ตัวอักษรสีทองจาง ๆ บรรทัดนั้นลอยขึ้นมาตรงหน้าเขาอีกครั้ง
เซียวอวี่พยายามข่มไว้ แต่สุดท้ายมุมปากก็ยังยกขึ้นทีละน้อยอย่างห้ามไม่อยู่
ก่อนหน้านี้เขาไข้ขึ้นจนแทบไม่รู้สึกตัว จึงแค่กวาดตามองแผงหน้าต่างนั้นผ่าน ๆ รู้เพียงว่าสามารถ “กำหนด” ผลการสุ่มจากวงล้อได้ แต่ยังมองรายละเอียดทั้งหมดไม่ชัด
ตอนนี้เขาถึงได้เข้าใจ—ความสามารถในการ “กำหนดผลสุ่ม” นี้จะใช้ได้แค่กับการสุ่มวงล้อเสียที่ไหน?
สิ่งที่มันใช้ได้คือคำว่า “สุ่ม”
ตราบใดที่เกี่ยวข้องกับ “การสุ่ม” เขาก็แทรกแซงได้ทั้งนั้น
ชั่วพริบตาเดียว เขาก็นึกถึงการเลื่อนขั้นของลำดับ
ตอนนี้เขาเป็นผู้ควบคุมอสูรลำดับเก้า ราวกับเพิ่งปลูกเมล็ดพันธุ์ลงไปหนึ่งเมล็ด
แต่หากจะก้าวต่อไป ทุกครั้งที่เลื่อนขั้น เบื้องหลังล้วนมีลำดับแยกแขนงนับพันนับหมื่น ความแข็งแกร่งของแต่ละเส้นทางขึ้นอยู่กับฟ้าลิขิตทั้งสิ้น—
บางคนอยู่ลำดับเก้า กดข่มผู้ที่อยู่ขั้นเดียวกันได้อย่างง่ายดาย โดดเด่นไร้ผู้เทียบ แต่พอเลื่อนขึ้นลำดับแปดกลับอาจเจอลำดับที่อ่อนแอน่าสมเพช เพียงชั่วข้ามคืนก็ร่วงจากสวรรค์ลงสู่โคลนตม ถูกคนระดับเดียวกันเหยียบย่ำจนจมดิน
ที่ร้ายยิ่งกว่านั้นคือ หากก้าวเข้าสู่ลำดับ “ทางตัน” แล้ว ต่อให้คิดจะก้าวหน้าอีกก็ไร้หนทาง เส้นทางข้างหน้าขาดสะบั้น เดินต่อไปไม่ได้แม้แต่ก้าวเดียว
เพดานสูงเสียจนแทงทะลุฟ้าได้ แต่ขีดจำกัดขั้นต่ำกลับต่ำเสียจนฝังตัวลงดินได้
นี่คือจุดอันน่าอึดอัดที่สุดของเส้นทางเหนือมนุษย์ที่เรียกว่าผู้มีลำดับ
แต่ตอนนี้เซียวอวี่มี “การกำหนด” แล้ว
เขาไม่จำเป็นต้องวางเดิมพัน ไม่ต้องเสี่ยงดวงกับโอกาสหนึ่งในหมื่นอีกต่อไป
ทุกครั้งที่เลื่อนขั้น เขาทำได้ และจะเลือกเพียงเส้นทางที่แข็งแกร่งที่สุดเท่านั้น
ก้าวไปทีละขั้น จนสร้างเส้นทางลำดับสูงสุดที่ผู้คนนับหมื่นต้องแหงนหน้ามอง—
ซูมู่ชิงเห็นเซียวอวี่ยิ้มมุมปาก จึงคิดว่าเขาคงดีใจที่ได้ไข่สัตว์ดุร้าย อีกทั้งพอใจกับผลการจัดการเรื่องนี้แล้ว จึงเอ่ยเสียงเรียบว่า
“ในเมื่อเรื่องจบแล้ว ฮุ่ยหลาน เธอพาน้องชายกลับไปก่อน ส่วนเซียวอวี่ ตามฉันมา ในเมื่อกลายเป็นผู้มีพลังเหนือมนุษย์แล้ว ก็ถึงเวลาที่นายควรรู้เรื่องบางอย่าง”
เซียวอวี่พยักหน้า ก่อนก้าวตามหลังเธอไป
เบื้องหลังเขา สายตาเคียดแค้นของหลี่เจียหาวแทบจะหยดออกมา จ้องตรึงแผ่นหลังเขาไม่วาง จนกระทั่งร่างของเซียวอวี่ลับเข้าไปในรถบัสคันนั้นจนหมด
“ทั้งหมดเป็นเพราะเธอ!” หลี่เจียหาวหันไปเทไฟโทสะที่อัดแน่นอยู่เต็มอกใส่หลี่ฮุ่ยหลาน “ตอนนั้นก็เธอนั่นแหละที่บอกว่าโอกาสถูกรางวัลจากวงล้อนี่ต่ำเกินไป ห้ามฉันสุ่ม! ไม่อย่างนั้นโอสถลำดับก็เป็นของฉันไปนานแล้ว จะไปตกถึงไอ้เวรนี่ได้ยังไง!”
