโร่ก็นึกถึงสิ่งมีชีวิตลึกลับที่ยิงลูกไฟโจมตีเขาเมื่อครู่นี้: "มนุษย์ดาวเบทยังมีผู้ช่วยอยู่อีกคน"
คอสมอส: "ฉันจำได้ สิ่งมีชีวิตที่ยิงลูกไฟใช่ไหม ไปหามันด้วยกันเถอะ บางทีมันอาจยังไม่ไปไหน!"
"ได้...ฉันจำได้ว่าลูกไฟยิงมาจากทางโน้น"
เซโร่ชี้ตำแหน่งหนึ่ง แล้วบินไปพร้อมกับคอสมอส
บนพื้น สมาชิกทีมยูโบกมืออย่างสุดแรงเกิด: "นักรบอุลตร้าทั้งหลาย!"
"ถ้าพวกคุณอยากรู้ตำแหน่งของไฮเปอร์เซตตอน พวกเรานำทางให้ได้"
"แต่โปรดอย่าเปิดศึกโดยไม่ทันตั้งตัว ปีศาจตัวนั้นแข็งแกร่งมาก!!"
......
บนเนินเขา
ยักษ์สองร่างและเหล่ามนุษย์เดินทางมาถึง ต่างตกตะลึงมองเปลือกรังไหมที่นอนแบนราบอยู่กับพื้น
"ปีศาจตัวนั้นออกจากรังไหมแล้ว!"
หัวหน้าทีมยูอันนะเบิกตากว้าง มองไปรอบๆ อย่างหวาดกลัว
"จุดจบที่แท้จริงของโลก..."
รองหัวหน้าทีมมิซาโต๊ะทรุดตัวลงกับพื้น
"อาสึกะ"
ทาเกะเด็กน้อยชี้ไปที่รูปปั้นไดน่าที่เหลืออยู่ในเปลือกรังไหม
เซโร่ที่ชิงชังความชั่วร้ายเป็นที่สุด เห็นภาพนี้ก็กำหมัดแน่น: "กล้าทำให้ไดน่าอุลตร้าแมนเป็นแบบนี้ ฉันจะไม่ยกโทษให้สัตว์ประหลาดตัวนี้เด็ดขาด!"
"ว่าแต่ ตอนนี้มันอยู่ที่ไหนกันแน่?" คอสมอสเดินไปที่เปลือกรังไหมที่เหลืออย่างสงสัย
"ตามที่พวกคุณบอก ปีศาจตัวนั้นมีร่างกายขนาดใหญ่ ถ้าอย่างนั้น เวลามันเคลื่อนไหวจะต้องมีร่องรอยแน่นอน"
"แต่รอบๆ มีแต่หลุมระเบิด ไม่เห็นร่องรอยการคลานของสิ่งมีชีวิตใดๆ...เว้นแต่มันจะบินหนีไป"
อันนะ: "ฉันจำได้ว่ามันไม่มีปีก..."
คอสมอสที่คุ้นเคยกับสัตว์ประหลาดครุ่นคิด: "งั้นก็แปลกมาก"
ในขณะที่ทุกคนกำลังสงสัยกับการหายตัวไปของ 'ปีศาจ' มนุษย์ดาวเบทก็ขับยานแม่ขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นบนท้องฟ้า
"เซตตอนที่รักออกจากรังไหมแล้ว เยี่ยมมาก ถึงเวลาที่ฉันจะแก้แค้นแล้ว!"
"เดี๋ยวนะ! ทำไมอุปกรณ์ค้นหาบนยานถึงหาตำแหน่งของเซตตอนที่รักไม่เจอ?"
"มันไปไหนแล้ว? Σ( ° △ °|||)︴"
มนุษย์ดาวเบทไม่ยอมรับความจริงข้อนี้ จึงลงมือปฏิบัติการอันยุ่งยากในห้องควบคุมกลางของยาน
ไม่กี่นาทีต่อมา ในที่สุดเขาก็ยืนยันว่า สนามพลังงานของไฮเปอร์เซตตอนหายไปจากดาวเคราะห์ดวงนี้อย่างสิ้นเชิง!
"โอ้ ไม่——!!!ヽ( ꒦ິ д꒦ິ)ﾉ!!!"
......
ในมิติกาล-อวกาศสีทอง
ไฮเปอร์เซตตอนหลังจากออกจากรังไหม ก็เข้ามาที่นี่เป็นอย่างแรก
ในตอนนี้
"แกรกๆๆ..."
ไฮเปอร์เซตตอนวัยอ่อนที่มีร่างกายใหญ่โตคลานไปอย่างช้าๆ พลางมองไปรอบๆ อย่างอยากรู้อยากเห็น
พื้นที่นี้ไม่มีหัวไม่มีหาง ไม่มีขอบเขต เหลือเพียงแสงสีทอง
ซูหยางที่เริ่มเบื่อหน่ายกับการมองก็บ่น: "ไม่แปลกใจเลยที่ซิลบากอนและโกดราสไม่อยากอยู่ข้างใน ที่นี่มันซ้ำซากจำเจขนาดนี้ สัตว์ประหลาดต้องเป็นบ้าแน่ๆ"
เดินต่อไปอีกสักพัก ซูหยางก็ยังไม่เห็นวัตถุอื่นใดในนี้ ก็อดรู้สึกผิดหวังไม่ได้
"ตามหลักแล้ว มิติกาล-อวกาศเชื่อมต่อเวลาและสถานที่ที่แตกต่างกัน แต่ที่นี่เหมือนกันไปหมด ฉันจะรู้พิกัดเวลาและสถานที่ตอนนี้ได้ยังไง?"
"สุ่มเปิดประตูออกไปดูสักหน่อย?"
คิดถึงตรงนี้ ซูหยางพยายามสื่อสารกับสนามแม่เหล็กของมิติกาล-อวกาศ เพื่อแยกร่างของตัวเองออกจากมิติทั้งหมด...