หานอันอันที่ยังไม่ไปไหนได้ยินดังนั้น ก็หยิบอมยิ้มออกมา ดวงตาโค้งเป็นจันทร์เสี้ยว ยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์เป็นพิเศษ
“งั้นตอนนี้ก็ไปสุ่มสิ—”
เธอบุ้ยปากไปทางวงล้อ “โอสถก็ยังอยู่บนวงล้อไม่ใช่เหรอ? บางทีดวงนายอาจขึ้นเหมือนเซียวอวี่ สุ่มครั้งเดียวก็ได้รางวัล กลายเป็นผู้มีพลังเหนือมนุษย์ทันที รีบหน่อยแล้วกัน เพราะวงล้อนี่อาจหายไปเมื่อไรก็ได้”
หลี่ฮุ่ยหลานขมวดคิ้วฉับ พลางเหลือบมองเด็กสาวตัวแสบที่ชอบก่อเรื่องให้วุ่นวาย ก่อนกระชากหลี่เจียหาวกลับมาแล้วพูดเสียงเย็นว่า “กลับไปก่อน ไปรักษาขานาย”
เธอรู้จักนิสัยน้องชายตัวเองดีกว่าใคร
ถ้าถูกเด็กสาวคนนี้ยุอีกสักสองคำ เขาคงเอาคริสตัลพลังที่เธออุตส่าห์เก็บสะสมมาตลอดหลายเดือน ไปผลาญกับวงล้อลำดับสองที่ให้ผลตอบแทนต่ำจนน่าตกใจจริง ๆ
น้องชายของเธอไม่ใช่คนที่หมดหนทางจนต้องเอาชีวิตไปเดิมพันแบบเซียวอวี่
“เซียวอวี่ก็แค่ดวงดีเหมือนถูกหวย” เธอเสริมในใจอย่างเย็นชา “ของที่ได้มาด้วยโชค สักวันก็ต้องชดใช้คืนพร้อมดอกเบี้ยด้วยโชคเหมือนกัน จุดจบของเขาไม่มีทางดีหรอก”
ไม่คุ้มจะไปแย่งชิงความได้เปรียบชั่วคราวกับคนที่กำลังจะหมดฤทธิ์อย่างเขา
แม้หลี่เจียหาวจะโวยวายเสียงดัง แต่ยังไงเขาก็เคยเรียนมัธยมปลายมาก่อน ย่อมรู้ว่าความน่าจะเป็นคืออะไร ยิ่งตอนนี้ขาของตัวเองก็เจ็บแสนสาหัส จึงยอมเดินตามพี่สาวกลับไปแต่โดยดี
เห็นหลี่เจียหาวถูกลากไปแล้ว ไม่มีเรื่องสนุกให้ดูอีก หานอันอันก็ส่งเสียง “ชิ” ก่อนหันไปหาที่ว่างแถวนั้น ชักดาบออกมาแล้วฝึกด้วยตัวเอง
เรื่องสนุกดูเมื่อไรก็ได้ แต่ดาบหยุดฝึกแม้แต่วันเดียวไม่ได้
ในโลกบ้าคลั่งแบบนี้ ใครจะรู้ว่าชั่วพริบตาถัดไปจะมีอันตรายตกลงมาจากฟ้าหรือเปล่า
มีเพียงคนที่รอดชีวิตก่อนเท่านั้น จึงจะมีสิทธิ์ดูเรื่องสนุกครั้งต่อไป
ภายในรถบัสอบอุ่นสบาย ต่างจากทุ่งรกร้างมืดมิดด้านนอก ราวกับอยู่กันคนละโลก
หน้โต๊ะทำงาน ซูมู่ชิงวางกาแฟที่เพิ่งจิบไปหนึ่งอึกลงบนโต๊ะเบา ๆ เสียงลมหวีดหวิวด้านนอกรถถูกกระจกหนากั้นไว้ทั้งหมด
“กฎของขบวนรถมีประมาณนี้” เธอเริ่มพูด “ถ้ามีความคิดหรือข้อเสนออะไร ก็บอกได้ตอนนี้ ขบวนรถนี้ไม่ได้เป็นของฉันคนเดียว และฉันก็ไม่ใช่เผด็จการ”
เธอเงยหน้าขึ้น น้ำเสียงไม่ได้หนักหน่วง แต่ทุกคำกดดันคนฟัง
“แต่ถ้ารับปากแล้ว ก็ต้องทำตาม ไม่มีกฎเกณฑ์ก็ไม่อาจทำอะไรให้เป็นเรื่องเป็นราวได้”
เซียวอวี่ยิ้มบาง ๆ “กฎของหัวหน้าทีมก็สมเหตุสมผลดี ผมไม่มีความเห็นอะไร”
เขาเพิ่งกลายเป็นผู้มีพลังเหนือมนุษย์ ยังไม่มีแม้แต่อสูรควบคุมของตัวเองสักตัว
อย่าว่าแต่กฎพวกนี้ค่อนข้างยุติธรรมเลย ต่อให้มีบางส่วนไม่เป็นธรรม เขาก็ไม่คิดจะกระโจนออกมาเป็นคนแรกในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อนี้
คำพูดแผ่วเบาของผู้แข็งแกร่งยังทำให้คนตื่นจากความไม่รู้ได้ ส่วนเสียงคร่ำครวญของผู้อ่อนแอก็เป็นเพียงเสียงรบกวนข้างหู
ยิ่งไปกว่านั้น กฎของซูมู่ชิง นอกจากจะเอนเอียงเข้าข้างผู้หญิงอยู่บ้าง ส่วนที่เหลือก็นับว่ายุติธรรมดี
ดูเหมือนซูมู่ชิงจะพอใจกับความร่วมมือของเซียวอวี่ไม่น้อย เธอพยักหน้า ก่อนหยิบสมุดปกสีดำเล่มหนึ่งจากข้างโต๊ะแล้วเลื่อนมาให้เขา
“ในเมื่อกลายเป็นผู้มีพลังเหนือมนุษย์แล้ว นายก็ควรรู้เรื่องต่าง ๆ ไว้บ้าง ในนี้มีข้อมูลที่ฉันรวบรวมจากสิ่งที่พบเห็นระหว่างเดินทางตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา รวมถึงประสบการณ์ตรงของทุกคน เกี่ยวกับประเภทของผู้มีพลังเหนือมนุษย์ กฎการสุ่มของวงล้อ แล้วก็พวกตัวประหลาดกับปีศาจที่พบเห็นได้บ่อย บางส่วนยังเป็นแค่ข้อสันนิษฐาน ยังไม่ได้รับการยืนยันจริง ๆ ลองอ่านดูก่อน น่าจะมีประโยชน์”
เซียวอวี่รับสมุดมา
มุมปกเริ่มรุ่ยแล้ว ปกนูนขึ้นเล็กน้อย ส่วนด้านในอัดแน่นไปด้วยเนื้อหา
เห็นได้ชัดว่าสมุดเล่มนี้ถูกเปิดอ่าน ใส่หมายเหตุ และเพิ่มเติมเนื้อหาอยู่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทีละหน้า
ตั้งแต่พวกปีศาจและสัตว์ประหลาดปรากฏขึ้นพร้อมกับวงล้อ ผู้มีพลังเหนือมนุษย์ส่วนใหญ่แม้จะได้รับพลังมาแล้ว แต่กลับยังไม่เข้าใจว่าพลังของตัวเองมาจากไหน หรือกฎของวงล้อเป็นอย่างไร ต่างก็เหมือนคนตาบอดคลำช้าง
แต่ผู้หญิงตรงหน้าเขากลับเริ่มแยกแยะประสบการณ์ของทุกคนอย่างเป็นระบบ รวบรวมเป็นเล่ม และถึงขั้นยินดีแบ่งปันให้คนหน้าใหม่ที่เพิ่งตื่นพลังและไม่คุ้นเคยกัน
เซียวอวี่รู้ดีว่าเธออาจกำลังซื้อใจผู้คน
แต่บุญคุณครั้งนี้เขาก็ต้องรับไว้จริง ๆ
เพราะข้อมูลในนี้ช่วยให้เขาเลี่ยงทางอ้อมได้มากแน่
ในวัยของเขา ไม่ใช่ว่าจะปฏิเสธสิ่งที่มีประโยชน์จริง ๆ เพียงเพราะอารมณ์ชั่ววูบ
ไม่แปลกที่เธอจะอายุยังน้อย แต่สามารถนั่งตำแหน่งประธานบริษัทใหญ่ได้ด้วยตัวคนเดียว
ความสามารถในการรวบรวมใจผู้คนกับเสน่ห์แบบนี้ เป็นพรสวรรค์ของผู้นำโดยแท้
“ขอบคุณหัวหน้าทีมครับ” เซียวอวี่ปิดสมุดแล้วเก็บใส่อ้อมอก “ผมจะกลับไปอ่านให้ดี แล้วรีบเอามาคืน”
ซูมู่ชิงพยักหน้าเล็กน้อย
เซียวอวี่ไม่อยู่ต่อ ลุกขึ้นเดินลงจากรถบัส
ฟ้ามืดสนิทแล้ว
กองไฟหลายกองลุกโชนขึ้นบนทุ่งรกร้าง แสงไฟทอดเงาของเหล่าผู้รอดชีวิตให้ยาวเหยียด เงาเหล่านั้นไหววูบไปมาตามแรงลม
เท้าหน้าเขาเพิ่งแตะพื้น เท้าหลังเงาร่างกว่าสิบสายก็กรูกันเข้ามาล้อม
ทุกคนเป็นผู้ชาย สวมเสื้อผ้าหลากแบบที่เก่าโทรมขาดรุ่งริ่ง แต่แววตากระตือรือร้นและประจบประแจงที่มองมายังเขากลับร้อนแรงยิ่งกว่าเปลวไฟ
คนที่ยืนอยู่หน้าสุดเป็นชายหัวโล้นร่างกำยำ ลายสักบนลำคอหนาล่ำลากยาวไปถึงกราม สีหน้าดุดัน
จางหมั่ง
ชายคนนี้มีรถบรรทุกเก่า ๆ อยู่คันหนึ่ง ผู้รอดชีวิตชายหลายคนในขบวนรถต้องคอยอาศัยบารมีเขาและขอติดรถไปด้วย
ก่อนหน้านี้เขาเคยพยายามดึงเซียวอวี่เข้าพวก แต่เงื่อนไขในการเข้าร่วมโหดร้ายอย่างที่สุด ไม่ว่าเซียวอวี่จะสุ่มได้อะไรจากวงล้อ หรือกวาดต้อนอะไรมาจากหมู่บ้านร้าง ก็ต้องส่งให้ขบวนรถครึ่งหนึ่งก่อน จากครึ่งที่เหลือยังต้องแบ่งหนึ่งในสามมาเป็นสินน้ำใจให้เขาอีก
ธุรกิจที่ขูดรีดเอาหนังคนถึงสามชั้นแบบนี้ เซียวอวี่ปฏิเสธไปทันที
ตอนนั้นรอยยิ้มบนหน้าจางหมั่ง “วูบ” หายไปทันที เขาเชิดหน้ามองเซียวอวี่แล้วทิ้งคำพูดไว้ประโยคหนึ่ง—“ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง”
แต่ตอนนี้ ชายหัวโล้นที่เคยเริ่มต้นจากการปล่อยเงินกู้ดอกเบี้ยโหด และคลุกคลีอยู่ในวงการมานานหลายปี กลับยิ้มกว้างเดินเข้ามาหาอย่างรวดเร็ว รอยยิ้มประจบประแจงผุดขึ้นบนหน้าเขาเร็วยิ่งกว่าใคร
“น้องเซียว! ยินดีด้วย ยินดีด้วย!”
เขาถูมือกับขากางเกง ก่อนยื่นออกมาทำท่าจะจับมือเซียวอวี่ “ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ขบวนรถผิงอันของเราก็มีผู้มีพลังเหนือมนุษย์ที่เป็นผู้ชายแล้ว นับว่าเรียกศักดิ์ศรีให้ผู้ชายอย่างพวกเราได้จริง ๆ”
“ก่อนหน้านี้พี่ตาถั่วเอง มองไม่เห็นภูเขาไท่ซาน น้องใจกว้างหน่อย อย่าเก็บไปคิดเลยนะ”
เขาหัวเราะแหะ ๆ เผยฟันเหลืองเต็มปาก “นี่ไง พวกพี่ได้ยินว่าน้องตื่นพลังแล้ว ก็รวบรวมเงินทองที่พอมี จัดเตรียมอาหารกับเหล้าไว้หนึ่งโต๊ะ รอฉลองให้น้องดี ๆ อยู่—”
เขาลดเสียงลง ขยับเข้ามาใกล้อีกครึ่งก้าว น้ำเสียงเต็มไปด้วยความกระตือรือร้นที่ไม่เคยมีมาก่อน
“ต่อจากนี้ในขบวนรถ พี่คงต้องขอให้น้องช่วยดูแลกันด้วย อย่างที่ว่า วีรบุรุษคนเดียวมีสามคนช่วย ขบวนรถเรามีผู้หญิงมากกว่าผู้ชาย ถ้าน้องยอม ตั้งแต่วันนี้ไปพี่กับพวกนี้จะทำตามคำสั่งน้อง น้องชี้ไปทางตะวันออก พวกเราจะไม่มีวันไปทางตะวันตก คืนนี้มาสังสรรค์กันให้เต็มที่ ดื่มให้เมาจนลืมเรื่องไม่สบายใจที่ผ่านมาให้หมด น้องว่าไง?”